Toekenning Surinaamse nationaliteit aan diaspora

door

INGEZONDEN

Toekenning van de Surinaamse nationaliteit aan de diaspora is onderdeel van natievorming. Aan natievorming is geen enkele Surinaamse regering en parlement ooit toegekomen. Hoe komt dat? Om een probleem op te lossen moet men eerst de oorzaken kennen van het probleem. Politieke partijen ontlenen hun legitimatie aan etniciteit en/of het geloof. Dat vinden wij vrij normaal. Wij zijn niet anders gewend.

De Surinaamse diaspora verliest de Nederlandse nationaliteit niet indien toekenning van de Surinaamse nationaliteit geschiedt door een wijziging van de Wet tot regeling van het Surinamerschap en Ingezetenschap. Iedereen die vóór 25 november 1975 in Suriname geboren was, verkrijgt dan de Surinaamse nationaliteit, ongeacht woonplaats. Deze verkrijging geschiedt op grond van het ius soli, geboortegrond- of  territorialiteitsbeginsel. Hun nakomelingen verkrijgen automatisch de Surinaamse nationaliteit omdat Suriname ook het ius sanguinis volgt, de bloedband, het afstammingsbeginsel.

Verkrijging Surinaamse nationaliteit door naturalisatie leidt tot verlies van de Nederlandse nationaliteit, omdat naturalisatie een vrijwillige verkrijging is van een andere nationaliteit. Men kiest daarvoor bij uitdrukkelijke wilsverklaring. Op grond van artikel 15a van de Rijkswet op het Nederlanderschap leidt dat tot verlies van de Nederlandse nationaliteit. Uitzonderingen daar gelaten.

Mooier kon Nederland het blijkbaar niet maken. Het wachten is nu op Suriname om de diaspora te betrekken in de verdere ontwikkeling van het land. Toekenning van de status van Personen van Surinaamse afkomst (PSA-regeling) voldoet niet aan het betrekken van de gehele diaspora in de ontwikkeling van Suriname, maar heeft een contraproductief effect omdat die een aparte categorie creëert en daarmee de verdeel- en heerspolitiek uit het kolonialisme voorzet.

Suriname heeft geen nationaal integraal diasporabeleid, wel een beleid dat de zittende regering of een bepaalde politieke stroming goed uitkomt. Zo speelde de vorige regering met het idee de Surinaamse nationaliteit toe te kennen aan Surinamers die bereid waren te investeren in Suriname. Het is duidelijk dat politici slechts een eigen eng (partij) belang dienen en niet eens het nationale belang, laat staan een belang waarin de diaspora is betrokken omdat Surinaamse politici de diaspora niet zien als onderdeel van de Surinaamse natie (in wording).

Zo leggen remittances, geldovermakingen, van de diaspora aan familie en vrienden in Suriname blijkbaar nauwelijks enig gewicht in de schaal, althans voor politici. De bevolking denkt er waarschijnlijk anders over.

Hoe komt het dat men in Suriname geen oog heeft voor het menselijke intellectueel kapitaal dat de diaspora vertegenwoordigt? Bovendien voelt de diaspora zich veelal Surinaams, al hebben zij een andere, veelal Nederlandse, nationaliteit. Surinaamse specialisten uit de diaspora gaan ook werken in Suriname. De diaspora gaat ook met vakantie naar Suriname, met nakomelingen. Surinam Airways zou niet eens kunnen bestaan zonder de diaspora.

De gedachte dat de diaspora geen onderdeel zou uitmaken van de Surinaamse natie (in wording) leeft alleen bij nationalistische politici, die garen willen spinnen bij het zaaien en in stand houden van verdeeldheid. Daarop is het gehele politieke systeem in Suriname gebaseerd.

Zo is er een heuse PSA-wet opgetuigd om de Surinaamse diaspora de kans te geven om al dan niet te kiezen voor de PSA-status. Geen nationalist heeft er blijkbaar ooit aan gedacht dat de status van Personen van Surinaamse afkomst ook kan worden toegekend door binnen de bestaande wetgeving het geboortegrondbeginsel voor hen in te voeren en aldus de Surinaamse nationaliteit toe te kennen. Bipatridie, dubbele nationaliteit, is geen onbekend verschijnsel.

Volgens de Surinaamse Grondwet kunnen alleen ingezetenen die de Surinaamse nationaliteit hebben het nationale parlement kiezen. Met een PSA-status is men ook niet gerechtigd te stemmen voor het nationale parlement, De Nationale Assemblee. Men kan ook geen onroerende zaak in Suriname verwerven, tenzij men die onderbrengt in een stichting naar Surinaams recht.

Mensen die de PSA-status hebben aangenomen, werken dus zelf aan mee dat zij niet voor vol worden aangezien en alleen maar als zodanig worden gebruikt ten bate van een politieke partij, die daarmee de verdeel- en heerspolitiek van het kolonialisme voortzet. Territoriaal en ook geestelijk gescheiden houden van Surinamers.

Rinaldo van Rhemen

De redactie van de Ware Tijd stelt lezers in de gelegenheid stukken in te zenden ter publicatie. In principe worden alle ingezonden artikelen opgenomen, tenzij de inhoud schadelijk, kwetsend of beledigend is voor derden. Stukken die worden geplaatst komen niet noodzakelijkerwijs overeen met de mening van de Ware Tijd. De redactie behoudt zich het recht voor om stukken niet te plaatsen, of in te korten of te redigeren zonder dat die uit hun context worden gehaald.