SLECHT ONDERHOUD KAN LEVENS KOSTEN

Het begint vaak onschuldig. Een automobilist wijkt uit voor een gat in de weg. Een buschauffeur probeert een donkere weghelft te ontwijken. Een motorrijder verliest de controle over zijn vervoer op een slecht hersteld wegdek. Wat volgt, kennen we inmiddels al te goed een klap, sirenes, en soms een dode. Daarna volgen de verklaringen, de schuldvragen en het zwijgen. In Suriname vallen verkeersdoden niet alleen door onoplettendheid of roekeloos rijgedrag, maar ook door kapotte wegen, door gaten die maandenlang onopgevuld blijven. Door slechte verlichting. Door ontbrekende of onzichtbare verkeersborden. Soms gebeuren de aanrijdingen ook, omdat percelen zo overwoekerd zijn dat de andere kant van het verkeer, niet gezien kan worden. Toch wordt die verantwoordelijkheid zelden benoemd.
Na elk ernstig ongeval, gaat de aandacht vrijwel automatisch naar de bestuurder. De buschauffeur. De automobilist. De motorrijder. Hun snelheid, hun ervaring, hun fout. Natuurlijk dragen weggebruikers verantwoordelijkheden. Maar wie structureel zwijgt over de staat van de infrastructuur, kijkt bewust weg van het grotere probleem. Kapotte wegen zijn geen natuurverschijnsel. Ze zijn het gevolg van achterstallig onderhoud, gebrekkige planning of slechte beleidskeuzes en uitblijvende controle. Of beter gezegd het uitblijven daarvan. Op veel plekken in het land weten weggebruikers precies waar de gevaarlijke stukken zijn. Iedereen kent die ene kuil die steeds dieper wordt. Dat stuk weg waar je ’s avonds niets ziet. Die tijdelijke reparatie die bijna permanent is geworden. Het is bekend, het is gemeld en toch blijft het liggen, maanden en soms jaren.
Daarmee verschuift het risico stilletjes van de overheid naar de burger. Wie dagelijks over zo’n weg rijdt, leert improviseren, afremmen, uitwijken, gokken. Tot het misgaat. En als het misgaat, wordt zelden de vraag gesteld, die eigenlijk centraal zou moeten staan waarom was deze weg nog steeds in deze staat? Het vervelende is dat elke dode op een kapotte weg, in zekere zin voorspelbaar is. Niet omdat het slachtoffer iets verkeerd deed, maar omdat het gevaar al heel lang bekend was. Een gat dat al maanden open is, is geen verrassing meer. Slechte verlichting op een drukke weg is geen toeval. Het zijn signalen, die keer op keer genegeerd worden. Maar nalatigheid kan ook dodelijk zijn.
Een staat die verantwoordelijk is voor wegen, is ook verantwoordelijk voor de veiligheid op die wegen. Dat betekent niet dat elk ongeval voorkomen kan worden. Wel dat bekende risico’s actief moeten worden aangepakt. Dat gevaarlijke situaties niet erkend en opgelost mogen worden. Dat tijdelijke oplossingen geen standaard mogen worden. Misschien is dit het moment om het gesprek te verleggen. Weg van alleen de bestuurder, en richting het vigerende systeem. Want zolang kapotte wegen worden gezien als een normaal onderdeel van de Surinaamse infrastructuur, zullen we slachtoffers blijven hebben. De vraag is niet of er weer doden zullen vallen. De vraag is hoeveel nog, voordat het juiste onderhoud, eindelijk prioriteit krijgt.
The post SLECHT ONDERHOUD KAN LEVENS KOSTEN ..

...