Stille tranen in de Draibatrastraat: het onzwijgbare afscheid van Jayden Bhola

De Draibatrastraat trilde gisteren onder een genadeloze hitte. Het was een zware, drukkende warmte die als een verstikkende deken over de menigte bij het rouwcentrum van M.J. Poese lag. Terwijl ik samen met een collega aankwam, werden we direct omringd door een zee van droevige gezichten. Geen glimlach te bekennen; slechts de rauwe, ijzige stilte van een gemeenschap in diepe shock.
Tussen de rouwenden stonden mijn collega’s van de Kustwacht van Suriname. Mannen en vrouwen, getraind om stand te houden in de zwaarste stormen, stonden daar nu met gebroken blikken. Voor ons was dit persoonlijk: Jayden was de kleinzoon van onze directeur. De verslagenheid op de gezichten van de kustwachters was een stil eerbetoon aan een familie die in het hart is geraakt.
Een wreed contrast
Terwijl heel Suriname nog aan het feesten was en de jaarwisseling vierde met familie en geliefden, voltrok zich voor Jayden een onvoorstelbaar drama. Hij werd koelbloedig vermoord, weggerukt uit het leven op een moment dat de wereld vol hoop naar de toekomst keek. De gedachte dat de samenleving proostte op het nieuwe jaar, terwijl dit onschuldige kind het slachtoffer werd van zo’n brute daad, maakt de pijn bijna ondraaglijk.
In een doodse stilte die door merg en been ging, werd de kist naar binnen gedragen. De aanblik van dat kleine kistje dwong ons allemaal tot staan — een laatste, machteloos saluut aan een jongen die nooit een kans kreeg.
De stilte van een bijzonder kind
Jayden was geen gewoon kind; hij was autistisch en leefde in een wereld zonder woorden. De wereld die hem niet altijd begreep, heeft hem nu definitief het zwijgen opgelegd. Hij kon niet om hulp roepen, kon zijn angst niet uitschreeuwen toen het noodlot toesloeg. Die machteloosheid sneed als een vlijmscherp mes door de zaal.
De afvaardiging van zijn school stond daar als een klein, dapper front: leerkrachten en begeleiders met slechts één kind in hun midden. Zij waren zijn stem. De pijn in hun ogen sprak boekdelen over de onvoorwaardelijke band die zij hadden met dit kwetsbare jongetje.
Een vaderhart in scherven
De districtscommissaris bracht een laatste groet, geflankeerd door de top van Binnenlandse Zaken. Toen de moeder van Jayden het woord nam, leek de tijd te bevriezen. Als vader van twee kinderen raakte dit drama me tot in de diepste vezels van mijn ziel. Je kijkt naar dat kleine, weerloze lichaam en je ziet de ultieme onschuld die zo gewelddadig is verwoest. Het doet pijn — een fysieke, brandende pijn. Een kind dat niet kon praten, laat vandaag een leegte achter die oorverdovend is.
We liepen naar buiten, de hitte in, maar bij thuiskomst begon het te regenen. Alsof de hemel eindelijk de tranen huilde die wij in de zaal probeerden te bedwingen.
Jayden, moge jouw ziel in eeuwige vrede rusten.
Richard Rostamkhan
The post Stille tranen in de Draibatrastraat: het onzwijgbare afscheid van Jayden Bhola appeared first on Suriname suriname.

...