Veiligheid vraagt meer dan goede bedoelingen

door

MINISTER HARISH MONORATH van Justitie en Politie heeft zich tijdens de behandeling van de begroting fel verweerd tegen de kritiek op het veiligheidsbeleid. Dat is begrijpelijk. Wie de verantwoordelijkheid draagt voor de veiligheid van een land, krijgt onvermijdelijk de volle laag wanneer burgers zich onveilig voelen. Toch zal de minister moeten beseffen dat krachtige woorden alleen de groeiende zorgen in de samenleving niet wegnemen.

Niemand kan ontkennen dat de huidige veiligheidsproblemen niet van vandaag of gisteren zijn. Jarenlange achterstanden op het gebied van investeringen, personeelsbeleid, infrastructuur en handhaving hebben hun sporen nagelaten. Het zou daarom onredelijk zijn om de volledige verantwoordelijkheid bij één minister of één regering neer te leggen. De achterstand is opgebouwd over meerdere bestuursperiodes.

Maar juist daarom wordt van een nieuwe bewindsman verwacht dat hij laat zien hoe die neerwaartse spiraal wordt doorbroken. Burgers hebben weinig boodschap aan de vraag wie de problemen heeft veroorzaakt. Zij willen vooral weten wie ze gaat oplossen, hoe en wanneer.

De minister wees terecht op het nijpende personeelstekort binnen het Korps Politie Suriname. Als voor een goede bezetting van de dienst acht agenten nodig zijn, terwijl er vaak slechts vier beschikbaar zijn, staat de politie al met een achterstand op straat. Ook het tekort aan dienstvoertuigen beperkt de slagkracht van het korps. Dat zijn geen luxeproblemen, maar randvoorwaarden voor effectieve politiezorg.

Toch gaat veiligheid over meer dan capaciteit alleen. Ook de kwaliteit en integriteit van het korps verdienen blijvende aandacht. De overgrote meerderheid van de politieambtenaren verricht onder moeilijke omstandigheden professioneel haar werk. Juist daarom mogen de zogenoemde ‘rotte appels’ niet langer een schaduw werpen over het aanzien van de gehele organisatie. Iedere agent die zich schuldig maakt aan corruptie, machtsmisbruik of onprofessioneel gedrag tast het vertrouwen in de rechtsstaat aan. Daar mag geen enkele vorm van tolerantie voor bestaan.

Daarnaast is veiligheid niet uitsluitend een taak van Justitie en Politie. Slecht onderhouden wegen, gebrekkige straatverlichting, ontbrekende wegmarkeringen en gevaarlijke verkeerssituaties vergroten dagelijks de risico’s voor burgers. Veiligheidsbeleid vraagt daarom om samenwerking tussen meerdere ministeries en om een overheid die integraal durft te handelen.

Minister Monorath krijgt de komende maanden geen gemakkelijke opdracht. De verwachtingen zijn hoog, terwijl de middelen beperkt zijn. Dat maakt zijn positie lastig, maar niet onmogelijk. Uiteindelijk zal hij niet worden beoordeeld op de scherpte van zijn verdediging in De Nationale Assemblee, maar op zichtbare resultaten. Minder criminaliteit, een beter uitgeruste politie, meer integriteit binnen het korps en een veiliger gevoel bij de burger zijn de maatstaven waaraan zijn beleid zal worden afgemeten.

De samenleving heeft begrip voor de omvang van de uitdaging. Maar dat begrip is niet onbeperkt. Na jaren van analyses en verklaringen is het tijd voor tastbare vooruitgang.