Tante Jenny en de dreigende deceptie

door

DE SNIJD / Armand Snijders

U zult het zich misschien niet  kunnen voorstellen, maar ik ben van nature een zeer positief ingesteld mens. Zo kraak ik volgende maand voor Natio dat het team de eindronde van het WK-voetbal zal halen, ondanks dat er nog twee enorme beren op de weg daar naartoe liggen.

Zelfs na de enorme dyugudyugu rondom het vreemde vertrek van Stanley na de cruciale uitglijder tegen Guatemala. Dat we nooit via de officiële kanalen zullen horen, wat zich nu precies heeft voorgevallen in de uren vóór dat duel, is een feit waar we mee moeten leren leven. Maar ik hoop dat met opvolger Henk alles toch nog op zijn sportieve pootjes terecht zal komen.

“Tante Jenny wordt er op betrapt om ‘A’ te zeggen, maar in werkelijkheid ‘B’ te bedoelen en uiteindelijk ‘C’ te doen”

Met de politiek is dat net zo: ooit zal het beter gaan in dit land, ook al is dat misschien pas nadat de huidige generatie politici – en ook ik – het tijdelijke met het eeuwige hebben verwisseld. Daar ben ik echt van overtuigd, al weet ik ook dat dit met de huidige generatie politici voorlopig te veel is gevraagd. Ik schrijf bewust politici en géén ‘politiek geboefte’ om aan te tonen dat ik echt positief kan zijn. En dat ook ik zo nu en dan mijn zwartgalligheid kan laten varen.

Zo wil ik na iedere regeringswisseling geloven dat er misschien verandering komt. Dat had ik ook toen Desi in 2010 president werd, ondanks alle bezwaren die ik tegen hem had. Ik wilde zo graag dat hij nu echt zijn goede kanten zou laten zien – al was het maar voor de toekomst van míjn kinderen en kleinkinderen. Dat klinkt egoïstisch, maar het zou ook beter met die van u gaan, toch?

Echter, in die tien jaar dat hij de scepter zwaaide, heeft hij het land te gronde gericht. Dat weten we allemaal, ook al wordt dat door de paarse rakkers nog altijd ontkend. Vrijwel iedereen hunkerde naar iets anders en dat kwam er ook met Chan. Op basis van de vele interviews en gesprekken die ik met hem had gehad, was zelfs ik in een soort van jubelstemming, zoals een groot deel van Suriname.

Hij zou de zware klus wel eventjes klaren en het land naar ongekende hoogten stuwen, zeker met de olie-inkomsten die in het verschiet lagen. Maar helaas, binnen recordtijd knapte ik vreselijk op hem af, omdat hij opeens heel anders handelde dan hij had gezegd. Na nog geen vier maanden had ik mijn vertrouwen in hem volledig verloren en dat is nooit meer goed gekomen.

En nu is tante Jenny dus aan de beurt. Ik heb haar sinds haar aantreden als president op deze plaats redelijk gespaard, omdat ik vind dat ook zij een eerlijke kans verdient zich te bewijzen en te laten zien dat zij misschien wel doet wat ze heeft gezegd. Het voordeel van de twijfel geven, heet dat.

Maar toch zijn het vooral de teleurstellingen ten aanzien van haar die bij mij beginnen te overheersen. Overigens, niet alleen bij mij, ook anderen krijgen het gevoel dat ze niet juist bezig is. Tante Jenny wordt er veelvuldig op betrapt om ‘A’ te zeggen, maar in werkelijkheid ‘B’ te bedoelen en uiteindelijk ‘C’ te doen.

Nu zijn we het wel gewend dat politici gedurende de verkiezingsroes allerlei prachtige beloftes doen om kiezers over de streep te trekken. Dus dat er verschillen tussen ‘A’, ‘B’ en ‘C’ zitten, daar kijk ik allang niet meer van op. Maar dat ze ‘A’ heeft gezegd en nu keihard ontkent dat ze dat heeft gedaan, vind ik echt stuitend.

Ze probeert geen politieke uitvlucht te vinden voor datgene dat ze eerder heeft beweerd, maar liegt gewoon keihard dat ze het gezegd heeft. Terwijl de beelden en geluidsopnamen van vóór de verkiezingen waar ze toch echt zegt wat ze nu ontkent, royaal zijn verspreid via sociale media. Zoals in haar paarse kledij op een paars podium in de weken vóór de verkiezingen. Ze beloofde er daar van alles op los. (zie onder meer https://www.facebook.com/reel/1459507292286945). Dat veel van die beloftes nog niet zijn ingewilligd, is tot daar aan toe, maar beweer niet dat je helemaal geen beloften hebt gedaan. Ik had haar wat intelligenter ingeschat.

In het radioprogramma ‘Bakana Tori’ op Lim FM bleef zij stug volhouden dat zij niets heeft toegezegd tijdens haar verkiezingscampagne. “Ik ben één van de politici die niemand dingen heeft beloofd. Ik heb ze precies gezegd: ‘het gaat lang duren, het gaat moeilijk zijn en iedereen gaat moeten meewerken’”, verdraaide zij de waarheid. Daarmee onttrekt zij zich aan de verwachtingen die zij zelf heeft gecreëerd.

Het is vooral triest dat tante Jenny in haar reactie op de storm van kritiek die ze over zich heen kreeg, in een fout verviel die Chan mede zíjn presidentschap heeft gekost: het verwijzen naar de voorganger en benadrukken dat zaken niet goed van de grond kunnen komen vanwege diens beleid. “Mensen hebben vijf jaren lang gepinaard en zijn moe van het pinaren. (…) Dus wie de situatie in het land kent en denkt dat binnen zes maanden alles op een rij moet zijn, moest naar die vorige president gaan. Want hij had beloofd dat hij het binnen zoveel maanden zou doen.”

Vervolgens liep ze leeg over wat Chan allemaal verkeerd zou hebben gedaan. Bij de Belastingdienst was van alles mis, terwijl ‘verdwenen staatsmiddelen op diverse ministeries zijn teruggehaald en er veranderingen zijn gebracht bij overgenomen staatsbedrijven die compleet waren leeggestolen. (…) We zijn via minister Tsang begonnen om de auto’s en brushcutters terug te halen. Ik denk dat de dienst van Openbaar Groen de stad op dit moment een stuk beter onder controle heeft. Niet alle buurten zijn nog gedaan, maar ik weet niet wie zou verwachten dat na vijf jaar verwaarlozing wij dat in zes maanden zouden kunnen klaren.”

Ze moet nu niet doen alsof alle huidige ellende door Chan is veroorzaakt, want een hoop zaken zijn het gevolg van het desastreuze beleid van twee regeringen-Desi, waarvan Chan wel degelijk het één en ander heeft weten op te lossen.

Door dat compleet te negeren en te ontkennen, in combinatie met haar gejok over gedane beloftes, speelt ze met haar geloofwaardigheid. En dreigt ook rond haar persoon een enorme deceptie waarmee zij zelfs Chan naar de kroon steekt. Laten we hopen dat het niet zover zal komen dat ik op een gegeven moment moet schrijven dat ik eigenlijk terug verlang naar Chan. Dat zou pas een onvoorstelbare deceptie zijn.

armand.snijders@gmail.com