Venezolanen willen bevrijding

door

HET IS ENKELE dagen geleden dat de Amerikaanse president besloot een aanval uit te voeren op Venezuela en president Nicolás Maduro en diens vrouw gevangen te nemen. Wat begon als een operatie tegen internationale drugstransporten en criminaliteit die uiteindelijk de Verenigde Staten zouden bereiken, bleek nog geen 24 uur later een geheel andere aanleiding te hebben. President Trump wil toegang krijgen tot de Venezolaanse olie.

Critici geven al lange tijd aan dat het Trump in zijn agressieve optreden tegen Venezuela niet daadwerkelijk om drugs gaat. Die zouden slechts als dekmantel dienen om de enorme olievoorraden van het land in handen te krijgen, die Venezuela niet met Amerikaanse bedrijven wil delen. Venezuela besloot jaren geleden de meeste van deze bedrijven de deur te wijzen en de industrie te nationaliseren.

Suriname, dat twee landen verwijderd is van Venezuela, heeft volgens veel critici weinig te vrezen. Trump en de Verenigde Staten zullen de komende jaren hun handen vol hebben aan het oplossen van de chaos die zij in Venezuela juist hebben verergerd. Want hoewel Maduro aan het hoofd stond van een corrupt systeem dat de Venezolaanse bevolking in zijn greep hield, blijft dat systeem ook zonder hem grotendeels intact. Dat blijkt onder meer uit de inauguratie van het nieuwe Venezolaanse parlement en de aanstelling van de voormalige vicepresident Delcy Rodríguez Gómez als waarnemend president. Zij eiste direct de terugkeer van Maduro.

Hoewel de Surinaamse olievoorraden vooralsnog niet te vergelijken zijn met de gigantische reserves van Venezuela, behoort Suriname wel tot de zogenoemde achtertuin van de Verenigde Staten. Bovendien onderhoudt Suriname nauwe banden met China, het land dat scherpe kritiek heeft geuit op de gevangenneming van Maduro. China is al decennialang de belangrijkste geopolitieke tegenstander van de Verenigde Staten in de regio. Daarbij komt dat de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, Marco Rubio, vorig jaar Suriname bezocht en verklaarde dat het land meer steun zou moeten verlenen aan Amerikaanse belangen in plaats van aan die van China.

Met deze openlijke aanval om Amerikaanse belangen voorop te stellen, zou ook in de regio een strategie kunnen worden uitgerold die erop gericht is China te dwarsbomen. In dat licht voelt Venezuela, dat slechts twee landen verder ligt, ineens veel dichterbij.

Trump heeft met deze actie bovendien een gevaarlijk precedent geschapen. Andere landen met al langer bestaande expansiedrang zouden kunnen denken dat het optreden van de Verenigde Staten hen eveneens een vrijbrief geeft. In dat geval wordt het lastig om hen later tot de orde te roepen.

Ondertussen staat opnieuw één partij aan de zijlijn als slachtoffer: het Venezolaanse volk. Tot op het bot geteisterd onder het bewind van Maduro, kunnen zij ook nu niet rekenen op echte bevrijding. De huidige vicepresident en haar inner circle zouden volgens berichten zelfs harder optreden tegen tegenstanders. En mocht het Trump lukken om de leiding over het land over te nemen, dan zullen Amerikaanse belangen vermoedelijk de boventoon voeren.

Dat Maduro is afgezet en zich voor de rechter moet verantwoorden, beschouwen veel Venezolanen als zijn verdiende loon. Maar van werkelijke vrijheid en welvaart voor de Venezolanen is vooralsnog geen sprake. En juist daar snakken miljoenen Venezolanen, verspreid over de hele wereld, zo intens naar.