SURINAME WORDT KNOCK-OUT GESLAGEN DOOR EIGEN BESTUUR

door

Wat we vandaag zien in Suriname, is geen oprechte regering, maar een machtsconstructie. Een samenraapsel van partijen zonder ruggengraat en zonder gezamenlijke visie, die na de verkiezingen, bij elkaar zijn geschraapt met één doel en dat is macht. De NDP, aangevuld met een aantal meelopende partijen, probeert zich te presenteren als een bestuur dat het land vooruit gaat brengen. Maar wie eerlijk kijkt naar de eerste acht maanden, ziet iets heel anders. Geen richting, geen structureel beleid en geen enkel signaal dat men werkelijk heeft geleerd van het verleden.
Wat we nu zien is geen verrassing, maar een patroon dat we maar al te goed kennen. Het begint met leningen. Daarna nog meer leningen. En voor je het weet zit je opnieuw vast in precies hetzelfde scenario.
We hebben dit eerder meegemaakt. Tussen 2010 en 2020 werd Suriname onder dezelfde politieke signatuur bestuurd met een aanpak die vooral gericht was op het in stand houden van een schijnwerkelijkheid. Er werd geld geleend om de illusie van stabiliteit en welvaart overeind te houden, terwijl ondertussen de schulden bleven oplopen en de echte fundamenten van het land langzaam werden uitgehold.
Wat toen is opgebouwd aan schulden en verkeerd beleid, voelen we vandaag nog steeds keihard. En toch lijkt men opnieuw dezelfde weg in te slaan, alsof we niets hebben geleerd.
Je zou denken dat er in de jaren daarna reflectie zou zijn geweest bij deze politici uit deze partij(en). Dat men zou hebben ingezien waar het misging en dat er een fundamenteel andere koers zou moeten worden ingezet. Maar wat we zien, is het tegenovergestelde. Ze praten er wel over, maar in de praktijk zien we oude patronen terugkeren, verpakt in nieuwe gezichten en mooie woorden. En dat heeft blijkbaar gewerkt, want het volk heeft ze met de grootste naïviteit, wederom het mandaat gegeven.
Daarvoor 2020 – 2025 kregen we nog een regering die zich presenteerde als de oplossing voor de ‘crisis’. Grote woorden, ambitieuze plannen, het bekende 200- dagen verhaal. Maar uiteindelijk bleek ook dat er geen structurele oplossing werd geboden.
De keuze om met het IMF in zee te gaan, was geen visie, het was een wel uitgedachte en geplande overlevingsstrategie. Een ingecalculeerd risico waarbij men hoopte, dat olie- en gasinkomsten op tijd zouden komen om de pijn te verzachten. Die inschatting bleek pijnlijk fout en wat overbleef, was een volk dat de pijn wel voelde, maar de oorzaak ervan vergat!
En zo zijn we opnieuw beland bij dezelfde spelers die eerder het probleem veroorzaakten, ja dezelfde NDP. En wat zien we nu, acht maanden verder. Opnieuw wordt gekozen voor dezelfde aanpak. Opnieuw wordt er geleend. Opnieuw wordt er een beeld gecreëerd van stabiliteit dat niet gebaseerd is op structurele kracht.
En nu, terwijl er een geopolitieke crisis ontstaat in het Midden-Oosten met gevolgen die wereldwijd voelbaar zullen zijn, zien we de volgende stap. De voorbereiding van het excuus. Er wordt al gesproken over moeilijke tijden die gaan komen en hoe vooral het ‘gewone volk’ dat zal voelen. Dat alleen al is veelzeggend. Blijkbaar bestaat er dus ook een andere groep, het ‘ongewone volk’ die die klappen niet zal voelen. Een groep die haar zaken al op orde heeft, die niet geraakt wordt en die buiten schot zal blijven. De welbekende politieke en financiële elite.
Maar belangrijker is wat hier werkelijk gebeurt. Men is nu al bezig het falen van het eigen beleid vooruit af te schuiven op de wereld. Alsof Suriname geen eigen verantwoordelijkheid heeft. Alsof integer en deskundig beleid er niet toe doet.
Daar komt een eenvoudige vergelijking bij kijken. Een bokser die goed getraind en voorbereid de ring instapt weet dat hij klappen gaat krijgen. Dat hoort bij het spel lees de wereld problematiek. Maar hij heeft gewerkt aan zijn conditie, hij heeft een strategie en hij weet hoe hij moet omgaan met druk. Hij zal het zwaar krijgen, maar hij kan overeind blijven en zelfs winnen, waarom? Omdat hij voorbereid is.
Zet daar een bokser tegenover die zich niet heeft voorbereid. Die niet heeft getraind, geen plan heeft, slechts aan het feesten en reizen is en ook de discipline niet heeft opgebracht om zich klaar te maken voor de wedstrijd. Die stapt ook de ring in en krijgt exact dezelfde klappen. Alleen is er geen weerstand. Geen plan. Geen kracht en herstelvermogen. Binnen de kortste tijd ligt hij dus gegarandeerd knock-out.
En dan kan hij niet achteraf of zelfs vooraf zeggen dat de tegenstander te sterk was of is. De waarheid is dat hij zelf nooit voorbereid was.
Dat is precies waar deze regering nu staat. Niet voorbereid, niet getraind en zonder strategie. Terwijl de wereld zich ontwikkelt en spanningen toenemen, is men bezig geweest met alles behalve het versterken van het land. De productiesector blijft zwak, onderwijs wordt niet structureel aangepakt, de gezondheidszorg blijft achter en veiligheid krijgt geen stevige basis. Tegelijkertijd zien we benoemingen die elke vorm van logica missen. Mensen worden op posities gezet zonder de kennis en ervaring die nodig zijn om complexe problemen aan te pakken. Dat is geen incident, maar een vernietigend patroon.
En dan zie je het meest pijnlijke van alles. De mensen die direct of indirect verantwoordelijk zijn voor de problemen van de afgelopen vijftien tot twintig jaar zitten weer en nog steeds aan de knoppen. De veroorzakers worden gepresenteerd als de oplossing. De brandstichter wordt gevraagd hoe het vuur geblust moet worden. Dat is niet alleen ironisch, het is gevaarlijk en vernietigend.
Want als men het antwoord toen niet had, is er geen enkele reden om te geloven dat men het nu wel heeft. Zeker niet als exact dezelfde keuzes worden gemaakt en dezelfde cultuur wordt voortgezet. Wat er nu gebeurt, is geen vernieuwing, het is herhaling op herhaling.
En ondertussen wordt het volk voorbereid op de gevolgen. Het ‘gewone volk’, zoals men het noemt, zal de klappen voelen. Maar die klappen komen niet alleen door wat er in de wereld gebeurt. Ze komen vooral door wat hier al jaren structureel misgaat.
De harde waarheid is dat Suriname inmiddels wedstrijden aan de lopende band verliest nog voordat ze begonnen zijn. Er hoeft geen wereldcrisis te zijn om in Suriname in de problemen te komen. Dat gebeurt al vanzelf, door de manier waarop het land wordt bestuurd. Door keuzes die telkens weer worden gemaakt en door een systeem dat zichzelf blijft reproduceren.
Zolang dat niet wordt doorbroken, verandert er niets. Dan blijven we in dezelfde cyclus en moeras zitten waarin dezelfde partijen, dezelfde mensen en dezelfde denkpatronen telkens opnieuw de richting bepalen. En elke keer opnieuw betaalt het ‘gewone volk’ de prijs.
De wereld is niet de reden dat we gaan vallen. De wereld legt alleen bloot, hoe zwak we zijn geworden door ons eigen beschamende beleid.
Romeo Stienstra
The post SURINAME WORDT KNOCK-OUT GESLAGEN DOOR EIGEN BESTUUR ..