VAN DE ENE MISLEIDENDE PRESIDENT NAAR DE ANDERE

door

De huidige president verklaarde onlangs tijdens haar persconferentie, dat zij “signalen” krijgt dat het misschien een beetje beter gaat met de Surinaamse Luchtvaartmaatschappij. Dat er reden is voor enige hoop. Maar wat die hoopvolle signalen precies zijn, wilde zij niet delen. En dat is precies waar het probleem opnieuw zichtbaar wordt.
Want waar hebben we het hier eigenlijk over? Over een bedrijf dat volledig is uitgehold, politiek gesloopt en dat een schuldenlast van zover we weten, ruim 160 miljoen USD meesleept en waarvan de verliezen maandelijks blijven oplopen met naar schatting minstens twee miljoen USD. Een bedrijf dat al jaren niet in staat is gebleken zelfstandig te functioneren zonder permanente steun van de staat ons belasting geld.
Dus wanneer een president dan spreekt over “hoopvolle signalen”, dan mag een volk op zijn minst verwachten dat wordt uitgelegd, waar die hoop precies op gebaseerd is.
Maar nee, daarover moet het volk blijkbaar opnieuw in het duister blijven. Alles blijft geheim. Dat is niets minder dan een grove vorm van minachting voor de samenleving. Het wekt onvermijdelijk de indruk dat er in werkelijkheid niets wezenlijks is veranderd en dat men simpelweg een nieuwe smoes heeft gevonden om door te kunnen gaan met wat de politiek al jaren doet, het verder uitmelken van de SLM.
En dat patroon kennen we inmiddels maar al te goed. De vorige president deed exact hetzelfde. Ook hij sprak voortdurend over een zogenaamd “herstelplan” voor de SLM. Een geweldig plan, zo werd ons verteld, dat samen met de toenmalige directie werd uitgerold. Alleen heeft het volk dat plan nooit mogen zien. En nog belangrijker: het land heeft er ook nooit één millimeter resultaat van gezien, integendeel.
Nu horen we opnieuw hetzelfde verhaal. Er zijn signalen. Er is hoop. Maar niemand mag weten, waarop die hoop gebaseerd is.
En natuurlijk begrijpen we waarom dat zo is, want zodra concrete plannen op tafel komen, ontstaat ook de mogelijkheid dat deskundigen die plannen gaan analyseren en de harde vragen stellen die daarbij horen. En precies dat wil men blijkbaar vermijden. Dus blijft alles in nevelen gehuld.
Maar zo bestuur je geen land.
Tenminste niet als je werkelijk van mening bent dat je daar zit namens het volk en verantwoording verschuldigd bent aan dat volk. Zo bestuur je alleen wanneer je jezelf begint te gedragen alsof transparantie een gunst is die je verleent, wanneer het jou uitkomt.
Alsof het land niet van de burgers is, maar van degenen die toevallig op dat moment de macht in handen hebben.
En ondertussen zien we ook op een ander punt dat er nauwelijks iets verandert. Dezelfde mensen uit de oude doos worden weer naar voren geschoven. Personen die in het verleden al hebben laten zien, dat zij het antwoord niet hadden. Of figuren die nauwelijks sectorervaring hebben, maar wel plotseling in posities terechtkomen, waar zij toezicht moeten houden op een complexe industrie.
En dat terwijl Suriname op dit moment worstelt met een luchtvaartsector die internationaal nog altijd onder zware druk staat en zelfs op de zwarte lijst is beland. Een situatie die niet het gevolg is van een gebrek aan apparatuur of internationale hulp, maar van jarenlang falend bestuur en een verrotte bestuurscultuur.
Ondertussen wordt in de media enthousiast gemeld dat delegaties uit Brazilië op bezoek zijn geweest, onder andere uit de hoek van hun vliegtuigindustrie.
En wat moeten we daarvan vinden?
Moeten we nu concluderen dat deze regering goed bezig is omdat er Braziliaanse delegaties langskomen?
De Brazilianen weten in ieder geval wat zij willen, het verkopen van hun product. Zij bouwen al decennia aan een luchtvaartindustrie met een duidelijke strategie, een lange termijnvisie en een consistente nationale aanpak.
Suriname daarentegen, slaagt er nog niet eens in om zijn eigen luchtvaartinstituties fatsoenlijk te laten functioneren en dan willen wij pretenderen luchtvaart minded te zijn.
Je kunt morgen honderd Embraers bestellen. Of de nieuwste Airbussen en Boeings aanschaffen. Je kunt de luchthaven vol zetten met de modernste apparatuur.
Maar als de bestuurscultuur corrupt blijft en als beleidsvorming wordt overgelaten aan zelfverklaarde adviseurs en kwakzalvers die zich als experts presenteren, dan verandert er fundamenteel niets.
Sterker nog: dan worden al die miljoeneninvesteringen uiteindelijk slechts wat ze in werkelijkheid zijn, window dressing.
Een waardeloos toneel waarachter hetzelfde oude patroon doorgaat.
Want we weten inmiddels hoe dat werkt in een geïnstitutionaliseerde corrupte bestuurscultuur, zoals in Suriname. Zodra de overheid projecten van tientallen miljoenen dollars aankondigt, begint er ergens in de schaduw al een ander proces te draaien. Binnen de coalitie partijen ontstaan de beroemde Commissies, consultancycontracten, adviseurs, tussenpersonen, leveranciers.
En wonder boven wonder zien we dan telkens hetzelfde verschijnsel. Uit het niets ontstaan er weer een paar nieuwe miljonairs binnen de politieke inner cirkel de F&F. Terwijl de reeds verrijkte politieke en economische families opnieuw een stap dichter bij de volgende generatie fortuinen komen.
Daarom stel ik voor dat we vandaag gewoon een notitie maken.
Het is maart 2026.
De president spreekt over hoopvolle signalen bij de SLM. Haar minister en haar presidentiële fluisteraars verzekeren het land dat men op de goede weg is.
Prima. Laten we dat dan vastleggen.
En laten we over precies één jaar opnieuw kijken. Wat er werkelijk veranderd is. Hoeveel miljoenen USD er ondertussen weer door de gootsteen zijn verdwenen. Wat die zogenaamde hoopvolle signalen uiteindelijk bleken te betekenen.
En vooral: wie er uiteindelijk weer beter van is geworden.
Want als de geschiedenis van de afgelopen vijftig jaar ons één ding heeft geleerd, dan is het dit.
In Suriname verdwijnen geld en beloften zelden tegelijk.
Meestal verdwijnt eerst het geld.
En daarna de beloften.
Romeo Stienstra
The post VAN DE ENE MISLEIDENDE PRESIDENT NAAR DE ANDERE ..