Rijstboeren pleiten voor aanpak waterbeheer en uitvoering Waterschapswet

door

Rijstboeren in Nickerie kampen al tientallen jaren met problemen inzake waterbeheer. Volgens een rijstboer ligt een belangrijke oplossing in een betere uitvoering van de Waterschapswet en een grotere betrokkenheid van boeren bij het beheer van de infrastructuur in hun gebied. Volgens de landbouwers is het onderhoud van een groot deel van de infrastructuur, afhankelijk van de overheid. Ook voor verschillende inputs zijn boeren afhankelijk van de overheid. Hij wees erop, dat al vanaf 2006 er werd gesproken over en gewerkt aan de uitvoering van de Waterschapswet, maar dat de daadwerkelijke uitvoering volgens hem nog steeds niet heeft plaatsgevonden. “Met de intrede van de Waterschaps-wet zouden we 80 tot 90 procent van de problemen hoofdzakelijk vanwege de overheid kunnen oplossen”, aldus een rijstboer.
De wet schrijft volgens hem onder meer voor, dat mensen verantwoordelijk zijn voor het schoonhouden van hun eigen kanalen, zowel voor de aanvoer als de afvoer van water. Wanneer dit systeem goed zou functioneren, zouden boeren minder afhankelijk zijn van de overheid, voor het onderhoud van sloten en kanalen.
Op dit moment ontbreekt volgens de rijstboer, de noodzakelijke ondersteuning. “Eén heeft geen brandstof, één heeft geen machine, één boer heeft geen operator, één heeft geen transport en één heeft geen wachters”, zegt hij. Daardoor blij-ven boeren aangewezen op overheidsingrijpen.
De rijstboer wees erop dat er in de afgelopen jaren, verschillende projecten zijn uitgevoerd, waaronder rehabilitatieprojecten met ondersteuning van internationale financiële instellingen. Volgens hem had de uitvoering van de Waterschapswet gelijktijdig met deze rehabilitatieprojecten moeten plaatsvinden.
In zijn visie zouden boeren via waterschappen meer verantwoordelijkheid kunnen krijgen voor het beheer van hun eigen gebied. De landbouwers zouden daarbij zelf kunnen bepalen hoe het waterbeheer wordt georganiseerd en gezamenlijk bijdragen aan de financiering daarvan.
Volgens hem ligt een probleem momenteel bij de afstand tussen de verantwoordelijke instanties en de landbouwgebieden. Hij stelde dat de besluitvorming rond de waterschappen voornamelijk vanwege Paramaribo plaatsvindt, terwijl er volgens hem onvoldoende kennis is van de dagelijkse pro-blemen waarmee, boeren in de districten te maken hebben.
Ook de rol van lokale bestuurders noemt hij daarbij. Volgens de Waterschapswet hebben onder meer de districtscommissaris en de districtsadministrateur een belangrijke rol. In de praktijk ziet hij echter onvoldoende betrokkenheid van deze functionarissen bij de problemen van de waterschappen. “Wie is er ooit naar het gebied gekomen en heeft gezegd: kom, laten we gaan kijken. Waarmee kan ik je helpen?”, aldus de landbouwer.
Zolang structurele oplossingen uitblijven, proberen rijstboeren zelf problemen op te lossen. Wanneer bijvoorbeeld er zich een verstopping voordoet, wordt onderling geld ingezameld om het probleem te verhelpen. Volgens hem profiteren sommige boeren vervolgens mee bij de inspanningen van anderen, zonder zelf financieel bij te dragen.
Hij benadrukt dat dit geen duurzame manier is om het waterbeheer te organiseren. Als voorbeeld noemt hij het Nani zwamp. Dit watergebied is volgens hem vele malen groter dan de locatie waarin rijst wordt verbouwd en beschikt daardoor over een grote bergingscapaciteit voor water. Door gebrekkig watermanagement moet er volgens hem echter onnodig veel worden gepompt.
Vooral tijdens de grote regen in mei en juni kunnen hierdoor volgens hem ernstige problemen ontstaan. Polders kunnen onder water lopen en dammen die het water moeten tegenhouden, kunnen onder druk komen te staan.
De landbouwers vinden dat boeren veel meer moeten worden betrokken bij besluiten over waterbeheer. “Boeren worden beschouwd als klagers en domme figuren. Maar als u in Paramaribo woont, kent u mijn probleem niet. Ik ken mijn probleem hier”, aldus de bezorgde rijstboer tegenover ..
Volgens hem beschikken mensen die dagelijks in het gebied werken over praktische kennis, die bij beleidsbeslissingen moet worden meegenomen. Zij kunnen volgens hem, ook zelf oplossingen aandragen.
Een beter waterbeheer zou bovendien niet alleen de rijstbouw ten goede komen. Volgens de meergenoemde rijstboer, biedt goed beheer van het water ook mogelijkheden voor andere economische en ecologische activiteiten, waaronder visserij en het behoud van de kraamkamerfunctie van mangrovebossen.
– door Shenaya Kasban –
 
The post Rijstboeren pleiten voor aanpak waterbeheer en uitvoering Waterschapswet ..