Traplift

door

MONSIEUR JEANETTE / Christio Wijnhard

Welkom thuis. Welkom terug. Voor het eerst heb ik die woorden gehoord uit de mond van de douane. Die eerste, welkom thuis, was het meest bijzonder. Dat was op Schiphol. Meer dan twintig jaar heb ik daar gewoond. Nooit eerder was mij iets in deze vorm gezegd. In Suriname, waar ik ben geboren en inmiddels meer dan tien jaar woon, was het ook de eerste keer dat mij deze eer ten deel viel. Ik was er even in de war van. Vriendelijkheid op Zanderij is een zeldzaam goed.

Recent moest ik even het land uit voor mijn werk. De ervaring op Zanderij bij vertrek was niet zo fijn. Er lopen mannetjes rond met gele vestjes. Zij lijken erin getraind om onbeschoft te zijn. Het heeft me mateloos geïrriteerd dat ik als volwassen man onhebbelijk werd toegesproken door zo een lange leba in een geel vestje. Is dit wat bezoekers aan ons land meemaken? Betekent Surinaamse gastvrijheid dat we geïrriteerd antwoord geven en vooral niet naar de mensen kijken? Zijn niet alle medewerkers op de luchthaven gastheren, gastvrouwen en ambassders van ons land?

Nu weet ik dat een Nederlands accent al gauw een traumareactie oproept bij veel Surinamers. Vooral als het om Surinaamse Nederlanders gaat. Vaker heb ik gezegd dat mijn soortgenoten zich bijzonder onhebbelijk kunnen gedragen. Bij deze laatste reis kreeg ik daar weer een mooi voorbeeld van. Er was een mevrouw die twee uur lang heeft geklaagd op de vlucht. Over twee zaken. Het eerste was dat ze niet met een lift het vliegtuig ingehezen werd. Nee, mevrouw liep geen trap en al helemaal niet omdat ze thuis een traplift had.

Ik vroeg me af wat dat te maken had met het vliegveld. Waarom was ze dan niet in haar huis op de traplift gebleven? Ook klaagde ze er over dat ´die Surinamers´ veel vriendelijker voor die migranten waren dan voor ´ons Surinamers uit Holland die zoveel geld het land inbrachten.´ Nou, dat valt ook wel mee, volgens mij. Het stoorde me dat ze het had over migranten en dus hetzelfde gezeur van wit Europa en Amerika uitkraaide. Mooi geïndoctrineeerd, dacht ik. Zeker van Trump en Wilders. Bah.

Op Schiphol begreep ik haar frustratie. De oudjes werden daar beter geholpen. Er was een heel systeem dat zowel sociaal als technologisch boven het Surinaamse uitstak. Inderdaad werden mensen met een lift het vliegtuig ingetild indien er geen slurf was. De begeleiding van mensen met een lichamelijke beperking werd gedaan door een divers team van voornamelijk allochtone jongeren. Types die, helaas, kunnen worden geassocieerd met hangen op straat en kattenkwaad.

Echter, geen smet op hun werk! Vriendelijk en respectvol waren ze. Ja, wij ontberen die technologische hoogstandjes. In theorie kunnen wij dat compenseren met warm, verwelkomend, gastvrij menselijk contact. Juist op locaties waar mensen ons land binnenkomen of uitgaan. Als we daar grandioos in falen door niet de juiste mensen op de juiste plaats te zetten (waar kennen we dat ook alweer van?). Dan snap ik wel dat oma begint te zeuren over die traplift die ze mist. Die ene persoon bij de douane was een lichtje in de donkere tunnel van slecht Surinaams gastheerschap op Zanderij.-.

christiowijnhard@gmail.com