Regeren is vooruitzien

SURINAME WORDT MOMENTEEL geconfronteerd met extreem heet en droog weer. Het elektriciteitsverbruik stijgt, de productiecapaciteit staat onder zware druk en de Energiebedrijven Suriname (EBS) ziet zich genoodzaakt gebieden beurtelings van het net af te schakelen. Tegelijkertijd groeit de bezorgdheid over de gevolgen van aanhoudende droogte voor de landbouw, in het bijzonder de rijstsector.

Echter, het meest verontrustende is dat deze problemen niet onverwacht komen. De regering en de EBS weten al geruime tijd dat een periode van uitzonderlijke hitte en droogte tot de mogelijkheden behoort. Weermodellen waarschuwen daarvoor en ook in De Nationale Assemblee is herhaaldelijk aandacht gevraagd voor de gevolgen. Toch ontstaat opnieuw het beeld dat Suriname pas maatregelen begint te overwegen wanneer het probleem zich daadwerkelijk aandient. Dat is moeilijk te begrijpen.

Toen enige tijd geleden het waterpeil in het stuwmeer sterk daalde en daardoor de elektriciteitsvoorziening onder druk dreigde te komen, werden voorbereidingen getroffen om tijdelijke mobiele opwekcapaciteit in te huren. Die plannen zijn uiteindelijk niet doorgezet. Nu kampt het land opnieuw met een tekort aan productiecapaciteit en wordt loadshedding toegepast.

De voor de hand liggende vraag is waarom de mogelijkheid van tijdelijke extra opwekcapaciteit niet opnieuw tijdig is onderzocht en, indien technisch en financieel haalbaar, ingezet. Juist wanneer bekend is dat extreme temperaturen het stroomverbruik sterk kunnen verhogen, behoort een energiebedrijf samen met de regering verschillende scenario’s te hebben klaarliggen.

De waarschuwing van NPS-fractieleider Jerrel Pawiroredjo over de landbouw verdient daarom serieuze aandacht. Hij wijst terecht op het gevaar dat dezelfde bestuurlijke fout opnieuw wordt gemaakt. Wanneer langdurige droogte de beschikbaarheid van irrigatiewater aantast, kan de rijstproductie verder onder druk komen te staan. Dan is het te laat om productiebenodigdheden zoals pompen, brandstof, zaaizaad, maar ook financiering te gaan regelen.

Vooral de watervoorziening vereist nu een concreet noodscenario. Welke waterbronnen zijn beschikbaar wanneer de droogte aanhoudt? Welke pompgemalen moeten worden ingezet? Zijn die operationeel? Hoeveel brandstof is nodig en zijn daarvoor reserves beschikbaar? Wie draagt verantwoordelijkheid voor de uitvoering en wanneer worden maatregelen geactiveerd?

Dat zijn vragen waarop de regering nú antwoorden moet hebben. Suriname kan het zich niet permitteren om bij iedere crisis opnieuw verrast te lijken door ontwikkelingen waarvoor vooraf is gewaarschuwd. Klimaatextremen zullen bovendien waarschijnlijk vaker druk zetten op energie, drinkwater en voedselproductie. Dat vraagt om scenario’s, reserves en tijdige besluiten.

Bij de elektriciteitsvoorziening wordt nu alweer achter de feiten aangehold. Bij de voedselvoorziening bestaat nog de mogelijkheid dat te voorkomen. De regering moet die waarschuwing gebruiken. Want regeren begint niet wanneer de crisis er al is. Regeren is juist zorgen dat een voorspelbaar probleem geen crisis hoeft te worden.-.