Verkeersveiligheid

door

MET DE LANCERING van het strategisch plan Verkeersveiligheid 2026-2030 deze week heeft de regering een belangrijk signaal afgegeven. Maar Suriname heeft inmiddels genoeg plannen gezien. Waar het nu om draait, is consequente uitvoering. Elk jaar vallen er zestig tot zeventig verkeersdoden, raken meer dan 3.500 mensen gewond en betaalt de samenleving een rekening die veel verder reikt dan de geschatte 2 procent van het bruto binnenlands product.

Achter elk statistisch cijfer schuilt een gezin. Een vader of moeder die als kostwinner om het leven komt, betekent niet alleen intens verdriet, maar vaak ook een plotselinge financiële afgrond. Wanneer een verkeersslachtoffer blijvend invalide raakt, verliest een familie soms haar belangrijkste inkomen, terwijl de zorgkosten juist oplopen.

Zonder politieke continuïteit, voldoende middelen en onverbiddelijke handhaving blijft het opnieuw bij goede voornemens

Partners moeten minder gaan werken om mantelzorg te verlenen, kinderen zien hun toekomstperspectief verslechteren en de overheid wordt geconfronteerd met hogere uitgaven voor gezondheidszorg en sociale voorzieningen. Verkeersongevallen zijn daarom niet alleen een verkeersprobleem, maar ook een sociaaleconomisch vraagstuk.

Juist daarom verdient ook de opvang van slachtoffers meer aandacht. Het is het overwegen waard een verkeersslachtofferfonds op te richten voor mensen die geen schuld dragen aan een ongeval, maar wel levenslang de gevolgen ervan ondervinden. In verschillende landen bestaan vergelijkbare regelingen die slachtoffers sneller financiële ondersteuning bieden, zonder jarenlang afhankelijk te zijn van slepende juridische procedures of de draagkracht van de veroorzaker.

Ook de preventieve aanpak kan ambitieuzer. Landen als Zweden hebben met hun Vision Zero-beleid aangetoond dat verkeersdoden geen onvermijdelijk verschijnsel zijn. Door wegen veiliger in te richten, snelheden te verlagen op risicolocaties, streng te handhaven op alcoholgebruik en snelheid en moderne voertuigveiligheid te stimuleren, is het aantal verkeersslachtoffers drastisch teruggebracht. Nederland combineert infrastructuur, educatie en consequente handhaving met intensieve data-analyse om risico’s vroegtijdig aan te pakken.

Het gepresenteerde strategisch plan bevat veel van deze bouwstenen: betere infrastructuur, veilige voertuigen, gedragsverandering, sterkere hulpverlening en een centrale verkeersautoriteit. Dat is bemoedigend. Maar zonder politieke continuïteit, voldoende middelen en onverbiddelijke handhaving blijft het opnieuw bij goede voornemens.

Verkeersveiligheid mag niet afhankelijk zijn van de levensduur van een regering of minister. Elk vermeden verkeersongeval bespaart niet alleen geld, maar voorkomt een lege stoel aan de eettafel, een kind zonder ouder of een gezin dat in armoede belandt. Dáár moet het succes van dit plan uiteindelijk aan worden afgemeten.