Rishano, Desi en de rechtsstaat

door

DE SNIJD / Armand Snijders

Dit stukje gaat vooral over bad boys. Terwijl ik het aan het schrijven was, werd opeens bad dad boy Rishano in de boeien geslagen op Zanderij. Hij was kort daarvoor aangekomen via Curaçao vanuit Miami in de Verenigde Staten, waar hij ooit door koning Albert van Bibisland, in opdracht van papa Chan, heen was gestuurd in de hoop dat hij daar, zonder kennis van zaken op het consulaat in Miami, zijn grote beledigende mond zou houden.

Dat deed hij dus niet en vanuit Yankeeland schold hij zijn vader, first lady Mel en hun hele entourage verrot via media die je niet serieus moet nemen. Ook de procureur-generaal en het Openbaar Ministerie (OM) moesten eraan geloven. Het OM deed daarop aangifte tegen hem en voorlopig zit hij zich achter de tralies te verbijten.

Los van het feit dat zijn uitspraken in een normale democratie hooguit aan de civiele rechter zouden moeten worden voorgelegd, kun je in deze constateren dat papa Chan door zijn eigen handelen verantwoordelijk is voor het feit dat Rishano destijds zo tekeer kon gaan. Hij stuurde hem – mede in lijn met zijn family & friends-beleid – na diens eerste uitval in 2023 naar het buitenland, wat hem echter niet kon temperen.

Dat hij op Zanderij, alsof hij een terrorist was, in de boeien werd geslagen, gaat mijn voorstellingsvermogen compleet te boven. Want eigenlijk is Rishano geen bad boy, maar een pity boy: een zielig geval dat waarschijnlijk hunkert naar echte vaderliefde. Die kan alleen Chan hem geven en ik hoop oprecht dat de twee eens goed met elkaar in gesprek gaan om de vele plooien tussen hen glad te strijken (als alle juridische perikelen voorbij zijn).

‘Ga de echte boeven maar vangen’, zou ik tegen het OM willen zeggen.

Het voordeel is dat als Chan zich op zijn familie stort, hij zich misschien niet meer bezighoudt met de politiek, waarin hij het inmiddels volledig heeft verbruid. Dat zou dus een pluspunt zijn voor de complete samenleving, toch?

‘Ga de echte boeven maar vangen’, zou ik tegen het OM willen zeggen. Want als dit instituut ook zo alert had gereageerd toen het aan de lopende band drugsboeven en moordenaars uit zijn handen liet glippen, zoals voormalig president Desi, dan zou het rechtsgevoel van veel mensen nu nog een beetje overeind hebben gestaan.

Begint hij daar nu weer over, zult u misschien denken? Jazeker! Omdat het mij enorm stoort dat deze man zich aan zijn straffen heeft weten te onttrekken – al dan niet met medeweten van hooggeplaatste of invloedrijke figuren.

Dat Desi de gelegenheid heeft gekregen om de benen te nemen is al erg genoeg, maar dat binnen justitie nooit iemand de moeite heeft genomen te onderzoeken hoe dat kon gebeuren en wie medewerking aan zijn verdwijntruc heeft gegeven, gaat er bij mij echt niet in. Dan leef je echt niet in een rechtsstaat.

Hij zal zijn bed bijvoorbeeld niet iedere dag zelf hebben opgemaakt of zijn lakens met enige regelmaat hebben gewassen. Al die mensen zouden dus vervolgd moeten worden omdat ze hem verzorgd hebben, want ze hebben de wet overtreden door die voortvluchtige man van zijn natje, droogje en zijn pilletjes te voorzien. Maar het OM heeft die waarheid onder de mat geveegd.

Zoals dat ook is gebeurd met tal van anderen en waarschijnlijk gaat gebeuren met veel van de koppen die de afgelopen maanden links en rechts zijn gerold – vooral bij voormalige door de VHP beheerde instanties – die als niet te verteren vleesworsten uit de smurrie zijn opgevist en aan de schandpaal worden genageld.

En met de schandalen bij door de huidige regering bemenste staatsondernemingen, waar we de laatste weken mee zijn verrast. De grootste vraag is hoe men dat zo heeft laten gebeuren en of de onterecht verkregen gelden – die in feite van de belastingbetalers zijn – worden afgepakt.

Die eerste vraag zal waarschijnlijk moeten worden beantwoord door de volgende zinloze werkgroep, waarvan ik denk dat tante Jenny die zal optuigen. Ze is wat dat betreft inmiddels net Chan: als er geen duidelijke uitleg kan worden gegeven, dan moet je dat verhullen via een presidentiële commissie, werkgroep of ander gelegenheidsleuterclubje.

Mij begint echter steeds meer het gevoel te bekruipen dat burgers zich niet meer zomaar even zoet laten houden.

Dat levert doorgaans heel weinig op, maar men mikt erop dat de samenleving weer even zoet is en dat de heisa over dat specifieke onderwerp op een gegeven moment weer is vergeten.

Mij begint echter steeds meer het gevoel te bekruipen dat burgers zich niet meer zomaar even zoet laten houden. Het zelfbewustzijn groeit bij steeds meer mensen dat ze voor zichzelf moeten opkomen en zich niet langer moeten laten leiden door de leugenachtige en fantasierijke praatjes van politici. Want die hebben Suriname goed naar de verdoemenis geholpen.

De vriendjespolitiek en het ‘de oogjes toeknijpen’ bij het zien of signaleren van schimmige handelingen moeten tot het verleden gaan behoren! Alleen dan zal de rechtsstaat in Suriname echt tot bloei kunnen komen.

armand.snijders@gmail.com