Strey ley

door

ROZENGEUR / Gerold Rozenblad

Het begint, wat we in het Surinaamse vaak genoeg een ‘strey ley’ contest noemen, te worden. Met andere woorden, wie zegt er nou de waarheid? Het begon met de mededeling van minister Stephan Tsang van Openbare Werken, die vorige week verklaarde dat Suriname zelf gaat zorgen voor de financiering van de brug over de Corantijnrivier. Immers is de volledige rivier Surinaams grondgebied en ziet de regering het als niet meer dan logisch dat ons land voor de kosten opdraait. Als door een bij gestoken sprong Guyana’s president Irfaan Ali op en beweerde niet op de hoogte te zijn van wat Tsang verklaarde. Voor zover hij weet zal de bouw nog steeds samen worden gefinancierd, zoals was afgesproken met Chan.

Overigens was de move van Chan sceptisch ontvangen door vele critici hier te lande, aanvoerend dat het een Surinaamse rivier is en daarom wìj moeten betalen, temeer daar je hebt te doen met onberekenbare buren. Chan had daar geen oren naar en met bevend hart volgden wij de ontwikkelingen en mogelijke verwikkelingen. Voor velen kwam daarom de brug gelukkig niet onder Chan van de grond. Maar de afspraak was er wel. Nu zegt Tante Jenny via haar buitenland minister Melvin Bouva dat zij aan Irfaan heeft gezegd dat wij zelf voor de brug zullen betalen. Dat zou zij persoonlijk aan Irfaan hebben gezegd tijdens hun korte meeting in Nickerie in september vorig jaar. Deze verklaring kwam zaterdag. En dezelfde dag sprongen onze buren direct op. Nu in de persoon van Buitenlandse Zaken minister Hugh Todd die op dezelfde dag ons uitmaakte voor leugenaars. We zouden het nooit hebben gezegd. En hij benadrukte goed nabuurschap, waarbij hij sneerde dat ze ons twee waterpompen hadden geleend om onze wateroverlast aan te pakken. Een daad die in zijn eigen land overigens fronsend werd verwelkomd, omdat in Guyana de watersnood erger was.

Het is niet de eerste keer dat onze buren ons uitmaken voor leugenaars. Onder Chan gebeurde dat ook. Toen ging het om het wel of niet akkoord zijn over het geven van vergunningen aan 150 Guyanese vissersboten om in onze wateren te vissen en de vangst mee te nemen over de grens. We zijn voor vies en vuil uitgemaakt. Onbetrouwbare leugenaars waren we in de ogen van onze buren. Het over een weer gekissebis sleepte zich nog lang voort. Eerder dit jaar was er ook gekibbel, toen Suriname de gelden voor gebruik van de rivier opschroefde. Ook toen wisten Irfaan en zijn sinistere souffleur, de vicepresident Bharat Jagdew, niets van de zaak. Totdat Bouva duidelijk aangaf dat de zaak middels een diplomatieke nota wel was doorgecommuniceerd met Guyana. Toen hoorden we niets meer.

Het valt op dat aangaande de Corantijn Jagdew en Irfaan selectief doof schijnen te zijn. Ook al moet ik toegeven dat in de kwestie van de brug Chan helemaal fout zat. Maar nu Tante Jenny bij de eerste de beste gelegenheid Irfaan te kennen heeft gegeven dat er andere inzichten zijn dan die de vorige regering had, schijnt Irfaan weer hardhorend te zijn. En is de volgende ronde strey ley dus in volle gang. Ik hoop dat het Tante Jenny opvalt dat dit steeds weer gebeurt wanneer het gaat om zaken die te maken hebben met onze soevereiniteit over de gehele Corantijn. Trouwens, ik hoop dat nog voor het geraaskal dat de komende weken zal ontbranden voorbij is, Tsang niet vergeet de pompen terug te geven en daarvan beelden te schieten!.-.

roziegeur@gmail.com