STEEDS MEER AFHANKELIJK VAN DE OVERHEID

De overheid pronkt graag met haar sociale vangnetten, maar wie goed kijkt, ziet dat deze netten voor veel mensen veranderen in kooien. Duizenden burgers zijn afhankelijk van sociale steun van het ministerie van Sociale Zaken. Deze mensen met een beperking, of zwakke huishoudens, ontvangen maandelijks een bepaald bedrag. Een bedrag waarvan allang is bewezen, dat het onvoldoende is om waardig van te leven. Toch blijft het beleid ongewijzigd, alsof armoede en afhankelijkheid acceptabele eindstations zijn.
Wat vooral steekt, is dat ook mensen met een visuele, fysieke of dubbele beperking onder deze regeling vallen, zonder dat er een serieus plan bestaat, om hen perspectief te bieden. In plaats van begeleiding naar werk, scholing of zelfstandigheid, krijgen zij een uitkering en daarmee het stille signaal ‘blijf thuis, dit is het’. Jaar in, jaar uit raken zij zo gevangen in een systeem, dat geen groei toestaat.
De is geen sociale bescherming, dit is structurele uitsluiting. Veel mensen met een beperking zijn namelijk wel arbeidsgeschikt. Met aangepaste werkplekken, gerichte training en begeleiding, kunnen zij volwaardig deelnemen aan het arbeidsproces. Maar die verantwoordelijkheid neemt de overheid nauwelijks of helemaal niet. Er is geen samenhangend beleid dat inzet op inclusieve arbeid, geen verplichting voor ministeries om werkplekken te creëren en geen structurele samenwerking met het bedrijfsleven.
Het resultaat is overduidelijk en pijnlijk zichtbaar. Enkele uitzonderingen daargelaten, zit het overgrote deel van deze groep thuis. Niet omdat zij niet wil werken, maar omdat de arbeidsmarkt niet op haar is ingericht. De overheid, nota bene de grootste werkgever van het land, laat hier een beschamende steek vallen. Wie niet in het standaardplaatje past, wordt afgeschreven en afgedaan met een minimale uitkering.
Zo ontstaat een vicieuze cirkel van afhankelijkheid. Mensen die als ‘sociaal zwak’ worden bestempeld, blijven gevangen in armoede, terwijl hun mogelijkheid ongebruikt blijft. Dit beleid is niet alleen mensonterend, maar ook economisch kortzichtig. Een samenleving die mensen structureel uitsluit, verarmt zichzelf.
Echte sociale rechtvaardigheid betekent meer dan geld overmaken. Het vraagt om visie, lef en beleid dat mensen optilt in plaats van vasthoudt. Investeer in aangepaste banen, toegankelijke opleidingen en doorstromingsmodellen. Geef mensen met een beperking niet alleen steun, maar ook een toekomst. Want een uitkering zonder uitzicht is geen vangnet, maar een doodlopende weg.
The post STEEDS MEER AFHANKELIJK VAN DE OVERHEID ..