VAN BORDO NAAR DAMARU: LOYALITEIT LOONT

In januari 2021 werd Joël Martinus, beter bekend als Bordo, benoemd tot directeur van de Anthony Nesty Sporthal (ANS). De aankondiging deed bij wenkbrauwen te doen fronsen. Een persoon die vooral bekend stond om zijn straatimago en politieke loyaliteit, kreeg de leiding over een nationale sportfaciliteit. De boodschap was impliciet, maar duidelijk: loyaliteit loont.
Vijf jaar later, in maart 2026, zien we een ander gezicht op dezelfde stoel. Dino Canterburg, artiest, ondernemer en eigenaar van D-TV Express, wordt zonder veel ruchtbaarheid, benoemd tot directeur van datzelfde NIS. Zijn plannen ogen ambitieus en zijn woorden klinken verbindend. Hij wil het stadion opnieuw positioneren als hét centrum voor sport, cultuur en evenementen. Een nobel streven, zonder twijfel. Maar de vraag die zich opdringt, is niet wat hij wil doen, maar hoe hij daar is gekomen. De rode draad tussen Bordo en Damaru is geen toeval. Het is een patroon. Suriname kent een politieke cultuur waarin functies zelden uitsluitend worden toegekend op basis van bewezen bestuurlijke capaciteit of inhoudelijke ervaring. In plaats daarvan lijkt politieke of persoonlijke loyaliteit vaak de doorslag te geven. In 2021 werd Bordo, gelieerd aan de Algemene Bevrijdings- en Ontwikkelingspartij (ABOP), beloond met invloedrijke posities. Vandaag zien we hoe Damaru, met duidelijke banden in het politieke en publieke domein, een vergelijkbare kans krijgt.
Dat hoeft op zichzelf geen probleem te zijn, mits competentie en integriteit centraal blijven staan. Maar de realiteit van Suriname leert ons iets anders. Bordo’s traject is daar een pijnlijk voorbeeld van. Inmiddels zit hij een gevangenisstraf uit in Frankrijk, nadat hij is veroordeeld voor betrokkenheid bij internationale drugshandel. Zijn val van directeur naar gedetineerde is meer dan een persoonlijk drama; het is een systeemfout die zichtbaar wordt. Want wat zegt het over een land wanneer iemand zonder aantoonbare bestuurlijke ervaring op zo’n positie wordt geplaatst en later internationaal wordt veroordeeld? Dan gaat het niet alleen om die persoon, maar om de structuren die zulke benoemingen mogelijk maken.
Met de benoeming van Damaru herhaalt Suriname een bekend script. Wederom wordt een publieke figuur, geliefd bij een deel van de bevolking, naar voren geschoven voor een strategische positie. Wederom ontbreekt transparantie over de selectiecriteria. Wederom blijft de vraag onbeantwoord: wie controleert, wie toetst, en wie neemt verantwoordelijkheid als het misgaat? Dat Damaru plannen heeft voor renovatie, evenementen en samenwerking is positief. Het NIS heeft die impuls nodig. Maar visie alleen is niet voldoende. Bestuur vraagt om ervaring, consistentie en bovenal onafhankelijkheid. De leiding over een nationale faciliteit is geen podium voor populariteit, maar een verantwoordelijkheid met publieke gevolgen. De grotere zorg zit echter dieper. Het normaliseren van benoemingen op basis van loyaliteit ondermijnt instituties. Het creëert een cultuur waarin deskundigheid ondergeschikt raakt aan connecties. En het voedt wantrouwen bij burgers die zich afvragen of kansen eerlijk worden verdeeld.
Van Bordo naar Damaru is geen toevallige overgang. Het weerspiegelt hoe macht en beloning in Suriname functioneren. Zolang politieke nabijheid zwaarder weegt dan professionele geschiktheid, blijft het risico bestaan dat publieke functies worden gebruikt als instrumenten van beloning in plaats van als middelen voor nationale ontwikkeling. Ons verzoek aan Damaru is om eindelijk al die kapotte klapstoeltjes te vervangen en de vloer van de ANS te herstellen. Ook de toiletten waren verre van ideaal. De sporthal moet geld genereren en onderhouden worden. Het is geen vetpot, maar het gebouw kan verhuurd worden zodat er genoeg activiteiten plaatsvinden en het een degelijke locatie blijft voor verschillende evenementen.

The post VAN BORDO NAAR DAMARU: LOYALITEIT LOONT ..

...