Van ad-hok naar duurzame wetgeving

door

HET ZIJN BIJZONDERE tijden in De Nationale Assemblee (DNA). In de afgelopen vijf jaar zijn er enkele wetten aangenomen die de verhoudingen tussen de drie machten in disbalans brengen , mede omdat delen van de rechterlijke macht nu meer verdienen dan zelfs de president. Door deze zelfde wet is ook het salaris van DNA-leden flink omhooggetild.

Het DNA-lid Mielando Atompai die tijdens de verkiezingscampagne als lid van de politieke partij NPS had meegedaan en had beloofd dat deze wet teruggedraaid zou worden heeft daar toe een initiatiefvoorstel ingediend. Hij komt daarmee zijn belofte na.

Laten we met onze wettten zoveel mogelijk proberen richting te geven aan de ontwikkeling in plaats van ad-hoc wetgeving prioriteit te geven

Ook hebben de assembleeleden Bronto Somohardjo en Silvana Afonsoewa een initiatiefvoorstel ingediend dat beoogt het ordereglement van DNA aan te passen zodat 50 procent van het salaris van DNA-leden ingehouden kan worden bij structurele, ongemotiveerde afwezigheid. En recent is ook door de assembleeleden Afonsoewa en Rossellie Cotino van de NDP een initiatiefvoorstel ingediend voor een ‘Wet Onverenigbaarheid Functies Staatsbedrijven en Overheidsinstellingen’.

Dit lijken allemaal prachtige voorstellen, maar ze zijn voorstellen die eigenlijk een reactie zijn op een gebeurtenis of een bepaald recht inperken. Maar in het publiekrecht en bestuursrecht gaat de wet uit van integere bestuurders en leidinggevenden. Die moeten binnen een bepaald wettelijk kader de gelegenheid krijgen om besluiten te nemen in het algemeen belang en na ampele overwegingen.

Hoe meer wetten en regels komen om deze besluitvorming aan banden te leggen hoe meer de bewegingsruimte van bestuurders beperkt wordt. En er bestaat geen land op aarde waar alles in de wet staat. Juist vanwege deze ruimte die de wet biedt moeten er integere mensen in besluitvormende posities zitten. Dus meer wetten zal niet helpen, we moeten leiders en bestuurders hebben met een integere inborst. En daar is blijkens de afgelopen weken een schromelijk tekort aan.

Een ander probleem met deze wetsvoorstellen is dat ze ad-hoc gemaakt worden. Er gebeurt iets en dan komt er een initiatiefwet. Maar regeren en politieke volwassenheid eisen planning en vooruitzien. Dat zijn vaak wetten die goed voorbereid zijn en die de richting van lands ontwikkeling laten zien. Te denken valt aan de waterwetten en de wet delfstoffen autoriteit Suriname om maar een paar te noemen.

Als land met veel zoetwaterbronnen bijvoorbeeld zou het een goede ontwikkeling zijn dat er een water-autoriteit komt die samen met de regering ervoor zorgt dat deze voorraden goed beheerd worden. Dat geldt ook voor de wet op de Delfstoffenautoriteit. We zijn -of we het nou willen of niet – een land met een mijnbouweconomie. Laten we met onze wettten zoveel mogelijk proberen richting te geven aan de ontwikkeling in plaats van ad-hoc wetgeving prioriteit te geven.