SCHADE EN SCHANDE

De Waterkant geldt al jaren als een van de meest herkenbare en beeldbepalende plekken van de hoofdstad. Met het PURP-project werd vorig jaar november nog ingezet op vernieuwing en verfraaiing van dit gebied, met nieuwe bestrating, bloempotten, plantjes en straatmeubilair dat het geheel een moderne en verzorgde uitstraling moest geven. Wat destijds werd gepresenteerd als een stap vooruit in stadsvernieuwing, dreigt nu binnen amper een half jaar uit te monden in een schoolvoorbeeld van verwaarlozing en gebrek aan beheer. Wie vandaag langs de Waterkant wandelt, ziet al snel dat de werkelijkheid ver verwijderd is van het oorspronkelijke ideaalbeeld. Afval wordt niet tijdig opgehaald, ondanks de aanwezigheid van vuilnisbakken die al schaars zijn in aantal en capaciteit. Op verschillende plaatsen, onder meer in de omgeving van het voormalige AHKCO-gebouw, stapelen vuilniszakken zich op alsof het om een structureel geaccepteerd fenomeen gaat. Het straatbeeld oogt rommelig en ongecontroleerd, wat niet alleen afbreuk doet aan de esthetiek, maar ook vragen oproept over hygiëne en stadsbeheer.
Opvallend is dat zelfs basale onderhoudstaken, zoals het maaien van gras, als een positieve uitzondering worden ervaren. Dat dit als ‘meevaller’ wordt benoemd, zegt veel over de staat van onderhoud in een gebied dat juist een visitekaartje van de stad zou moeten zijn. Zonder deze ingreep zou het geheel volgens omwonenden en voorbijgangers eerder doen denken aan een verlaten park dan aan een toeristische en historische promenade. Nog zorgwekkender is de schade aan het nieuw geplaatste straatmeubilair. Bloembakken en verkeersobstakels zijn herhaaldelijk aangereden door voertuigen. In sommige gevallen gaat het niet om kleine beschadigingen, maar om volledig kapotgereden objecten die wekenlang op het trottoir blijven liggen, zonder dat ze worden verwijderd of vervangen. Dit geeft niet alleen een slordige indruk, maar vormt ook een potentieel gevaar voor voetgangers en het verkeer.
Daarnaast is er eerder al sprake geweest van diefstal, zoals bij de ledstrips van het AMFI-theater, die na verdwijning, opnieuw moesten worden vervangen. Zulke incidenten onderstrepen dat het niet enkel gaat om onderhoud, maar ook om beveiliging en respect voor publieke infrastructuur.
Wat wij ons afvragen, is waarom de bevoegde instanties niet duidelijk reageren op de herhaaldelijke schade. Bij meerdere aanrijdingen, waarbij bloembakken en zwart-geel gemarkeerde obstakels zijn vernield of verplaatst, lijkt er geen structurele opvolging te zijn geweest. Er wordt niet zichtbaar opgetreden tegen de veroorzakers, en er is evenmin sprake van snel herstel of vervanging. Daardoor ontstaat de indruk dat schade wordt geaccepteerd in plaats van aangepakt.
De verantwoordelijkheid voor het behoud van dit project ligt duidelijk bij de overheid en de betrokken instanties. Wat men moet beseffen, is dat dit project gewoon een lening is geweest en wij, de belastingbetalers, gaan er keihard voor opdraaien. Juist omdat er publiek geld is geïnvesteerd in de vernieuwing van de Waterkant, mag van de verantwoordelijke diensten worden verwacht dat zij niet alleen investeren in aanleg, maar ook in duurzaam beheer, handhaving en herstel. Zonder consequent onderhoud en snelle reparatie verliest elk vernieuwingsproject zijn waarde. De Waterkant wordt ondermijnd door nalatigheid en gebrek aan opvolging. Indien dit patroon zich voortzet, dreigt een project dat met veel ambitie werd gestart, te eindigen als een gemiste kans in plaats van een succesverhaal.
The post SCHADE EN SCHANDE ..

...