Verkeers(on)veiligheid

OP DE VELDHUIZENLAAN, voor de kruising met de Johannes Mungrastraat, zijn begin deze week verkeersdrempels geplaatst. De gevaarlijke kruising was al jaren een enorme bron van ergernis van veel wegebruikers en doorlopend werd aan de overheid gevraagd passende maatregelen te treffen om de veiligheid te vergroten. Gezien de verkeersintensiteit zou het plaatsen van verkeerslichten de meest ideale en effectieve oplossing zijn, maar iedereen weet dat de regering daar geen geld voor (over) heeft. En als er lichten zouden zijn, dan zijn die doorgaans binnen een jaar defect en men heeft kennelijk niet voldoende vakmanschap in huis om ze afdoende te repareren.

Op de eerdergenoemde kruising is het afgelopen zaterdag mis gegaan toen een roekeloze chauffeur geen voorrang verleende en een particuliere bus in volle vaart ramde: vijf doden en bijna twintig gewonden zijn het trieste gevolg. Een voor Suriname ongeluk van ongekende omvang dat in vele gezinnen voor enorm verdriet heeft gezorgd en weer diepe sporen in de samenleving nalaat.

Net zoals bij het – weliswaar andersoortige – drama in Commewijne, waarbij tien mensen onlangs het leven verloren toen een man door het lint ging en zijn eigen kinderen en anderen doodstak, haastten de president, ministers en anderen zich om hun medeleven te betuigen en dat nu echt maatregelen moeten worden genomen om herhaling te voorkomen. Zoals al veelvuldig is aangegeven, blijven deze woorden veelal maar even hangen.

Dat er binnen drie etmalen na het dodelijke ongeval verkeersdrempels werden aangelegd zonder dat er echt wordt gekeken naar het werkelijk veiliger maken van het verkeer ter plekke, is een laffe vorm van symboolpolitiek. Daarbij wordt vooral op gevoelens van burgers ingespeeld om tegemoet te komen aan het onbehagen en de verlangens. Het is echter mosterd na de fatale maaltijd. Dat wil niet zeggen dat verkeersdrempels niet goed zijn, maar die hadden daar al eerder kunnen liggen als er een duidelijk beleid was.

Er wordt al decennia aangedrongen op een serieus verkeers(circulatie)plan, om aan de enorm toegenomen verkeersdrukte te kunnen inspelen, waarbij tot in details is berekend op welke plaatsen verkeerslichten en drempels moeten komen. Maar ook zebra-, fiets- en voetpaden en bijvoorbeeld wordt vastgesteld dat bepaalde wegen dienen te worden verbreed om de verkeersdoorstroming te verbeteren. De handhaving van regels en het streven naar een complete mentaliteitsverandering van de weggebruikers zouden eveneens in dit plan moeten worden opgenomen. Vooral het gebrek aan geld en deskundigheid staat het opstellen en de uitvoering van een gedegen plan in de weg.

Bovendien hebben opeenvolgende regeringen er totaal geen behoefte aan, ook omdat het politiek niet aantrekkelijk genoeg is om bijvoorbeeld te kunnen scoren bij de kiezers. Maar daarin kunnen ze zich weleens lelijk vergissen: investeren in verkeersveiligheid en daarmee in veiligheid van onze gezinnen – ook van de toekomstige generaties – zal ongetwijfeld een grote impact bij het volk hebben. Daarmee kan veel meer sympathie worden afgedwongen dan met bijvoorbeeld al die zinloze snoepreisjes van politici en vage werkgroepen, waarvan niemand het nut begrijpt.-.

...