Sranan Gron e Karie Yu… Maar voor wie eigenlijk?

door

INGEZONDEN

Sranan Gron e karie Yu. Zo klinkt het ( ons !) Surinaams volkslied – alsof onze grond, onze cultuur, onze identiteit ons op elke plek op de wereld draagt. Een warme omhelzing van het land dat altijd onze wortels blijft dragen, waar we ook wonen. Maar als diaspora hier in Nederland kennen we een andere waarheid. Neem mijn eigen recente ervaring. Ik parkeerde mijn auto in Rotterdam en wilde netjes betalen via de parkeerapp. Maar jawel: techniek streed tegen mij. Tussen het invoeren van mijn kenteken en het aantikken van het juiste scherm reed de scanauto langs. Resultaat? Een naheffing van ruim 78 euro, terwijl het parkeergeld slechts €2,16 was.

Ik maakte bezwaar, met argumenten over proportionaliteit, goede trouw en technische storing. Want het is absurd: ik wilde betalen, maar werd beboet. Alsof Rotterdam geen oor had voor mijn (terechte?) argumenten. Als Rotterdam mij als burger en inwoner  zó behandelt, hoe is het dan thuis in Suriname? Op 25 november 2025 vierde Suriname officieel 50 jaar ‘onafhankelijkheid’.

In vele Nederlandse steden hoorde ik toespraken en zag ik festiviteiten. Wat hebben we bereikt? Moeten wij dan echt feest vieren? Persoonlijk was ik minder in de feeststemming. Ik bleef  thuis, pakte het boek Post Traumatic Slave Syndrome van Dr. Joy DeGruy, Ph.D (Portland State University, USA) erbij. Het hoofdstuk waar ik op dat moment in las, Chapter 6: Healing, gun ik alle politici en zelfverklaarde nationalisten in Suriname om te lezen. Want healing is broodnodig, niet alleen van het verleden, maar van de manier waarop we het heden vormgeven.

Terug naar de diaspora: die wordt nog steeds geketend door visumregels die lijken op een yorka-soepoe vol obstakels. Terwijl de Nederlandse Antillen, bijvoorbeeld Curaçao, hun diaspora visa-vrij laten reizen. Iedereen geboren op zo’n eiland kan zonder poespas komen en gaan, inclusief familie. Guyana, Surinames buurman, laat haar diaspora in Engeland, Canada en de VS ook vrij reizen, zonder restricties. Dát is hoe je echte waardering en verbinding toont.

Maar Suriname? Daar voel ik me soms een vreemdeling in mijn eigen geboorteland. Terwijl China en andere landen zonder enige binding vrij mogen reizen naar Paramaribo, moeten wij, Surinamers in Nederland, door krappe ‘visumpoortjes’ ,stomme formulieren en ellenlange, nietszeggende procedures. Hoezo Sranan Gron e Karie Yu? We zijn gewoon melkkoeien voor een achterlijk politiek systeem: al 50 jaar !!!!

Een vriend grapte ooit: “Het lijkt wel alsof Suriname denkt dat Chinezen en andere nationaliteiten alles mogen betalen, maar wij met onze diaspora moeten vooral betalen… met bureaucratie en geduld.” Humor is wat ons op de been houdt. Want als we niet lachen om deze ironie, blijven we zitten in boosheid en teleurstelling.

Dus Suriname, ik stel jou de vraag:

Voor wie geldt die zin uit het volkslied eigenlijk? Wie draagt wie nu werkelijk? Is het een mooie slogan, of een echte belofte? Want woorden kosten niks, daden des te meer. De diaspora draagt mee, toont liefde, helpt familie, investeert in het land. Dat verdient geen bureaucratische blokkades maar open armen en vertrouwen.

Als afsluiter een Surinaamse wijsheid, die ons herinnert aan de noodzaak van geduld en acceptatie: “Tembe e go na ini, ma dede no kan tegi.” Vrij vertaald: “Morgen komt vanzelf, maar de dood kun je niet ontlopen.” De toekomst komt, en verandering ook – hopelijk eerder dan later. Maar sommige zaken, zoals onze liefde en waardering voor elkaar, mogen we niet uitstellen.

Dus Suriname, laat die grond ons niet alleen dragen in woorden maar ook in daden. Laat diaspora vrij bewegen, met warmte, niet met restricties. Want anders blijft het: Sranan Gron e karie Yu… maar voor wie( ? ) alleen maar kretologie!

Colvin Overdiep

Spijkenisse-Rotterdam

De redactie van de Ware Tijd stelt lezers in de gelegenheid stukken in te zenden ter publicatie. In principe worden alle ingezonden artikelen opgenomen, tenzij de inhoud schadelijk, kwetsend of beledigend is voor derden. Stukken die worden geplaatst komen niet noodzakelijkerwijs overeen met de mening van de Ware Tijd. De redactie behoudt zich het recht voor om stukken niet te plaatsen, of in te korten of te redigeren zonder dat die uit hun context worden gehaald.