Sadie: ‘Eerst jezelf helen, dan samen groeien’

door

“Niemand anders kan het innerlijke werk voor je doen. Je moet niet denken dat je partner je gaat helen. Dat gaat niet gebeuren. Jij moet je eigen hart helen, jezelf gezond maken om een gezonde relatie te hebben.” Dit zegt Maureen Sadie Badoella (54) in een vervolggesprek met de Ware Tijd. In het eerste interview, gepubliceerd op 12 augustus, sprak de zangeres openhartig over uitdagingen die zij heeft doorstaan, de rol die muziek speelde in haar herstel en de weg die haar uiteindelijk bracht naar Sadie’s Choice, een band die ze vormt met onder anderen haar man Theo Maria ‘Palmer’ Boddeke.

Tekst Sharon Singh

Beeld privécollectie

Eén van de uitdagingen voor Sadie is om om te gaan met de ernstige oogaandoening, maculadegeneratie die haar zicht beperkt, waardoor ze haar werk in het bedrijfsleven moest opgeven. In dit tweede deel van het gesprek ligt de nadruk op de manier hoe ze het partnerschap ziet en over de ondersteuning en het begrip van haar man, die ze leerde kennen in het Surinaamse binnenland.

“Ik heb mijn rauwe shit letterlijk met hem gedeeld. Als je dan niet wegrent, dan ben ik onder de indruk van je”

Sadie is een vrouw die, zodra ze op het podium staat, een blok energie is. Toch heeft zij, voordat ze deze krachtige optredens kon neerzetten, eerst zichzelf moeten vinden en helen. Dat ging niet vanzelf. Ze volgde vijf jaar therapie en kende donkere momenten, maar muziek werd haar reddingsboei.

Tijdens de coronaperiode studeerde ze online Lyric Writing aan het Conservatorium van Amsterdam, waar ze cum laude afstudeerde. Het schrijven bleek confronterend, maar tegelijkertijd helend. Toch gaat het schrijven niet altijd vanzelf. Soms is er sprake van een writer’s block en moet ze juist afstand nemen. Dan gaat ze spelen, optreden en opnieuw energie opdoen. “Een muzikant moet spelen!” benadrukt ze.

Ook haar nieuwe muziek ontstaat niet vanuit een commercieel plan. Ze schrijft vanuit wat haar raakt. Sommige teksten zijn nog rauw, andere moeten nog hun vorm vinden. Eén nummer blijft haar in het bijzonder bezighouden: ‘A Change is Gonna Come’ van Sam Cooke.

Het brengt haar terug naar Suriname, naar haar jeugd aan de Anniestraat en naar het gevoel van vertrekken als meisje van zestien uit een land waar een belangrijk deel van je leven ligt. “Als je weggaat uit het land waar je jeugd ligt … je draagt het echt met je mee.”

Partner als aanvulling

Haar man Theo Maria ‘Palmer’ Boddeke is naast muziek haar steun en toeverlaat geweest. Gevraagd hoe dat precies in elkaar zit, zegt ze ervan overtuigd te zijn dat veel mensen te lang wachten op de juiste partner. “De eerste vraag moet niet zijn: ‘wanneer komt die persoon?’, maar: ‘wie ben ik zelf?’” geeft ze aan.

Zelfhealing betekent voor Sadie niet dat je eerst volledig genezen of perfect moet zijn voordat je een relatie aangaat. “Het betekent wel dat je bereid bent naar jezelf te kijken; naar je pijn, je patronen, je onzekerheden en de dingen die je in eerdere relaties hebt meegenomen. Jij moet je eigen hart helen. Jij moet jezelf gezond maken om een gezonde relatie te hebben”, onderstreept ze.

Een partner kan volgens haar geen leegte komen vullen. Wie een relatie aangaat vanuit de gedachte ‘ik heb een gat in mijn hart en jij moet dat vullen’ legt namelijk een verantwoordelijkheid bij de ander die daar niet hoort. “Een partner moet een aanvulling zijn, niet de reddingsboei”, vindt ze.

Dat inzicht heeft de vocalist zelf moeten leren. Sadie kende liefdesverdriet en periodes waarin ze zich bewust afsloot. Toen Palmer in haar leven kwam, was ze dan ook helemaal niet bezig met het vinden van een levenspartner. Immers, ze had weinig behoefte om zich opnieuw kwetsbaar op te stellen.

De ontmoeting(en)

Sadie en Palmer ontmoetten elkaar tijdens een reis naar het binnenland van Suriname. Hij was op vakantie, zij was met haar moeder terug in hun geboorteland. De ontmoeting kenmerkte zich vooral als nieuwsgierigheid.

Na de reis hielden ze contact, want beiden keerden terug naar Nederland. Een jaar lang leerden ze elkaar vooral kennen als vrienden. Ze praatten over het leven, overtuigingen, normen en waarden, maar Sadie hield afstand. Haar hart was eerder gebroken en ze was niet van plan zich zomaar opnieuw open te stellen.

“Een partner hoeft niet al je problemen op te lossen. Soms is het genoeg dat iemand naast je zit, naar je luistert en zegt: ‘ik hoor je’”

Palmer bleef en juist dat maakte indruk. Ze hoefde zich bij hem niet anders voor te doen dan ze was en kon haar scherpe kanten laten zien; haar verdriet, haar boosheid en haar kwetsbaarheid. “Toen heb ik me gerealiseerd: ‘dit is een kwaliteitsman’.”

Ze bekent veelbetekenend: “Ik heb mijn rauwe shit letterlijk met hem gedeeld. Als je dan niet wegrent, dan ben ik onder de indruk van je.” Voor de artiest is dat uiteindelijk belangrijker gebleken dan uiterlijk, status of romantische gebaren. Sadie wilde geen man die boven haar stond, maar ook geen man die onder haar stond. Ze wilde iemand die naast haar kon staan.

Dat vraagt volgens haar ook iets van een vrouw zelf. “Je moet weten wie je bent, wat je belangrijk vindt en waar je grenzen liggen.” Want wanneer je dat niet weet, wordt het volgens haar veel moeilijker om te herkennen wat wel en niet goed voor je is.

Feti winnen, relatie verliezen

Sadie noemt zichzelf een zelfstandige vrouw. Al jong leerde ze dat ze voor zichzelf moest kunnen zorgen. Die onafhankelijkheid betekent voor haar niet dat ze geen partner nodig heeft of geen steun wil ontvangen. Het betekent dat haar geluk niet afhankelijk is van een ander. En juist daarin ziet ze een belangrijk verschil tussen alleen sterk zijn en samen sterk zijn.

Palmer heeft haar niet geheeld, benadrukt ze. Het innerlijke werk heeft ze zelf gedaan. Maar hij was er tijdens moeilijke momenten, luisterde, stelde vragen, probeerde haar te begrijpen en bood troost wanneer ze het moeilijk had. “Het interne werk doe je alleen. Maar de zachtheid en de liefde die er is, zorgt ervoor dat je niet het gevoel hebt dat je het alleen hoeft te doen.”

Dat onderscheid vindt ze belangrijk. “Een partner hoeft niet al je problemen op te lossen. Soms is het genoeg dat iemand naast je zit, naar je luistert en zegt: ‘ik hoor je’.” Dat kan volgens haar meer betekenen dan mensen beseffen.

Na 28 jaar samen zijn, is die gelijkwaardigheid nog altijd de basis van hun relatie. Sadie en Palmer dagen elkaar uit, houden elkaar scherp en praten conflicten uit. Ego mag daarbij nooit belangrijker worden dan de relatie. “Je kan de feti winnen, maar je verliest de relatie.”

Ook over normen en waarden is Sadie uitgesproken. Mensen die samen oud willen worden, moeten volgens haar op fundamentele punten bij elkaar passen: hoe kijk je naar geld? naar trouw? naar verantwoordelijkheid? naar respect? naar de toekomst? “Je moet een match zijn, van binnenuit.”

Dat betekent niet dat iedereen dezelfde relatievorm moet hebben. “Ik vind dat mensen moeten weten wat voor hen werkt. Maar als waarden fundamenteel botsen, moet je ook de moed hebben om te erkennen dat iemand niet de juiste partner voor jou is.”