Santokhi’s reisdrang als bestuursstijl  

door

Het Guinness World Records is een internationaal naslagwerk waarin uitzonderlijke en meetbare prestaties worden vastgelegd, variërend van sport en wetenschap tot menselijke uithoudingsvermogen en opmerkelijke records.

Het uitgangspunt is objectieve verifieerbaarheid. In dat licht wordt door critici gesuggereerd dat Chan Santokhi figuurlijk in aanmerking zou komen voor een vermelding vanwege zijn uitzonderlijk hoge reisfrequentie als president van Suriname.

Sinds zijn aantreden is Santokhi herhaaldelijk buiten het land geweest. Waarnemers stellen dat er perioden waren waarin hij vrijwel maandelijks reisde, zelfs tijdens de Covid-19-pandemie toen internationaal verkeer sterk beperkt was. Formele statistieken die deze frequentie exact kwantificeren ontbreken publiekelijk, maar het beeld van een sterk naar buiten gerichte bestuursstijl is breed gedeeld. Een opvallend moment waarop een buitenlandse reis werd afgezegd, was tijdens binnenlandse onrust, waardoor deelname aan de Bali Conference niet doorging.

Volgens politieke commentatoren creëerde deze reislust een spanningsveld met de sociaal-economische realiteit. Suriname kampte in dezelfde periode met zware schulden, begrotingsdruk en koopkrachtverlies onder de bevolking. De symboliek van frequente dienstreizen contrasteerde met een land dat economisch moest saneren. 

Kritiek richtte zich niet alleen op het aantal reizen, maar ook op de beperkte aantoonbare opbrengst van sommige bezoeken.

Een voormalig president, Ronald Venetiaan, zou Santokhi hierop hebben gewezen en het belang hebben benadrukt van soberheid en proportionaliteit in presidentiële dienstreizen. Volgens betrokkenen leidde deze waarschuwing niet tot een duidelijke koerswijziging. Extra discussie ontstond doordat de first lady regelmatig meereisde, wat de kostenstructuur verder vergrootte.

Een bestuurskundige wijst erop dat reizen op zichzelf geen probleem is, maar dat legitimiteit afhangt van transparantie, meetbare resultaten en timing. Wanneer reizen worden gefinancierd uit publieke middelen, is publieke verantwoording essentieel. 

Nu Santokhi meer tijd in eigen land doorbrengt en kosten strikter worden beoordeeld, verschuift het debat van mobiliteit naar bestuurlijke prioriteiten.