VEILIGHEID OP PAPIER, ONVEILIGHEID OP STRAAT

Minister van Justitie en Politie, Harish Monorath, spreekt over ‘voorzichtig positieve resultaten’ op het gebied van veiligheid. Volgens hem zijn operationele plannen geactiveerd, afdelingen versterkt en is er sprake van een dalende criminaliteit. Maar buiten de vergaderzalen en persmomenten, lijkt die vooruitgang voor veel burgers nauwelijks voelbaar. De vraag dringt zich op: waar zijn deze positieve resultaten concreet zichtbaar? Hoewel Monorath erkent dat het veiligheidsgevoel onder de bevolking nog niet is hersteld, blijft hij vasthouden aan het narratief dat Suriname “de goede kant op gaat”.
Die uitspraak staat haaks op de dagelijkse realiteit in buurten waar berovingen, woninginbraken en geweldsincidenten, onverminderd onderwerp van gesprek zijn. Vooral in de avonduren en in slecht verlichte gebieden, voelen burgers zich nog altijd onveilig een constatering die de minister zelf ook maakt. Dat roept de vraag op, hoe een dalende criminaliteit zich verhoudt tot een aanhoudend gevoel van onveiligheid.
Monorath verwijst naar drie operationele plannen, het vakantieplan, het verkeersveiligheidsplan en het zogenoemde feestenmaandenplan, die volgens hem doelgericht zijn ingezet. Deze plannen waren echter al onderdeel van het bestaande veiligheidssysteem. De heractivering betreft op zich geen beleidsvernieuwing, maar eerder een herhaling van bekende maatregelen. Het is dan ook onduidelijk, welk structureel effect deze plannen hebben gehad op de criminaliteitscijfers. De minister stelt dat elf criminele bendes zijn opgerold en dat recent nog een bende van zeven personen is ontmanteld. Dat zijn stevige claims, maar zonder openbare, verifieerbare data, blijft onduidelijk, wat de impact hiervan is geweest op het totaalbeeld van criminaliteit. Zijn deze bendes verantwoordelijk voor een substantieel deel van de misdrijven? En zo ja, waarom merkt de samenleving daar zo weinig van?
Ook de structurele problemen blijven overeind. Met slechts 2.773 politieagenten, een beperkt wagenpark en onvoldoende middelen, kampt het veiligheidsapparaat met een chronisch capaciteitstekort. De minister benadrukt “maximale zichtbaarheid”, maar zichtbaarheid zonder voldoende mankracht en middelen, verwordt al snel tot symboolpolitiek. Daarnaast erkent Monorath dat burgers terughoudend opstellen bij zijn met het doen van aangifte en ontevreden zijn over het vervolgtraject. Dat gebrek aan vertrouwen in de keten van rechtshandhaving, is juist een cruciale indicator van falend veiligheidsbeleid. Criminaliteitscijfers zeggen weinig wanneer burgers het nut van aangifte niet meer inzien.
De samenleving vraagt dan ook om meer dan geruststellende woorden. Waar zijn de meetbare dalingen in geweldsdelicten, overvallen en inbraken?
Waar zijn de onafhankelijke statistieken, die aantonen, dat Suriname daadwerkelijk veiliger is geworden?
Zolang die cijfers niet transparant en publiekelijk worden gedeeld, blijft het verhaal van ‘positieve resultaten’ een bestuurlijke constatering zonder maatschappelijke weerslag.
Veiligheid is geen abstract begrip, maar een dagelijkse ervaring. Zolang burgers hun gedrag aanpassen uit angst, eerder naar huis gaan, deuren extra vergrendelen, bepaalde wijken en buurten vermijden, kan geen enkele minister geloofwaardig spreken over succes. Het is daarom aan minister Monorath om zijn woorden niet alleen te herhalen, maar ze ook overtuigend te onderbouwen. Tot die tijd blijft de veiligheid vooral bestaan op papier, niet op straat.
The post VEILIGHEID OP PAPIER, ONVEILIGHEID OP STRAAT ..