Senegal verovert Africa Cup 2025 na chaotische en emotionele finale

door

PARAMARIBO – Senegal heeft zondagavond de Africa Cup of Nations 2025 gewonnen na een finale die alles had: spanning, controverse, onrust en uiteindelijk een held. In het Prince Moulay Abdellah Stadion in Rabat versloeg Senegal gastland Marokko met 1-0 na verlenging. De beslissende treffer kwam op naam van Pape Gueye, maar de weg naar die goal was geplaveid met protesten, opstootjes en een gemiste strafschop die het duel in de laatste minuten van de reguliere speeltijd volledig op zijn kop zette.

Spanning en voorzichtig spel

De finale begon zoals velen hadden verwacht: voorzichtig en tactisch. Zowel Senegal als Marokko stond bekend om zijn sterke defensieve organisatie en wilde geen onnodige risico’s nemen. Grote kansen waren in de eerste helft schaars. Voor Senegal was Iliman Ndiaye nog het dichtst bij een doelpunt, maar zijn inzet werd knap gekeerd door de Marokkaanse doelman Yassine Bounou. Aan de andere kant liet Marokko net voor het uur een uitgelezen mogelijkheid liggen toen Ayoub El Kaabi een voorzet van Bilal El Khannouss naast tikte.

Naarmate de wedstrijd vorderde, werd duidelijk dat één moment beslissend zou zijn. De spanning op de tribunes nam toe en het publiek in Rabat hoopte vurig op een Marokkaanse doorbraak, om zo na vijftig jaar weer Afrikaans kampioen te worden. Senegal loerde intussen geduldig op een fout van de thuisploeg en bleef gevaarlijk in de omschakeling, maar ook zij slaagden er niet in om de defensie van Marokko te breken.

Controverse in blessuretijd

Het echte drama begon diep in blessuretijd van de tweede helft. Scheidsrechter Jean-Jacques Ndala kende na een VAR-check een strafschop toe aan Marokko wegens een vermeende overtreding van El Hadji Malick Diouf op Brahim Diaz in het strafschopgebied. De beslissing leidde tot woedende reacties bij de Senegalese spelers en staf. Enkele spelers verlieten zelfs het veld uit protest. Op de tribunes ontstond eveneens onrust: supporters schreeuwden, duwden en sommigen probeerden richting het veld te gaan. Stoelen en andere voorwerpen werden gegooid, waarna politie en stewards moesten ingrijpen om de situatie onder controle te krijgen.

Na een lange onderbreking kon de wedstrijd worden hervat en was het aan Brahim Diaz om de droom van miljoenen Marokkanen waar te maken. Maar de aanvaller van Real Madrid leek zichtbaar aangedaan door de chaos en de lange wachttijd. Hij probeerde doelman Edouard Mendy te verschalken met een zachte ‘Panenka’, maar de Senegalese keeper bleef koel en stopte de inzet eenvoudig. Het stadion viel stil; wat een feest had moeten worden, veranderde in ongeloof.

Gemiste penalty verandert alles

De gemiste strafschop gaf Senegal nieuwe energie. Waar de ploeg eerst boos en gefrustreerd was, sloeg dat gevoel om in vastberadenheid. Het leek alsof de spelers wilden bewijzen dat zij niet gebroken waren door de controverse. In de verlenging namen zij het initiatief, terwijl Marokko zichtbaar moeite had om de teleurstelling van zich af te schudden.

In de vierde minuut van de verlenging viel de beslissing. Sadio Mané veroverde de bal op het middenveld en speelde Idrissa Gana Gueye aan. Die zag Pape Gueye diep gaan en legde de bal perfect in zijn loop. De middenvelder van Villarreal hield aanvoerder Achraf Hakimi van zich af en haalde vervolgens verwoestend uit. Zijn schot vloog in de kruising, buiten bereik van Bounou, en bracht het Senegalese kamp in extase. De Marokkaanse spelers zakten verslagen naar de grond; de droom leek in één klap voorbij.

Held van de avond: Pape Gueye

Marokko gaf zich echter niet zomaar gewonnen. In de tweede helft van de verlenging zette de thuisploeg alles op alles. De grootste kans kwam via verdediger Nayef Aguerd, die na een hoekschop hard inkopte, maar zijn bal belandde op de lat. Het stadion hield de adem in, maar het geluk stond deze avond niet aan Marokkaanse zijde. Senegal verdedigde met alles wat het had en trok de overwinning uiteindelijk over de streep.

Voor Senegal betekende deze zege meer dan alleen een nieuwe beker. Het was hun tweede Africa Cup-titel in drie edities, na de historische winst in 2022 tegen Egypte. Opmerkelijk genoeg was het doelpunt van Pape Gueye pas het eerste dat Senegal ooit maakte in een finale van het toernooi; in hun eerdere finales wisten zij niet te scoren. Dat dit ene doelpunt nu voldoende was voor de titel, gaf het moment extra glans.

Na afloop sprak matchwinnaar Gueye vol emotie. Hij benadrukte dat zijn team alles had gegeven en dat de omstandigheden extreem moeilijk waren. Ondanks de spanningen prees hij het gastland en de supporters, en sprak hij zijn trots uit dat Senegal zich opnieuw kampioen van Afrika mocht noemen.

Aan Marokkaanse zijde overheerste teleurstelling en boosheid. Bondscoach Walid Regragui feliciteerde Senegal, maar sprak ook zijn schaamte uit over de chaos rond de strafschop. Volgens hem gaf de finale geen mooi beeld van het Afrikaanse voetbal. Er wordt verwacht dat er onderzoek komt naar de incidenten, waarbij zowel het gedrag van de Senegalese spelers en supporters als de organisatie van het toernooi onder de loep zal worden genomen.

Pijnlijke nederlaag

Voor Marokko was het een bijzonder pijnlijke manier om het toernooi te zien eindigen. Velen hadden gedroomd van een titel in eigen land, precies vijftig jaar na de vorige. Toen het laatste fluitsignaal klonk op een koude en natte avond in Rabat, verlieten veel fans vroegtijdig het stadion, met tranen in de ogen en sjaals strak om zich heen geslagen.

Senegal kon intussen feestvieren. De spelers dansten, zongen en hesen aanvoerder Sadio Mané op de schouders. Voor Mané had de avond een extra lading, omdat hij vooraf had aangekondigd dat dit waarschijnlijk zijn laatste finale op de Africa Cup was. Met de beker in zijn handen nam hij mogelijk afscheid van het toernooi dat zijn carrière mede heeft gevormd.

Zo eindigde de Africa Cup 2025 in chaos en emotie, maar ook met een duidelijke winnaar. Senegal toonde veerkracht, mentale kracht en vastberadenheid in de moeilijkste omstandigheden. Waar Marokko droomde van een sprookje in eigen huis, schreef Senegal zijn eigen verhaal: dat van een ploeg die niet brak onder druk, maar sterker terugkwam en zich opnieuw kroonde tot kampioen van Afrika.-.