Vakbonden en werkgevers

WERKGEVERS EN WERKNEMERS in Suriname hebben veel tijd nodig om elkaar te vinden bij arbeidsgeschillen. De Ogane Werknemersorganisatie Suriname (Owos), de vakbond van de Energiebedrijven Suriname, kan al enige tijd niet met directeur Leo Brunswijk door één deur. Breekpunt is dat de leiding van het bedrijf brieven van de vakbond niet beantwoordt.

Opmerkelijk is dat minister David Abiamofo van Natuurlijke Hulpbronnen zich van het conflict distantieert. Deze houding is een bewindsman onwaardig. Maar de president neemt haar verantwoordelijkheid en heeft de vakbond beloofd serieus te werken aan een oplossing van het langslepende conflict van de bond met directeur Brunswijk. In haar aanpak zal ze rekening moeten houden met de wens van het bondsbestuur om de directeur te ontslaan, omdat hij zich niet coöperatief opstelt.

Ook bij de Anton de Kom Universiteit legde het personeel het werk neer, maar dankzij optreden van vicepresident Gregory Rusland werd de situatie ‘genormaliseerd’. Elke staking – hoe kort dan ook – leidt tot verlies van productie en productiviteit.

Eerder heeft de Ware Tijd er in het dagelijkse commentaar al op gewezen dat werkgevers signalen of zelfs waarschuwingen van vakbonden negeren, wat veelal leidt tot werkneerleggingen. Wanneer dit eenmaal gebeurt, haast de werkgever zich om de bond uit te nodigen om te komen praten en in veel gevallen keert de rust dan weer. Soms is bemiddeling van buitenaf nodig om dit voor elkaar te krijgen.

Partijen moeten elkaar open en oprecht tegemoet treden en werkgevers moeten geen beloften doen waarvan ze bij voorbaat weten dat die niet kunnen worden ingelost

De kou is dan even uit de lucht, maar het probleem blijft. Afhankelijk van de aard van het conflict duurt het langere of kortere tijd om via onderhandeling tot een akkoord te komen en niet zelden moet het personeel dan weer in actie komen om de directie te bewegen mee te werken aan een oplossing.

Partijen lijken niet te beseffen dat hoe langer een conflict – staking – duurt, hoe meer wrevel ontstaat in de samenleving. Maar erger nog: elke dag waarop niet wordt gewerkt, is een inbreuk op het productieproces en leidt tot verlies van inkomsten voor zowel het bedrijf als de staat.

Een bekend verschijnsel is dat afspraken tussen werkgever en vakbond niet worden nagekomen door de werkgever. Dit is in vrijwel alle gevallen aanleiding om dan opnieuw in actie te gaan. Dit alles wekt wantrouwen en moet achterwege worden gelaten. Partijen moeten elkaar open en oprecht tegemoet treden en werkgevers moeten geen beloften doen waarvan ze bij voorbaat weten dat die niet kunnen worden ingelost. Kennelijk wordt dit toch gedaan om tijd te kopen en de rust te laten weerkeren. Maar dat is slechts uitstel van executie, zoals zo vaak in de praktijk is gebleken.

Afbrokkeling van normen en waarden is toegenomen en er is veel tijd voor nodig voor herstel. Eerlijkheid en openheid uit de mond van politici en gezagsdragers en werkgevers moet in de moeilijke tijd waarin burgers moeten overleven de leidraad zijn. De wereld wacht niet op Suriname en er is geen tijd om tijd te verliezen. Er zijn genoeg problemen die moeten worden opgelost. Mensen willen veel, maar niet alles kan ineens worden gerealiseerd.-.

*lees ook ‘President belooft serieuze aandacht slepend conflict bond en EBS-directie: ‘Als het aan ons ligt, mag de algemeen directeur vertrekken’ en de column ‘Kese kese stroom’