‘Sebi! Sebi! Sebi!’: BCW verovert zevende opeenvolgende U16-meisjeskampioenschap

door

“Het maakt niet uit hoeveel teams ons uitdagen of wat dan ook ze ons zeggen. We blijven altijd sterk en we bewijzen ze dat we steeds winnen.” Woorden van Jay-charell Mullin, uitgeroepen tot Most Valuable Player, nadat Ballers Club Wanica (BCW) maandagavond in de Ismay van Wilgen Sporthal het zevende opeenvolgende kampioenschap behaalde in de U16-meisjesklasse van de Surinaamse Basketbalassociatie. “Het maakt niet uit wat er gebeurt, we zijn er altijd voor elkaar. We werken altijd samen en we blijven sterk. Daardoor hebben we het kampioenschap weer behaald”, beschrijft Mullin de kracht van haar team in gesprek met de Ware Tijd.

Tekst en beeld Terence Oosterwolde

Precies een week geleden, na de winst in game 1 van de finale tegen de Sociaal Culturele Vereniging Uitvlugt (SCVU), had haar coach Rian Jambo het kampioenschap gegarandeerd. “Ik word volgende week 1.000 procent kampioen”, had hij de Ware Tijd toen voorgehouden. Lange tijd leken die woorden uit te komen, maar toen BCW zich opmaakte voor het kampioensfeest, stak Almaira Emanuels van SCVU daar een stokje voor. Met amper 9,4 seconden nog te spelen bracht haar basket de score in evenwicht – 47-47 – waardoor er moest worden verlengd.

“Eerlijk … mijn teamgenoten en ik hebben heel erg hard getraind hiervoor. We hebben echt hard gewerkt ervoor, dus ik had het wel verwacht”MVP Jay-charell Mullin

In de vijf minuten extra tijd liet BCW zich niet weer verrassen en werd voor de zevende keer op rij het kampioenschap in de wacht gesleept. Voor MVP Mullin was deze prestatie geen verrassing. “Eerlijk … mijn teamgenoten en ik hebben heel erg hard getraind hiervoor. We hebben echt hard gewerkt ervoor, dus ik had het wel verwacht. Al zou het spannend zijn of zo, ik had het wel verwacht en ik was zelfverzekerd”, klinkt ze resoluut.

Dat de flinke guard tot meest waardevolle speelster van de finale werd uitgeroepen was de kers op de taart. “Nouuuuu … ik had dat wel niet gedacht, maar ik ben heel erg blij dat ik dit jaar MVP ben geworden”, reageert ze met een grote smile. Mullin, die vanaf kleins af voor BCW uitkomt, heeft alle zeven kampioenschappen meegemaakt.

(lees verder onder de )

MVP Jay-charell Mullin van BCW (l) kreeg haar award overhandigd door SBA-voorzitter Conrad Issa.

Niet makkelijk

Jambo was na het laatste fluitsignaal in opperbeste stemming. “Sebi! Sebi! Sebi!” scandeerde hij terwijl hij zeven vingers in de lucht hield. “In het leven gaat niemand je iets makkelijk geven. Niemand gaat je iets gratis geven. En daar heb ik die meisjes ook op voorbereid. SCVU zou niet komen en zeggen van: ‘eh, jij hebt het’. Ze zouden ook met de eer kunnen strijken dat zij ons hebben onttroond. Maar wij hebben ervoor gestreden en het is gelukt.”

SCVU had met nog 1:27 in de eerste quarter een 13-10 voorsprong, maar zag BCW de periode afsluiten met een 6-0 run, inclusief een at-the-buzzer van Micheline Domini, waardoor de score na tien minuten 16-13 was. Bij een 20-17 score na een basket van SCVU’s Shary-Ann Vogelland ging BCW opnieuw op een run. De ploeg maakte twaalf punten op rij en nam met 56,8 seconden nog te gaan een 32-17 voorsprong. Met tien seconden te gaan, scoorde Jayne Tse een three-pointer voor SCVU, waardoor de rustscore 32-20 werd.

In de derde quarter kende SCVU een lichte opleving en maakte de ploeg zeven punten op rij, waardoor werd ingelopen tot 29-35 met 3:17. Maar BCW herstelde zich en wist het verschil bij het verstrijken van de tijd weer op tien punten te brengen: 42-32.

De laatste tien minuten werden enerverend. Aan de ene kant stokte de aanval van BCW compleet, terwijl SCVU ook een strijd leverde tegen de klok. De ploeg maakte de eerste zeven punten, waardoor met 5:27 werd ingelopen tot 39-42. Pas met 4:56 maakte Mullin uit een vrije worp BCWs eerste punt. Een halve minuut daarna bracht teamgenoot Tahira Poetisi de score op 45-39. Met 3:25 zou Poetisi de laatste basket van haar team maken: 47-41.

In de resterende tijd had de ploeg turnovers en missers, waardoor de deur voor SCVU op een kier werd gelaten. Die ploeg profiteerde daar optimaal van. Met 1:09 scoorde Riley Kambel een three-pointer, waardoor het 45-47 werd. Dewi Pang-Atjok had daarna gelijk kunnen maken, maar miste een fastbreak. Echter, BCW wist opnieuw niet te scoren, waarna Emanuels met 9,4 seconden de verlenging forceerde: 47-47.

Jambo meent dat zijn team zichzelf in de nesten heeft gewerkt. “We hebben meer dan vijftien vrije worpen gemist, meer dan tien, vijftien open lay-ups. Dan moet je verwachten dat de tegenstander gaat scoren. SCVU heeft haar vrije worpen en lay-ups wel gemaakt.”

In de verlenging bleef de score ongewijzigd na een minuut spelen, maar in de volgende minuut kreeg BCW een flinke boost. Eerst werd met 3:56 een at-the-buzzer gescoord bij het verlopen van de shot clock, waarna Amelia Jambo met 3:42 de doelpoging van SCVU’s Vogelland blokte. Poetisi had daarna twee baskets op rij (53-47), voordat Vogelland met 2:46 SCVU’s eerste punten van de extra tijd maakte: 49-53. Echter, met een dagger three-pointer zorgde Mullin ervoor dat het over en uit was voor SCVU en bezegelde ze de zevende opeenvolgende titel voor BCW.

(lees verder onder de )

BCW-captain Amelia Jambo (r) met SBA-ondervoorzitter Henk Rahan (l), die haar de kampioenstrofee overhandigde.

Talenten

De kracht van dit specifieke kampioensteam noemt coach Jambo het talent van de speelsters. “Het was een gebalanceerd team. We hadden iemand die op de center-positie domineerde, iemand die op de point-guard domineerde. Dit was een solide team. Aan de hand van hun talent hebben ze het gehaald, want we hadden heel wat uitdagingen. We hebben bijvoorbeeld niet kunnen trainen op Hanna’slust dit jaar. Dat heeft ons parten gespeeld, ook in de dames hoofdklasse. We hebben nooit volledig kunnen trainen vanwege de vele regens dit jaar. Maar desondanks hebben ze het offer gebracht om een of twee keer naar de hal van de Ritfeldschool te komen, onze tweede optie. Dat is effort. Zo haal je het kampioenschap.”

Waar SCVU een volle bank had, trad BCW steeds met zeven, acht speelsters aan. Jambo koos daar bewust voor. “Er zijn beginnelingen, maar ik ga mensen niet voor de gek houden om hier te komen terwijl ze niet ready zijn. Die komen volgend jaar en die gaan ready zijn voor het achtste kampioenschap”, voorspelt hij nu al.

“Ik train voornamelijk kinderen uit een achterstandsbuurt. Ik maak ze via basketbal aware dat als ze het in het leven willen maken ze dubbel zo hard moeten werken dan mensen met misschien een naam”BCW-coach Rian Jambo

Als hij de zeven titels moet vergelijken, hoeft Jambo niet lang na te denken over de vraag welk kampioenschap het belangrijkste en mooiste was. “Het eerste”, klinkt hij resoluut. “Het eerste heeft eigenlijk de ingang gecreëerd en de motivatie gegeven.”

Met het aaneenrijgen van de titels, lijken BCW en Jambo het gezegde ‘kampioen worden is makkelijk, kampioen blijven is moeilijk’ geheel te ontrafelen. Dat hij zo succesvol is – de dominantie meent hij te hebben verwacht – heeft volgens hem ook te maken met de concurrentie. “Omdat er bij de andere teams geen groei is wat betreft talenten in de meisjes jeugdklasse. Meisjes zwaaien af en dan kom je tegen twee, drie meisjes maar die kunnen spelen. Dus ik had het eigenlijk ingeschat dat we de finale zouden halen en natuurlijk ook een gooi zouden doen naar het kampioenschap.”

Jambo erkent dat het tegenwoordig moeilijk is voor teams om aan meisjes te komen. “Maar ik kan mijn team bouwen om vier meisjes. Ik heb vier solide meisjes die volgend jaar terug zijn. Om hun heen ga ik bouwen en kijken wie mij dan kan onttronen”, bluft hij.

Roots

BCW heeft haar oorsprong in Hanna’s Lust. “Ik coach en train voornamelijk kinderen uit een achterstandsbuurt. Ik maak ze via basketbal aware dat als ze het in het leven willen maken ze dubbel zo hard moeten werken dan mensen met misschien een naam. Vanuit de sport probeer ik ze aware te maken wat ze later kunnen meemaken. Het is dus een life lesson. Mijn speelsters weten dat ik van ze hou, maar ik ben keihard tegen ze.”

Zijn dochter Amelia vormt daarop geen uitzondering. Zij kreeg er maandag op verschillende momenten van langs toen coach Jambo vond dat speelster Jambo niet naar behoren speelde. Gevraagd of het moeilijk of lastig is, zijn eigen kind te coachen, doet Jambo een onthulling: “Mijn dochter heb ik nodig om haar lengte, maar mijn dochter heeft helaas gekozen voor volleybal. Ze houdt meer van volleybal dan basketbal. Maar ze heeft meegelopen met mijn basketbalteam, dus ze weet er wel wat van. Maar op gegeven moment als je niet traint, dan ga ik dingen van je willen verwachten die je eigenlijk niet kan doen en daar clashen we.”

Maar dat is gewoon binnen de lijnen van het veld, haast hij zich te zeggen. Er is geen spanning wanneer ze thuis zijn. “Na de wedstrijd vraagt ze me doodleuk om een KFC”, vertelt hij lachend. “Het strenge is alleen maar in haar voordeel. Het werpt zijn vruchten af.”

Jambo spreekt zijn waardering uit over de aanwezigheid van buurtbewoners tijdens de finale. “Dat stemt heel erg goed. We zijn met een bus gekomen. Ouders en spelers van onze andere klassen hebben hun medewerking verleend. Het is leuk geworden. We voelden ons sterker.”

Het kampioenschap betekent veel voor hem, maar ook voor de buurt stelt Jambo. “Je komt mensen tegen op straat en ze voelen zich verbonden met het team en wat we presteren. Dat is leuk voor hen. Er is veel positief dat hieruit kan vloeien voor hen. Den meisjes fu mi birti e deug, yu sabi? Den no e kisi pikin wan, weet je, tienerzwangerschappen. Ze deugen, ze presteren, zowel op het veld als in de schoolbanken”, vertelt hij trots.

(lees verder onder de )

Een deel van de BCW-aanhang op de tribune. Op de voorgrond Eddy Masse, trainer van het U14-jongensteam van BCW.

Opgeheven hoofd

Nadat haar team nog net naast de titel greep, neemt Gertrude ‘Truus’ Soesman wat tijd voor zichzelf. Terwijl haar speelsters met de rest van de technische staf in de kleedkamer is, zit ze nog even op de spelersbank. Gevraagd wat op dat moment door haar heen gaat, is ze eerlijk: “Boi, eigenlijk een heleboel emoties hoor. Weet je, ik kan het eigenlijk niet beschrijven.”

Wat in elk geval duidelijk is, is dat zij en haar speelsters met opgeheven hoofd het wedstrijdtoneel verlaten. “Ik ben niet ontevreden, omdat mijn goal was de finale te halen. En we hebben het Rian en BCW knap moeilijk gemaakt. Hij zat te beven op de bank. Het was bijna geen 1.000 procent”, zegt ze met verwijzing naar zijn voorspelling een week geleden. “Was die laatste bal gegaan, dan had ik die wedstrijd gewonnen en was ik niet in de verlenging gegaan. Maar ik ben echt tevreden over mijn meisjes en we gaan door. We hebben een plan van aanpak. Nu hebben we de finale gehaald, dus volgend jaar moeten we eraan werken om het kampioenschap te halen.” Soesman zwaait haar speelsters lof toe. “We hebben de meisjes geleidelijk aan zien groeien. We hebben zelf ook bewezen dat we van BCW kunnen winnen. We hebben ons voorbereid op de finale, maar helaas is het niet gelukt.”

“Nu hebben we de finale gehaald, dus volgend jaar moeten we eraan werken om het kampioenschap te halen”SCVU-coach Gertrude Soesman

Dat ze uiteindelijk in game 2 tekortschoot, kan volgens haar hebben gelegen aan het afstappen van het initiële wedstrijdplan. “Soms zegt men: ‘never change your game plan‘. Soms luister je naar een heleboel mensen, maar weet je, je moet toch geloof blijven hebben in je eigen game plan. Ik heb het veranderd en eerste en tweede quarter heeft de tegenstander ruim voorgestaan. Toen dacht ik, ik val terug op mijn oude defense en we hebben bewezen dat we die game hebben opgehaald, de verlenging geforceerd, maar uiteindelijk hebben de zenuwen mijn meisjes parten gespeeld.”

Maar, benadrukt Soesman, “er zit muziek in het team”. “Eigenlijk is dit de toekomst. Ik heb meisjes van twaalf jaar, de oudste is Almaira, zij is zestien jaar. Drie meisjes gaan over naar de U19, de rest blijft. Ze spelen eigenlijk in de U14-klasse tegen jongens. Dus ik had toch verwacht dat ze meer moed hadden, maar soms speelt die ‘U’ een rol. Je speelt in de U14-klasse tegen jongens, je doet het goed, maar als je hoort U16, dan spelen ze twijfelachtig. Waar je denkt dat je puntjes krijgt van de meisjes dan gaat het nog net niet. Maar je moet rekening houden met hun leeftijd en die ervaring.”

Almaira Emanuels van SCVU (r) werd topscorer van de U16-klasse met 185 punten. Ze kreeg haar prijs van SBA-ondervoorzitter Henk Rahan (l).