Verplicht onderwerp

ROZENGEUR / Gerold Rozenblad

Ik had een beetje te doen met de Staatsolie-directeur toen ik het bericht over zijn presentatie in Nederland las. Annand Jagesar reisde af naar dat land om aldaar, ik denk vooral aan de diaspora, bekend te maken hoe goed het GranMorgu-project vordert. Er is een tekort aan bepaalde krachten en mogelijk houdt zijn presentatie daarmee verband. Mensen die reeds met de gedachte speelden om ooit terug te keren, kunnen beïnvloed worden. Mogelijk kan hier en daar ook een loslopende specialist die niet tot de diaspora behoort, worden verleid het vliegtuig in te stappen. “Suriname moet het nieuwe Singapore worden”, luidde de lokroep van Jagesar. En gelijk heeft hij.

Waarom ik dan toch te doen had met de man? Dat hij er niet onderuit kwam dat corruptie het grote struikelblok vormt voor de verwachte ontwikkeling en zijn Singapore-droom. Wanneer iemand die eigenlijk komt om gouden bergen te beloven er niet onderuit komt om een bepaald negatief aspect te benoemen, moet je ervan uitgaan dat dat punt ernstig is. Dus kwam Jagesar er openlijk voor uit dat corruptie een immens probleem is voor onze ontwikkeling en daarmee erin kan resulteren dat het volk niet profiteert van de inkomsten. Eerlijkheid duurt het langst, moet hij gedacht hebben, maar met welk gevoel kom je uit voor deze waarheid over je eigen land? Prettig zal hij zich niet gevoeld hebben.

Maar wie aan de Noordzee interesse zou hebben voor werken hier, zal de berichtgeving wel gevolgd hebben. Het is bar en boos. Elke week een nieuw schandaal. Bij de Melkcentrale zat een aanzienlijk deel van de poezen aan de melk en konden we nadien nog lachen om Monchemel die even erg bleek, maar de ellende werd een oneindige stroom. Bij FAI bleken buitensporig hoge uitkeringen de bananenschil waar de leiding over struikelde.

Ondertussen moet bij Sociale Zaken bijna een hele afdeling naar het (cellen)huis gestuurd worden. Bij Canawaima dreigt de toch al weinig zeewaardige veerboot door malversaties verder de branti maka in te gaan. En bij het Viskeuringsinstituut waren ze reeds bang van de Raad van Toezicht, nog voor die er was. Het gevolg: raad en directeur rollebolden, tot de directeur er de brui aan gaf. Ze zijn daar zo bang voor negatieve invloeden van buiten, dat een 70-jarige directeur nog niet vervangen kon worden. Partijen maken elkaar nu uit voor rotte vis.

Beleid maken wordt op deze manier wel erg moeilijk. Tante Jenny zal zich weleens afvragen waar ze aan begonnen is. Corruptie blijkt zo een gemeengoed te zijn geworden dat je van geluk mag spreken wanneer het zich niet voordoet. Ze dacht een middel er tegen te hebben gevonden, door op bepaalde plekken als proef een open sollicitatie te houden. Echter, ze moest, gedwongen door partijpolitiek, al gauw deze ingreep stoppen. Benoemingen gaan nu ‘gewoon’ weer via de politieke lijnen. Met alle gevolgen van dien: vaak onkundigen die menen, gesteund door de politiek, almaar te kunnen roven.

De waarschuwing van Tante Jenny dat als zij aangepakt worden, ze zich dan maar bij de PG zullen moeten verantwoorden, schijnt tot nogtoe weinig indruk te hebben gemaakt. Het lijkt dweilen met de kraan open. Hopelijk blijft ze op dit stuk rechtlijnig en heeft ze langa blo. Misschien…misschien hoeft Jagesar dan wanneer hij over enkele jaren het gasproject overzees gaat aanbevelen, corruptie niet als verplicht onderwerp te zien.-.

roziegeur@gmail.com

...