Ver van ons bed?

door

ROZENGEUR / Gerold Rozenblad

Je hoort over zulke zaken doorgaans via het internationaal nieuws. Je leest erover en soms zie je beelden. Vooral in Amerika, waar het tij en ontij schijnt te gebeuren. Alleen daar kan een persoon zodanig doordraaien dat die in een keer aan aantal mensen de dood injaagt, zou je denken. Vaak op scholen of andere drukke plekken. Het wapen is vaak een vuurwapen, maar ook een auto is weleens ingereden op mensen. Het is een ver van ons bed show. Want we zijn niet gek. Tenminste niet zo gek als die Amerikanen. Helaas hebben wij net als hun ook mensen die kampen met zware mentale problemen. En waren wij dus in de nacht van zaterdag op zondag in shock. Negen mensen in één keer dood. Moeilijk te bevatten in klein Suriname.

Sommigen waren aan het feesten toen het nieuws naar buiten kwam, want het is de tijd van het jaar om de remmen eens los te gooien. Een aantal hunner reed van het feest naar de plek des onheils om zich ervan te vergewissen dat het geen klinkklare onzin was die weer werd gedebiteerd via social. Het bleek griezelig waar te zijn. Hoewel de terreur rond middernacht uitbrak, was bij het krieken van de dag nog niet veel te bemerken. De plek was afgesloten en buren hebben sedert het moment geen oog meer dichtgedaan. Je kan moeilijk gewoon in bed stappen en de deken over je trekken wanneer je getuige bent geweest van het drama. Een buur verklaarde dat owru yari voor hem nooit meer hetzelfde zal zijn. Begrijpelijk!.

Naarmate meer bekend werd van het drama, kwam naar buiten dat de dader zware mentale problemen had. Verschillende mensen wisten dat. En ook dat hij kennelijk niet de juiste professionele begeleiding kreeg. Van die gevallen schijnen er meer dan genoeg rond te lopen in ons klein land. Het begint bij de vele dak- en thuislozen, maar eindigt in huizen waarvan we weten dat iemand daar niet helemaal pluis is. Terwijl in Europa bij het ‘minste’ gebruik wordt gemaakt van psychiater en psycholoog, is er in Suriname kennelijk een hoge drempel om je te wenden naar ‘law man datra.’ Mensen moeten niet weten dat je ‘gek’ bent.

Maar wanneer men dan toch besluit gebruik te maken van specialistische hulp, blijkt dat bij dit deel van onze gezondheidszorg de vlag er niet anders bij hangt dan bij het andere deel. Het is er bar en boos. Mensen die bezig zijn in de hulpverlening klagen steen en been over de hulp die maar niet op gang komt of gebrekkig wordt verleend. We zijn reeds meerdere keren geconfronteerd geweest met agressieve dak- en thuislozen die het of op auto’s of op personen hebben gemunt. Die waarschuwingen schenen aan dovemansoren te zijn geweest. Het drama in het weekend kan daarom niet anders worden vertaald dan als een luide aanklacht tegen een falend systeem dat dringend aan reparatie en organisatie toe is. De veronderstelde ver van ons bed situatie blijkt een illusie.-.

roziegeur@gmail.com