Verborgen Abop-liefde

door

VERSCHILLENDE GEBEURTENISSEN HEBBEN in de afgelopen weken duidelijk gemaakt wat iedereen eigenlijk al vermoedde: de Abop zit in de coalitie terwijl de partij van Ronnie Brunswijk veel liever weer een regering had gevormd met de VHP van – inmiddels wijlen – president Chandrikapersad Santokhi. Want hoewel het in de vijf jaar dat hij vicepresident was in de vorige regeerploeg ook niet allemaal koek en ei was, kon hij vaak wel zijn zin doordrukken. Nu is hij ‘slechts’ een van de ondervoorzitters van De Nationale Assemblee en heeft de Abop nauwelijks nog iets in de melk te brokkelen.

Dat steekt en de frustratie daarover wordt niet onder stoelen of banken geschoven. Hij greep het recente overlijden van Santokhi aan om zijn gram te halen en de VHP-voorman te bejubelen als zijn ‘vriend’ die hij node zou gaan missen en openlijk de verborgen en weggestopte Abop-liefde te uitten. De tranen vloeiden rijkelijk, al waren dat volgens menigeen krokodillentranen. Want het is algemeen bekend dat Brunswijk en Santokhi vaak niet door één deur konden en hij geregeld het bloed onder de nagels van zijn baas haalde met onder meer zijn chantagepraktijken. Andersom deed de president vaak niet wat hij had beloofd en voelden de Abop-ministers zich tekortgedaan door Santokhi, die op de meeste ministeries eigen door de VHP geleide commissies had gezet om hun handel en wandel in de gaten te houden.

De talrijke dreigementen van Brunswijk om uit de regering te stappen, werden echter nooit in praktijk gebracht. Daardoor bestond op een gegeven moment de indruk dat het allemaal tot het politieke spel van de twee leiders hoorde en dat ze wel degelijk een goede band hadden – al dan niet met (drie)dubbele agenda’s. Na de door de VHP verloren verkiezingen van vorig jaar was Brunswijk het liefst weer in zee gegaan met Santokhi, maar de NDP wist alle andere partijen achter zich te krijgen. De Abop koos daarom eieren voor haar geld en sloot zich toen met tegenzin aan bij de nieuwe coalitie. Brunswijk moest een forse stap doen en heeft in de maanden daarna zijn ontevredenheid over de gang van zaken regelmatig heeft geuit.

Niet alleen Brunswijk liet zich lovend uit over de leiderschapskwaliteiten van Santokhi, ook andere Abop-bewindslieden prezen hem de hemel in. Zo stak minister Harish Monorath van Justitie en Politie de loftrompet over het overleden ex-staatshoofd, die volgens hem een doorslaggevende rol speelde in het stabiliseren van het land in een periode waarin de financiële situatie volgens hem kritiek was. Bij de machtsovername na de regeerperiode van de NDP (2010-2020) bevond Suriname zich volgens Monorath op de rand van economische instorting en zat het land zonder financiële reserves.

Dat dit door een lid van de huidige – door de NDP gedomineerde – regering publiekelijk wordt gezegd, mag een bijzonderheid worden genoemd. Want president Jennifer Geerlings-Simons en haar vazallen ontkennen nog altijd dat de NDP Suriname in die tien jaar naar de financiële afgrond heeft gebracht en heeft opgezadeld met onverantwoord grote schulden. En als het ooit ter sprake komt, dan volgen altijd de drogredenen van ‘wereldwijde crises’ en ‘tegenvallende economische ontwikkelingen’. Grote vraag in de samenleving is of de opmerkingen van Abop-toppers en de openlijke kritiek op de NDP-regering een voorbode zijn voor wat ons te wachten staat. Veel zal afhangen van hoe de huidige situatie bij de Energiebedrijven Suriname (EBS) zich zal ontwikkelen, waar Brunswijks broer Leo de scepter zwaait en al jaren zich van niemand wat aantrekt. Maar nu heeft de Ogane Werknemersorganisatie Suriname (Owos) aan de president gevraagd hem te ontslaan. Als dat inderdaad gebeurt, zal dat voor de gele partij en Brunswijk reden kunnen zijn om uit de coalitie te stappe