SIMON BOLIVAR EL LIBERTADOR

Op 19 april van dit jaar is het precies 71 jaar geleden dat op het Kerkplein in onze hoofdstad, het borstbeeld van Simon Bolivar, de grote bevrijder van Venezuela, Colombia, Bolivia, Ecuador, Peru en Panama, werd onthuld. Elk jaar worden er op 5 juli, de onafhankelijkheidsdag van Venezuela, kransen gelegd bij het borstbeeld van deze man. De man die door strijd en oorlog de Spaanse kolonisators uit de voormelde landen wist te verdrijven. In 1955, dus nu 71 jaar geleden, werd op initiatief en verzoek van de Eenheidsfrontregering onder leiding van Johan Ferrier, en de Sociedad Bolivariana, het verzoek gedaan aan de regering van president Jimenez, een borstbeeld van Simon Bolivar aan Suriname te schenken. De Venezolaanse regering ging akkoord met het verzoek en David Findlay kon persoonlijk het borstbeeld in Caracas uitzoeken. De Venezolaanse regering schonk het beeld ter benadrukking van de oprechte Amerikaanse broederschap. Tot de Sociedad Bolivariana behoorden in 1955, de consul Jaime en de voormalige honorair consul David Findlay.
OVER BOLIVAR
Bolivar werd op 24 juli 1783 te Caracas uit zeer welgestelde ouders geboren. Door zijn rijke afkomst, kwam hij ook in aanmerking voor de beste opleidingen. Tot de mensen die aan de vorming van Bolivar werkten, behoorden Andres Bello en Simon Rodriguez. De jonge Bolivar kwam niets tekort en reisde ook verschillende malen naar Europa. In Spanje was deze jonge Venezolaan geen onbekende op het Spaanse Hof. Zijn vele reizen brachten hem uiteindelijk naar Parijs en Wenen. Wat Bolivar het meest hinderde, was de onvrijheid en onderdrukking die de volkeren van Latijns-Amerika ondervonden van de koloniale macht Spanje en misschien ook wel Portugal. In aanwezigheid van zijn voormalige leermeester Simon Rodriguez, zwoer hij tijdens een van zijn laatste reizen naar Europa, in Italië niet te zullen rusten, alvorens Venezuela te bevrijden van de koloniale overheersing door de Spanjaarden
Bolivar had aanvankelijk een grote bewondering voor Napoleon Bonaparte, maar verloor die volkomen, toen hij bemerkte dat de man slechts aan zijn eigen eer werkte en dat zulks alleen maar werd beklemtoond, toen de man zich in aanwezigheid van de paus, tot keizer van Frankrijk liet kronen. Bolivar keerde spoedig terug naar Venezuela en maakte mee, hoe Caracas te midden van een opkomende strijd voor onafhankelijkheid, werd getroffen door een zware aardbeving. Zeker 10.000 mensen verloren bij deze hevige aardschok het leven. Er werd toen vanuit de geestelijkheid geroepen, dat God tegen de onafhankelijkheidsstrijd was en daarom de beving had veroorzaakt. Bolivar liet zich niet uit het veld slaan en stelde, dat juist nu de strijd tegen de Spanjaarden zou worden verhevigd. Aan zijn zijde streed met hem mee, Francisco de Miranda. In 1812 ging het minder goed met rebellie van de patriotten en werd De Miranda gevangen genomen en naar Spanje over gebracht, alwaar hij in de gevangenis overleed. Tijdens de interne bevrijdingsstrijd ging het Bolivar niet altijd voor de wind en was hij vaak genoodzaakt, te vluchten naar onder meer Curaçao, Jamaica en Haïti. Bolivar liet de moed niet zinken en keerde steeds weer terug om het gevecht wederom te hervatten. Aan zijn zijde vochten de patriotten met uitstekend militair inzicht Aris Mendes, Leon Torres, Soublet, Lara Brezinho, en Mendes. Bolivar vocht met zijn patriotten vaak onder de moeilijkste omstandigheden. Het geld voor de strijd kwam veelal uit eigen financiën. Op een gegeven moment kreeg Bolivar malaria, en regelmatig kreeg hij last van deze ziekte. Bij het binnendringen en in bezit houden van Venezolaans Guyana, was Bolivar ernstig ziek en lag hij te ijlen. Hij stelde tegenover zijn officieren, dat binnen een maand, Columbia een constitutie zou hebben, de driekleur der patriotten kort daarop zou wapperen in Tjimboraro en niet lang daarna, Peru vrij zou zijn. Zijn hoge officier Brizenho begreep niet, wat de grote roerganger bedoelde en dacht dat de malaria zijn hersenen zo had aangetast, dat de man gek was geworden. Twee maanden later namen de eenheden onder leiding van de grote bevrijder Angostura in. Nauwelijks twee jaar later was Bolivar heer en meester in Nueva Grenada en overwinnar van Bojaca. Na vier jaar strijden, versloeg hij het Spaanse leger bij Carabobo. In het vijfde jaar van een bijna aanhoudende strijd, werd Quito in Ecuador ingenomen. Zeven jaren na de aanvang van de strijd, werd de vlag van Don Simon Bolivar en de patriottische strijdkrachten, gehesen boven Cuzco in Peru.
Don Simon Bolivar kan gerust gezien worden als de grootste zoon van het westelijk halfrond. Hij was niet slechts veldheer en filosoof, maar bovenal een indrukwekkend staatsman. Bovendien was hij zijn tijd ver vooruit en zien wij zaken, die hij reeds in zijn tijd wenste, in de 20ste en 21ste eeuw, gestalte krijgen. We kijken dan alleen maar naar de Organisatie van Amerikaanse Staten, OAS, bedoeld voor een inniger Amerikaanse solidariteit en samenwerking. Wanneer we zeggen Bolivar, dan moeten we niet slechts denken aan de Bolivariaanse Republiek Venezuela, maar ook aan Columbia, Panama, Ecuador, Peru en Bolivia: landen die hij heeft bevrijd van het Spaanse juk. Tot zover een korte verduidelijking aan de lezers over de grote Latijns-Amerikaanse vrijheidsstrijder Simon Bolivar, waar in de voormelde landen die hij bevrijdde, met veel achting en waardering over wordt gesproken. Onder het bewind van president Hugo Chávez, werd de Republiek Venezuela nadrukkelijk omgedoopt in de Bolivariaanse Republiek Venezuela. De Surinaamse regering van het Eenheidsfront, die het beeld van Bolivar hierheen haalde, wilde vrijwel zeker dat ook Suriname en zijn bevolking, zich intensiever zouden gaan richten op dit halfrond en onze inwoners meer affiniteit zouden demonstreren met de bewoners op dit continent. Dat streven is tot op heden niet bijzonder gelukt.
Onze buren zoeken ons nu vaak noodgedwongen op, maar wij kiezen er tot heden nadrukkelijk voor, ons te spiegelen aan West-Europa en dan in het bijzonder Nederland. Bolivar staat al 71 jaar op het Kerkplein en het zou bijzonder en ook wenselijk zijn als binnen ons onderwijs, ook meer wordt bijgebracht over de helden van dit continent en de historische feiten worden belicht. We zullen elkander dan ook beter gaan begrijpen. Lessen in Spaans en Portugees zouden de integratie van ons ten opzichte van onze buren, kunnen bevorderen.
JAMMER MAAR TOCH WAAR
Simon Bolivar, zijn borstbeeld staat nu al 71 jaar in ons midden, en accentueert de goede relatie die we hebben met dat land en zijn bevolking. Echter, hebben wij tot onze grote teleurstelling moeten constateren, dat onverlaten het beeld hebben geschonden door de plakkaten, bevestigd aan de voor- en achterzijde van het monument, te hebben losgerukt en ontvreemd. En dat allemaal in de nabijheid van een politiebureau Centrum, bewakers nabij het kantoor van Surpost en de zogeheten Safe City Camera’s. Wij zien dit als een belediging richting Venezuela en zijn volk en het geeft aan, hoe diep wij in moreel-ethisch opzicht zijn gecrasht. We moeten ons diep schamen. Wie zal er nu voor zorgen dat de schade wordt gerepareerd en het geheel voortaan strak wordt bewaakt. We hebben de vernielingen al gehad van de beelden van Henny de Ziel, de muzikant en componist Snijders, Mahatma Gandhi en nu ook schennis van het borstbeeld van Bolivar. Geen enkele regering kan dit soort vernielingen toestaan. Laten we hopen dat men alsnog in staat zal zijn de plakkaten van brons, ontvreemd bij dit borstbeeld, terug te vinden.
The post SIMON BOLIVAR EL LIBERTADOR ..