Twee presidenten

door

GANGA / Sharda Ganga

Ik zorg deze week voor ruime afstand tussen mij en het nieuws, want er is maar een bepaalde hoeveelheid clichés die een mens kan verdragen. Er is al genoeg gezegd over de onderbuik reacties van onbeschaafden op het plotselinge overlijden van ex-president en VHP-voorzitter Chan Santokhi, en de onderbuik reacties op die onderbuik reacties, en zo houden we elkaar gevangen in een neerwaartse spiraal van onbeschaafdheid.

Het zijn deze momenten die duidelijk maken dat het sprookje van alakondre, wi na wan, vreedzaam samenleven, een moskee naast een synagoge, nog altijd precies dat is: een sprookje. Het is ook weer eens duidelijk geworden hoezeer partijpolitiek de hoofdoorzaak is van kortsluitingen in het hoofd van zovelen.

“Zo houden we elkaar gevangen in een neerwaartse spiraal van onbeschaafdheid”

Ik las even mijn column, na het overlijden van ex-president Bouterse terug, om te kijken of mijn reactie op het overlijden van ex-president Santokhi heel erg verschilde met mijn reactie toen. Ik kom tot de conclusie dat het niet wezenlijk anders is. Ook nu merkte ik dat het me persoonlijk niet erg raakt.

Natuurlijk, het overlijden van Santokhi was, in tegenstelling tot het heengaan van Bouterse, een complete verrassing en dat zorgde voor een schok, ook bij mij. Ook nu waren mijn gedachten alleeerst bij de mensen die hem liefhadden.

Ik schreef bij het overlijden van Bouterse: ‘ik was daar nooit één van, maar onder de mensen die nu verdrietig zijn, zijn er een aantal die ik waardeer. Ik hoef het niet eens te zijn met alles wat iemand denkt – ons verschil van mening hoeft geen obstakel te zijn voor wederzijdse waardering en samenwerken voor gezamenlijke doelen‘.

Dat gaat ook nu op. Dat het mij persoonlijk niet echt raakt, is te verklaren: ik had geen persoonlijke band met Chan Santokhi en ik was geen groot bewonderaar. Daarvoor had hij zijn geloofwaardigheid al snel verspeeld na zijn aantreden.

Dat hij goede dingen heeft gedaan, zal ik niet ontkennen, maar de belofte die hij vertegenwoordigde bij zijn aantreden, heeft hij nooit kunnen waarmaken. En dat lag heus niet alleen aan zijn ‘vijanden’. Dat neemt niet weg dat ik oprecht medeleven heb met de mensen die wel bewonderaar waren en zijn van meneer Santokhi en daar zijn genoeg mensen onder die ik graag zie.

Ik vind het jammer dat Santokhi geen tweede kans heeft gekregen om zich te bewijzen. Zou hij hebben geleerd van zijn fouten als hij ooit weer aan de macht was gekomen? Ik weet hiet niet. Bouterse heeft ook nooit zijn lessen geleerd en die is wel vaker dan twee keer aan de macht gekomen.

En zo zal ik nog enige tijd bezig zijn met het proberen te doorgronden van mijn gedachten en emoties. Ik zal proberen me in te houden en niet te reageren op de vunzige, ranzige, gotro reacties van randfiguren die dankzij hun politieke gevlei (en u weet dat ik een ander woord wilde gebruiken in plaats van ‘gevlei’, maar ik ben te netjes) omhoog gevallen zijn in posities.

Als ik deze tekst afrond, zie ik beelden langskomen van de NDP-delegatie die het condoleanceregister is gaan tekenen in het partijcentrum van de VHP. Een daad van volwassenheid, een sprankje hoop. En plots was ik wel geraakt door het heengaan van Chan Santokhi. Ik ben al blij met de kleinste strohalm, het is waar.

gangadwt@gmail.com