Twee doden te veel

SERIEUS!? / Ivan Cairo

In nog geen twee weken hebben twee verdachten die in een politiecellenhuis waren opgesloten zelfdoding gepleegd. Als ik kijk naar de politieberichten die hierover zijn uitgebracht, kan ik niet anders concluderen dan dat de mensen die deze berichten opstellen, nooit serieus zijn getraind in verantwoorde verslaggeving over zelfdoding. En als die training er wél is geweest, dan is de inhoud daarvan blijkbaar snel vergeten.De eerste basisregel is duidelijk: bij berichtgeving over zelfdoding worden geen details gegeven over de methode. Juist dat wordt echter wél gedaan door de politie. In plaats van terughoudendheid zien we beschrijvingen die nergens voor nodig zijn. Het publiek hoeft niet te weten hoe iemand precies aan zijn einde is gekomen. Zulke details helpen niemand, maar kunnen wel anderen op ideeën brengen, blijkt uit onderzoek.In één geval -dat van Dennis Aroma- kan men nog aanvoeren dat er in de samenleving veel twijfel bestaat over de dood van deze verdachte en dat daarom extra uitleg werd gegeven. Maar bij het laatste incident was dat volstrekt onnodig. Toch werd zelfs de kleur van een kledingstuk vermeld. Met welk doel? Zou de afloop anders zijn geweest als dat kledingstuk een andere kleur had gehad? Natuurlijk niet. Zulke informatie is zinloos.Los van de manier van communiceren door de politie is er een veel ernstiger vraag: hoe veilig zijn mensen eigenlijk in onze politiecellen? Wat betekent het als iemand ‘ter observatie’ wordt geplaatst? Hoe vaak wordt zo iemand gecontroleerd? Wie houdt toezicht en op welke manier? Bestaan er duidelijke protocollen, en zo ja: worden die nageleefd?De politie en de Staat dragen volledige verantwoordelijkheid voor iedereen die achter tralies wordt geplaatst. Ongeacht wat iemand heeft misdaan, blijft hij een mens met rechten. Wie iemand zijn vrijheid ontneemt, neemt ook de plicht op zich om diens leven te beschermen. De politie kan zich er niet met een paar zinnen vanaf maken door te zeggen dat het niet had mogen gebeuren. Dat is geen verklaring, dat is een dooddoener. Nu al twee keer, kort achter elkaar.Twee gevallen in zo korte tijd is geen toeval meer. Het zijn er twee te veel. Dit wijst op structurele problemen: in toezicht, zorg, opleiding en mentaliteit. Er moeten dringende maatregelen komen. Niet morgen, maar nu. Betere training, strengere controle, duidelijkere protocollen en vooral: meer menselijkheid.Zolang de politie blijft uitleggen wat is gebeurd, in plaats van ervoor te zorgen dat herhaling wordt voorkomen blijft elke verklaring leeg. Deze doden vragen geen woorden, maar daden.-.

ivancairo@yahoo.com

...