In Suriname rust er nog altijd een hardnekkig taboe op het zoeken van psychische hulp. Wie aangeeft, dat het mentaal niet goed gaat, loopt het risico, niet serieus te worden genomen of, erger nog, te worden bespot. Termen als ‘law man’ worden nog steeds gebruikt om mensen die hulp zoeken, te stigmatiseren. Deze houding zorgt ervoor, dat velen hun problemen verbergen en verstoken blijven van de hulp, die zij nodig hebben.
Dat een deel van de samenleving steeds vaker openstaat voor gesprekken over mentale gezondheid, is een positieve ontwikkeling. Toch is die vooruitgang broos. Zolang anderen grappen blijven maken over psychische klachten van derden, blijft de drempel om hulp te zoeken voor velen te hoog. Angst voor uitsluiting en discriminatie, wint het dan van zelfzorg en herstel.
De samenleving draagt hierin een gedeelde verantwoordelijkheid. Door mensen uit te lachen of figuurlijk weg te zetten, creëren we zelf een omgeving waarin zwijgen veiliger lijkt dan spreken. Die houding vloeit voort uit onwetendheid. Veel Surinamers weten niet, welke diensten het Psychiatrisch Centrum Suriname (PCS) aanbiedt of wat psychische zorg werkelijk inhoudt. Wie bij het PCS aanklopt, wordt nog te vaak gezien als ‘gek’, terwijl het in werkelijkheid gaat om mensen, die de moed hebben hun problemen onder ogen te zien en aan een specialist voor te leggen.
Die onwetendheid heeft gevolgen. Niet alleen voor individuen die zonder hulp blijven rondlopen met psychische klachten, maar ook voor gezinnen, werkplekken en de samenleving als geheel. Psychische problemen verdwijnen niet door ze te negeren, of belachelijk te maken, ze worden juist groter en complexer.
Als samenleving moeten we erkennen dat mentale gezondheid net zo belangrijk is als fysieke gezondheid. Niemand schaamt zich voor een bezoek aan de huisarts bij lichamelijke pijn. Waarom zouden we dan anders omgaan met emotionele of psychische pijn? Het normaliseren van psychische zorg begint bij respect, empathie en juiste informatie.
De taboe rond psychische hulpvragen in Suriname, moet worden doorbroken. Dat vraagt om voorlichting, open gesprekken en een cultuur waarin mensen zich veilig voelen om hulp te zoeken. Want pas wanneer we stoppen met uitlachen, beschimpen en beginnen met meer begrip voor de hulpzoekenden, maken we ruimte voor herstel en voor een gezondere samenleving voor iedereen.
The post PSYCHISCHE HULP VRAGEN MAG GEEN TABOE BLIJVEN OF ZIJN ..
- Politiebericht over vermoedelijke brandstichting bij OW..
- Strafzaak tegen artiest Kappalani opnieuw gestart..
- Integrale aanpak luchtvaart en toerisme bij verbetering pro…..
- Presidentiële werkgroepen bezoeken Hahn Airport ter voorber…..
- Onderzoek zal betrokkenheid dc Bhola moeten uitwijzen bij d…..
- Deviezencommissie overhandigt eerste 42 bijzondere beschikk…..
- Monorath: ‘Geen strafvermindering op basis van goed gedra…..
- Lösche: ´Brain drain onder vorige regering verergerd´..
- China en Canada hervatten samenwerking met nieuw handelsakk…..
- Antal doodgeboortes en perinatale sterfte al langer zorgwek…..
- Grote internetstoring in Paramaribo verholpen na uitval cen…..
- Vermoedelijke brandstichting gebouw OW..
- Debipersad: 2026 wordt beslissend jaar voor economisch vert…..
- Diefstal bromfiets aan het licht gekomen via Facebook..
- “Platte Neus” opnieuw aangehouden na diefstallen in Alb…..
- Regering komt burgers tegemoet bij vervallen bereidverklari…..
- Vp Rusland aan nieuwe RvT SRS: “We verwachten dat jullie in…..
- SLM-vakbond hekelt IPB-communicatie directie..
- Volksgezondheid vraagt aandacht voor Baarmoederhalskanker B…..
- Verlies..
- President waarschuwt: olie-inkomsten vragen strikte discipl…..