Sterren

door

KEVINS KIJK / Kevin Headley

‘Schrijf een gedicht rond het thema sterren’. Dat was de bijzondere opdracht waarmee de workshop van dichter Jeffrey Quartier vorige week vrijdag tijdens het Dobru Festival werd afgesloten. Hoe de cursisten dat invulden, lag volledig aan henzelf. Sommigen kozen voor het grote universum, anderen voor  persoonlijke herinneringen. Het idee bleef nog lang in mijn hoofd hangen.

Onderweg naar huis belde een goede vriend. Hij vroeg waar ik was en of ik hem kon ontmoeten, samen met een andere vriend. Hij was voor een bliksembezoek in Suriname vanwege een overlijden in zijn familie. Ik stemde in en reed naar huis waar de twee al op mij wachtten.

“Soms zijn het de mensen om ons heen – onze vrienden, onze familie, onze medemensen – die de echte sterren in ons leven vormen”

We hadden honger en besloten barbecue te halen, om die bij de Waterkant te eten. De plek was prachtig en goed verzorgd. We namen plaats op een bank, aten en spraken over het leven: waar we mee bezig zijn, hoe het met ons gaat en hoe het land ervoor staat. Tussen de happen door wisselden we gedachten uit. Vrienden zijn vaak de sterren in ons leven, die ons bijstaan in moeilijke tijden, dacht ik bij mezelf.

Onze gesprekken werden echter regelmatig onderbroken door mensen die om geld of eten vroegen. Sommigen bleven aandringen, in de hoop dat we zouden toegeven. We stuurden hen beleefd weg, waarna ze zich tot anderen richtten: een gezin, een koppel. Voor deze bezoekers verdween hiermee de rust van de avond langzaam; hun plezier onder de sterrenhemel werd telkens verstoord. Het deed denken aan hoe het leven zelf soms wordt onderbroken door onverwachte gebeurtenissen, kleine of grote obstakels die je plannen veranderen.

Op de Dobru Neti-zondag presenteerden de deelnemers hun gedichten. Ieder wist op zijn eigen manier te verrassen. Sommige teksten waren diep, andere heel persoonlijk, maar bovenal oprecht. Het applaus bleef niet uit. Quartier sprak trots over de oogst: opkomende sterren in de Surinaamse literaire wereld. Doorgaan werd als langetermijnopdracht meegegeven. Het idee dat een klein zaadje kan uitgroeien tot iets groots, leek op die momenten voelbaar.

Kort vóór aankomst bij de begrafenis van het familielid van mijn vriend gingen appberichten rond: ‘is het waar?’ ‘Kan iemand het bevestigen?’ Niet veel later kwam het antwoord:  Chandrikapersad Santokhi, de man die het land vijf jaar had geleid, is overleden. Zijn ster is gedoofd. De realiteit van vergankelijkheid werd plotseling tastbaar.

Tijdens de uitvaartplechtigheid die ik bijwoonde, sprak de dominee over hoe snel het leven voorbijgaat. Mijn gedachten dwaalden af naar hoe vaak we de essentie missen, omdat we ons richten op wat belangrijk lijkt, maar dat misschien niet is.

We moesten weer zingen en mijn aandacht keerde terug naar het moment. De zon schijnt niet altijd; het leven kent donkere periodes. Maar juist in het donker worden sterren zichtbaar. Sommige verdwijnen, maar hun licht blijft nog lang aanwezig. Het idee van licht dat blijft, ook als de bron er niet meer is, gaf een vreemde soort troost.

Van deze kant: condoleances aan de familie van de oud-president. En een herinnering: soms zijn het de mensen om ons heen – onze vrienden, onze familie, onze medemensen – die de echte sterren in ons leven vormen. Zij laten hun licht schijnen, juist wanneer het donker is.

headleydwt@gmail.com