Slordig denken, slordig resultaat

door

DE WEG NAAR het WK-voetbal in Mexico, de VS en Canada bleek achteraf opnieuw op drijfzand gebouwd. Een degelijke voorbereiding ontbrak. De SVB beschikte niet over voldoende financiële middelen en uiteindelijk moest de FIFA bijspringen. Het benodigde budget voor deelname liep in de duizenden Amerikaanse dollars, onder meer voor tickets en organisatiekosten.

Aanvankelijk werd een kleine groep lokale spelers geselecteerd, met de indruk dat er een combinatie zou ontstaan van diaspora- en lokale spelers. Naarmate het traject vorderde, verdwenen echter alle lokaal spelende voetballers uit de selectie of kregen nieteens een invalbeurt. Voor veel Surinamers bleef deelname aan het WK een droom die geen werkelijkheid werd.

Hoewel er aanvankelijk vertrouwen was in de geselecteerde groep, verliep ook het sportieve traject rommelig. Wedstrijden tegen Guatemala en Bolivia werden niet overtuigend aangepakt. De eer in de allerlaatste groep in Mexico, voor een plek op het eindtoernooi, waarin ook Irak speelde, ging uiteindelijk naar de Irakezen.

Het publiek in Suriname toonde zich vanaf het begin van de kwalificatiereeks enthousiast, vooral tijdens de wedstrijden in het Franklin Essed Stadion. De vraag naar tenue’s van Natio was groot en de belangstelling voor voetbal nam zichtbaar toe. Tegelijkertijd was de teleurstelling bij nederlagen groot. Ook organisatorisch ging het niet vlekkeloos: problemen rond de digitale kaartverkoop moesten worden opgelost.

Financieel werd een beroep gedaan op zowel De Nationale Assemblee als Staatsolie, wat uiteindelijk extra middelen opleverde. Op technisch vlak heerste er echter grote instabiliteit. Tijdens het traject werden maar liefst vier bondscoaches aangesteld: Dean Gorré, Stanley Menzo, Aron Winter en Henk ten Cate. Dat onderstreept het gebrek aan continuïteit binnen het beleid.

Na de uitschakeling van Natio ontstond bovendien een complexe kwestie rond de paspoorten van enkele diaspora-spelers, waaronder Etienne Vaessen, Tjarron Chery, Richonell Margaret, Djevencio van der Kust en Virgil Misidjan. Zij zouden gebruik hebben gemaakt van een zogenoemd ‘voetbalpaspoort’, een document dat formeel niet bestaat.

Nederlandse clubs werden geïnformeerd om deze spelers voorlopig niet op te stellen totdat de zaak is onderzocht en er een definitieve uitspraak ligt. Indien blijkt dat de spelers onrechtmatig voor Natio zijn uitgekomen, betekent dit een ernstige misstap van de SVB. Eerder had een Nederlandse hoogleraar al vraagtekens geplaatst bij deze constructie en gewaarschuwd voor mogelijke gevolgen voor de Nederlandse nationaliteit van de betrokken spelers. Inmiddels is een technische commissie ingesteld om te werken aan een oplossing.

Wat vooral duidelijk wordt, is dat in deze experimentele fase te weinig aandacht is besteed aan de structurele ontwikkeling van het nationale voetbal. Het staatsbelang omvat immers ook de ontwikkeling van Surinaamse jeugdspelers. Tot nu toe lag de nadruk sterk op spelers uit Nederland, terwijl lokaal talent onvoldoende kansen krijgt.

Zowel in Suriname geboren spelers als diaspora-spelers zouden gelijke kansen moeten hebben, maar een duidelijk beleid ontbreekt. Deskundigen geven onvoldoende richting aan hoe deze balans bereikt kan worden.

Zonder een samenhangend beleid dat Surinamers in binnen- en buitenland verbindt, zal duurzame groei uitblijven. Bovendien heeft de SVB nagelaten om transparante evaluaties en tussentijdse rapportages te publiceren over de afgelopen jaren. Een grondige evaluatie van het gehele traject is daarom noodzakelijk, alvorens een verantwoorde doorstart kan worden gemaakt.