STRUCTUREEL WATEROVERLASTPROBLEEM

Wanneer het enkele dagen stevig heeft geregend, is het resultaat in Suriname voorspelbaar: ondergelopen straten, blanke erven en bewoners die opnieuw de schade opnemen. Wat zich voltrekt, is geen natuurramp, maar een bestuurlijk patroon. Elke zware regenval legt dezelfde zwakke plekken bloot en elke keer blijkt dat er weinig wezenlijk is veranderd. Minister Stephen Tsang van Openbare Werken en Ruimtelijke Ordening heeft vorig jaar in augustus overleg gevoerd met het directoraat Civieltechnische Werken (CTW) en geëist, dat er binnen korte tijd een concreet actieplan komt met betrekking tot het wateroverlastprobleem. Een plan dat inzicht moet geven in knelpunten, kosten en oplossingen. Het klinkt daadkrachtig, maar tegelijkertijd vragen wij ons af, waarom we nog steeds op dit punt staan. Zijn deze problemen al niet geïdentificeerd door de vorige minister en de minister daarvoor? Dit probleem is al langer dan vijftien jaar zo. Waarom moet elke minister het wiel opnieuw uitvinden? Kan er niet een voorbeeld genomen worden aan buurten zoals Morgenstond, waar bewoners het probleem zelf hebben aangepakt door de afvoerputten schoon te maken? De bewoners van deze wijk hadden jarenlang na elke hevige regenbui, te maken met wateroverlast, zowel in het droge seizoen als tijdens de regentijd. In 2023 hebben zij, in samenwerking met het ministerie van Openbare Werken, actie ondernomen om het gebied te ontdoen van overtollig water. Daarbij zijn ook de afvoerputten schoongemaakt. Hiervoor is een kolkenzuiger ingezet om de verstopte putten langs de wegen te ledigen.
De wateroverlast is geen nieuw probleem. In verschillende districten kampen bewoners al jarenlang met structurele overstromingen. Dat betekent dat de oorzaak van het probleem niet bij de regen ligt, maar bij het uitblijven van een consistent en doordacht beleid. Wanneer een minister anno 2026 nog moet vragen naar een overzicht van de grootste knelpunten, zegt dat veel over hoe gefragmenteerd en reactief het systeem functioneert.
De situatie bij CTW onderstreept dit falen. Er is een tekort aan essentiële machines en wat er is, functioneert niet altijd. Graafmachines zijn schaars, soms defect en worden noodgedwongen verdeeld over meerdere districten. Het gevolg laat zich raden: vertragingen, half uitgevoerde projecten en gebieden die simpelweg moeten wachten tot ze “aan de beurt” zijn. Dat is geen strategie, dat is crisisbeheer in slow motion.
Maar de kern van het probleem ligt dieper. De ontwatering in Suriname is geen geïsoleerd vraagstuk; het raakt aan ruimtelijke ordening, infrastructuur, wetgeving en handhaving. Slechte wegen worden verergerd door gebrekkige afwatering. Particuliere lozingen worden niet onderhouden en veroorzaken overlast voor anderen. Burgers raken verwikkeld in conflicten die eigenlijk voorkomen hadden kunnen worden door duidelijke regels en toezicht.
Hier faalt de overheid niet alleen in uitvoering, maar ook in regie. Er is onvoldoende samenhang tussen beleidsterreinen, terwijl juist die integrale aanpak cruciaal is. Waterbeheer kan niet los worden gezien van stadsplanning, bouwbeleid en milieuwetgeving. Toch lijkt het alsof elk probleem afzonderlijk wordt benaderd, zonder oog voor het grotere geheel.
De oproep van minister Tsang om waar nodig wetswijzigingen voor te bereiden richting De Nationale Assemblee is daarom terecht, maar ook laat. Wetgeving had allang een kader moeten bieden voor onderhoudsverplichtingen, aansprakelijkheid en handhaving. Nu ontstaat een situatie waarin burgers de gevolgen dragen van een systeem dat zelf onvoldoende is ingericht. Wat misschien nog het meest zorgwekkend is, is het terugkerende patroon van aankondigingen zonder structurele opvolging. Actieplannen worden opgesteld, prioriteiten worden benoemd, maar de uitvoering stokt. Vaak door een combinatie van beperkte middelen, bureaucratie en een gebrek aan politieke continuïteit. Het resultaat is dat problemen zich opstapelen en bij elke regenbui opnieuw zichtbaar worden.
Suriname handelt te vaak pas wanneer de situatie escaleert. Dat is geen beleid, dat is symptoombestrijding. Wateroverlast in een laaggelegen land met een tropisch klimaat is geen verrassing. Het is een voorspelbaar risico dat vraagt om langetermijnplanning, preventief onderhoud en investeringen die verder reiken dan de volgende begrotingscyclus.
De vraag is daarom niet of er een actieplan komt, maar of dit het moment wordt waarop de aanpak daadwerkelijk verandert. Wordt dit plan uitgevoerd met de urgentie die het probleem verdient? Worden middelen vrijgemaakt, verantwoordelijkheden duidelijk vastgelegd en resultaten meetbaar gemaakt? Of blijft het bij woorden, terwijl de volgende regenbui zich alweer aandient?
De realiteit is hard voor de mensen die schade lijden elke keer dat straten onder water lopen. Niet alleen de infrastructuur wordt getest, maar ook het vertrouwen van de burger in de overheid. En dat vertrouwen staat inmiddels net zo onder druk als de afwateringssystemen zelf. Het probleem is niet het water. Het probleem is hoe wij ermee omgaan.
The post STRUCTUREEL WATEROVERLASTPROBLEEM ..

...