VERDER REGEREN ZONDER BRUNSWIJK

door

De president en vicepresident zijn in De Nationale Assemblee gekozen, en de NDP voelde zich politiek stabiel genoeg, om zelfs grondwetswijzigingen te overwegen. Of misschien was het omgekeerde het geval, en had de NDP juist haast met de grondwetswijzigingen, omdat men niet weet, hoe lang men op 33 zetels kan rekenen? Hoe dan ook heeft Brunswijk een VHP vriendelijke toespraak in De Nationale Assemblee gehouden over de Ebu Jones wetsvoorstellen. En hebben de Grassalco en EBS-crises, de NDP en de gebroeders Brunswijk, niet dichter bij elkaar gebracht. Tenzij iemand in de Olifant het op papier zet, is Brunswijk niet iemand van al te ingewikkelde taal. De gebroeders willen dat ‘hun mensen’ met rust gelaten worden en carte blanche hebben voor ieder beleid, dat ze uitkomt.
En dus is de coalitie genoodzaakt te brainstormen over verder regeren zonder Brunswijk. Niet speciaal zonder ABOP, want Marinus Bee scoort punten met zijn kalme stijl, het afblazen van eindejaar fanfare, het luisteren naar de gemeenschap en het afstand nemen (maar niet zelf afstand doen) van de riante verhogingen volgens de wetten geldelijke voorzieningen voor Hoge Pieten. Ook Bettersons bijdrage in De Nationale Assemblee over de initiatieven van Ebu Jones, sloeg aan. Terwijl Atompai’s afwijkende opinie van de NPS-fractie de voorpagina haalde, was Betterson meer ingetogen, meer technisch, maar alleszins onderbouwd, ook een andere richting ingeslagen, dan zijn fractie. De kadaverdiscipline die Brunswijk kon afdwingen, toen hij tot patronage in staat was, zonder al te veel inmenging van Santokhi, kan hij niet handhaven, nu Simons en Rusland de cheques moeten tekenen en zijn stampvoetende kleutergedrag, zijn nieuwe politieke partners koud laat.
Met het GuySure-schandaal, het Velka Vak Group-schandaal en de onrusten in Nieuw Koffiekamp, is duidelijk naar voren gekomen, dat de Brunswijk-factie, de ABOP-corruptie en incompetentie, niet heeft weten te voorkomen. Het is zelfs niet uitgesloten, dat die exacte factie een behoorlijk aandeel heeft gehad in de gang van zaken, maar nader onderzoek moet nog het nodige uitwijzen.
Hoe gaat een regering, die al niet op de eigen coalitiefracties kan rekenen voor quorum, vier jaar lang verder regeren met maar twee zetels meer dan een gedisciplineerde en gemotiveerde oppositie, als de gebroeders Brunswijk de coalitie goedschiks of kwaadschiks (moeten) verlaten?
De eerste vraag die zij elkaar (en in de spiegel zichzelf) moeten stellen, is of de familie Brunswijk de coalitie verlaat, of de ABOP als geheel. Abiamofo zal nog wel mee moeten marcheren met de trom die Brunswijk roffelt, maar geldt dat ook voor Bee en voor Monorath? En hoeveel van de assembleeleden, zullen stilletjes mee vergaderen en uiteindelijk stemmen voor alles waar Parmessar en Pawiroredjo instructie toe geven in de koffiekamer? Heeft men iets aan het terugroeprecht nadat er over de Ebu Jones-initiatieven gestemd is? De realiteit is dat het vooruitzicht van vier jaar oppositie, de rest van de ABOP niet warm maakt.
Dan is er nog de mogelijkheid, dat de coalitie helemaal niet versmald raakt, maar zich juist uitbreidt. De VHP is altijd welkom geweest aan de onderhandelingstafel. De eis is alleen geweest, dat zij haar voorzitter thuis laat. Nu diezelfde voorzitter zich weinig vatbaar toont voor evaluatie, het accepteren van verantwoordelijkheid voor de verkiezingsnederlaag of het organiseren van bestuursverkiezingen, is er voldoende gemopper bij de Olifant, om de wijze heren en dames van de partij uit te nodigen Lelydorp te verruilen voor het inbrengen van bestuurskunde, in ruil voor een plek aan de tafel waar de koek verdeeld wordt.
Als de VHP en de ABOP de partijlijn weten te bewaken, zitten zowel de NDP, als de NPS in een knap lastig parket. Beide partijen hebben qua quorum en qua partijdiscipline, de nodige klappen moeten incasseren. Beide partijen hebben de eerste ontevreden partijleden via de radio en sociale media aan het woord moeten laten. Beide partijen zijn de verkiezingen niet als een eenheid ingegaan, maar met een behoorlijke verdeeldheid. En beide voorzitters moeten dagelijks aanhoren, dat zij niet in de schoenen kunnen staan van hun illustere voorgangers.
Het risico op overlopen, ligt dus aan beide zijden. Politieke rust zal niet goedkoop en niet makkelijk te bewerkstelligen en bewaken zijn. Maar een wereld waarin de gebroeders Brunswijk, de vruchten oogsten van jaren aan chantagepolitiek, is hoe dan ook een betere wereld.
The post VERDER REGEREN ZONDER BRUNSWIJK ..