RUIMTELIJKE ORDENING IS ZOEK

Wie vandaag door Paramaribo rijdt, kan zich moeilijk aan de indruk onttrekken, dat ruimtelijke ordening in Suriname, vooral bestaat op papier. Bermen, parkeerstroken en andere openbare ruimten worden steeds vaker gebruikt voor commerciële activiteiten en bebouwing. Wat ooit een uitzondering leek, is nu op veel plaatsen, bijna normaal geworden. En dit probleem is bepaald niet nieuw. Ook onder de vorige regering was het schering en inslag. Reeds jaren is dit een discussie in verschillende woonwijken. In 2024 werd al uitgebreid gewaarschuwd voor het volbouwen van bermen en parkeerstroken. Ondanks aankondigingen van verschillende autoriteiten dat hiertegen zou worden opgetreden, bleven er bouwsels verrijzen op plaatsen die daar in feite nooit voor bedoeld waren. Carwashes, fastfoodzaken, barretjes en lounges verschenen op of langs openbare ruimten, vaak met gevolgen voor de waterhuishouding, verkeersveiligheid, zichtbaarheid en leefbaarheid van woonwijken.
De foto boven dit artikel is gemaakt langs de Jan Steenstraat, bijna op de hoek van de Anamoestraat. Het ge-bouwde object staat er reeds enkele weken en ook de berm is over enkele meters volledig bestraat. Wij vragen ons af, waar de controle op ruimtelijke ordening is en hoe er hiervoor een vergunning kan worden verleend. Wij willen een voorbeeld aanhalen van de Plutostraat, waar destijds een omvangrijk bouwsel werd opgetrokken op een plek die directe gevolgen had voor de Boomskreek. Dit bouwsel is momenteel een ‘chique’ restaurant. Ook toen waren de buurtbewoners het niet eens met het volbouwen van de berm. Maar niemand deed er wat aan. De vraag was toen al, hoe bepaalde grond in particuliere handen terecht kan komen of voor particulier gebruik kan worden bestemd en of voorafgaand daaraan, wel degelijk alle noodzakelijke onderzoeken worden uitgevoerd en adviezen ingewonnen. Diezelfde vragen zijn anno 2026 opnieuw relevant, nu bewoners van Mon Plaisir Uit & Thuis bezwaar maken tegen het voorgenomen uitgeven van de onderhoudsberm langs de Jan Steenstraat, nabij de Vol-tastraat, voor de bouw van een kantoorpand. Het gaat daarbij niet alleen om een gebouw, het gaat om het principe. Want als een berm vandaag kan worden uitgegeven voor een kantoor, waarom zou morgen een andere berm niet kunnen worden gebruikt voor een winkel, restaurant of andere commerciële activiteit?
En wanneer dergelijke uitzonderingen zich blijven herhalen, heeft men uiteindelijk niet meer te maken met uitzonderingen, maar met een nieuwe norm. Dat is precies het gevaar van gebrekkige ruimtelijke ordening. Een stad verandert niet altijd door één groot besluit. Soms gebeurt het stukje bij beetje: een woning die een bedrijfspand wordt, een restaurantje op de berm, een horecazaak die extra verkeer aantrekt. Bewoners zien het lijdzaam aan, en realiseren zich dat hun woonwijk nauwelijks nog lijkt op de omgeving waarvoor zij ooit kozen. Openbare ruimte heeft een functie. Bermen zijn belangrijk voor waterafvoer, groen, verkeersveiligheid en de ruimtelijke structuur van een wijk. Wanneer deze ruimte wordt bebouwd, verdwijnen die functies niet ineens; de problemen worden slechts doorgeschoven naar de omgeving. Daar komt de verkeers- en parkeerproblematiek nog bij. Een kantoorpand brengt werknemers en bezoekers met zich mee. Een restaurant brengt klanten en bevoorradingsverkeer. Een carwash brengt auto’s. Een lounge kan geluid en nachtelijke drukte veroorzaken. Wanneer dergelijke activiteiten midden in een woonomgeving worden toegestaan zonder voldoende rekening te houden met de draagkracht van de buurt, betalen de bewoners uiteindelijk de prijs.
De overheid zou naar onze mening, zich bij iedere aanvraag moeten afvragen: wat levert deze ontwikkeling de samenleving op en wat kost zij de omgeving? Niet alleen financieel, maar ook in termen van waterbeheer, verkeersveiligheid, groen, rust en leefbaarheid. Het probleem is bovendien dat handhaving weinig geloofwaardig wordt wanneer jarenlang wordt aangekondigd, dat bermbebouwing zal worden aangepakt, terwijl er ondertussen nieuwe bouwsels verrijzen. Een overheid die ruimtelijke ordening serieus neemt, moet grenzen durven stellen. Niet pas wanneer bewoners protesteren, maar voordat de eerste steen wordt gelegd. Een berm is geen bouwkavel. Een woonwijk is geen bedrijventerrein. En de openbare ruimte is geen bezit dat zonder duidelijke visie, aan de hoogste of best verbonden belanghebbende kan worden weggegeven. Als de overheid vandaag geen duidelijke koers uitzet, wordt de stad stukje bij beetje volgebouwd. En dan is het geen ruimtelijke ordening meer, maar ruimtelijke chaos.
The post RUIMTELIJKE ORDENING IS ZOEK ..

...