SLM IS UITDAGING VOOR IEDERE REGERING

Simpel denken over complexe vraagstukken, kan maar op twee manieren. De denker kan complexe onderdelen buiten beschouwing laten en onvolledig doorredeneren, of de denker kan de werkelijkheid inruilen voor aannames die waar of onwaar kunnen zijn, maar verder denken niet in de weg staan. Er zijn geen exacte, door een accountant gecontroleerde cijfers nodig voor de lange rij toezichthouders en bestuurders, die in de afgelopen tien jaar (sedert het verschijnen van de laatste gedeponeerde jaarrekening) aan of rond het roer van de luchtvaartmaatschappij hebben gestaan, om het eens te zijn met een grove inschatting van de ratio’s en kencijfers. Het eigen vermogen is negatief. De verhouding van het vreemd vermogen nu ten opzichte van de laatste positieve stand van het eigen vermogen is meer dan vier staat tot één. De cash-flow is niet voldoende om de kortlopende verplichtingen stelselmatig te dekken voor zelfs één kwartaal. De rentelast kan niet uit enig positief resultaat, noch uit de operationele kasstroom gedekt worden. Dit is structureel en niet te wijten aan één besluit, één bestuurstermijn, één toezichtsregime of, als we eerlijk zijn, één regering. Hoewel de regeerperiode van Bouterse I en II onmiskenbaar het begin van het einde inluidden, is dat niet per se waar we het op dit moment over hoeven te hebben.
Wat dit wel aantoont, is dat de oplossing in de volksmond om ‘dat ding als een bedrijf te draaien’, aangenaam in de oren klinkt, maar ieder raakvlak met de realiteit mist. Als men morgen probeert ‘dat ding als een bedrijf te draaien’, kost het een bedrijfsleider een ochtendje om het enige bedrijfstechnische besluit te nemen: iedereen die er werkt naar huis sturen, het licht uitdoen en de schuldeisers alles laten verdelen, van de eerste stoelriem tot de laatste orchidee. Even onrealistisch is de uitspraak van de minister van Financiën en Planning dat gekeken wordt of de miljoenen aan staatssteun tot een lening omgezet kunnen worden. Als we van de meest voorzichtige inschattingen uitgaan, zou dat betekenen dat er vanaf het aantreden van Santokhi tot vandaag een nieuwe schuld bijkomt van minstens USD 12 miljoen per jaar voor het reeds noodlijdende bedrijf, oftewel USD 70 miljoen tot op heden. De realiteit is echter ook dat er jaren zijn geweest waarin de overheidssteun meer dan het dubbele bedroeg, en dat deze steun niet onder Santokhi is begonnen. De kern van de SLM-uitdaging voor iedere regering is dat de schuldenlast zodanig is, dat wat in de leerboeken goed bestuur heet, niet geëist kan worden van geen enkele zittende leiding. Aan de andere kant kan geen enkele zittende regering het zich noch politiek noch financieel veroorloven, aan een insolventiescenario te werken. Als een regering al de politieke moed had om te zeggen dat men zou willen stoppen met een steeds dieper gat te graven, ontstaan er nieuwe uitdagingen. Vracht- en personenvervoer op de meeste routes komen in handen van buitenlandse monopolisten die geen prijsbemoeienis hoeven te accepteren. Voor een importeconomie betekent dat een nieuwe bron van hyperinflatie. Daarnaast bestaat het simpele risico dat wanneer de houding van de overheid buitenlandse maatschappijen niet zint, zij niet verplicht zijn,
Suriname als route te onderhouden. Ook is de overheid de laatste redding voor de honderden personen die hun loon, pensioen of beide dreigen te verliezen. Daar staat geen enkele productiviteit of toekomstperspectief tegenover voor de grofweg duizend huishoudens die nu of in het verleden, rechtstreeks een bestaan hebben opgebouwd met de SLM als werkgever en de overheid als grootste opdrachtgever, die de SLM als bron van loon, pensioen of voorzieningen in stand houdt. Nog daargelaten de maatschappelijke en politieke consequenties, zal de overheid, zelfs bij minimale voorzieningen, uitkeringen en aanspraken, geconfronteerd worden met een prijskaartje van miljoenen; een financiële ruimte die de begroting niet heeft. Wat verbazingwekkend blijft, is dat er tot nu toe geen voorloper van een insolventiesamenstelling en van een insolventiescenario door de stakeholders als structuur is opgezet. Het is meer dan duidelijk dat de schuldeisers nooit allemaal volledig zullen of kunnen worden terugbetaald door de SLM.
Desondanks hebben zij zich niet zelfstandig of vrijwillig, en nog minder onder begeleiding van een van de drie staatsmachten, georganiseerd in een commissie van schuldeisers of een informele commissie van schuldeisers, zoals de obligatiehouders van de Staat Suriname wel hebben gedaan. Niet alleen hebben die gezamenlijk grotendeels hun hoofdsom teruggehaald, zij hebben bij herstructurering zelfs een gedeelte van de renteopbrengsten weten binnen te halen. De hoop ligt voor de regering en voor de SLM niet in snelle, simpele of goedkope oplossingen. De hoop ligt in de complexiteit en nuances die de uitdaging met voldoende ontzag en in haar geheel voor analyse blootleggen.
The post SLM IS UITDAGING VOOR IEDERE REGERING ..

...