In Suriname rust er nog altijd een hardnekkig taboe op het zoeken van psychische hulp. Wie aangeeft, dat het mentaal niet goed gaat, loopt het risico, niet serieus te worden genomen of, erger nog, te worden bespot. Termen als ‘law man’ worden nog steeds gebruikt om mensen die hulp zoeken, te stigmatiseren. Deze houding zorgt ervoor, dat velen hun problemen verbergen en verstoken blijven van de hulp, die zij nodig hebben.
Dat een deel van de samenleving steeds vaker openstaat voor gesprekken over mentale gezondheid, is een positieve ontwikkeling. Toch is die vooruitgang broos. Zolang anderen grappen blijven maken over psychische klachten van derden, blijft de drempel om hulp te zoeken voor velen te hoog. Angst voor uitsluiting en discriminatie, wint het dan van zelfzorg en herstel.
De samenleving draagt hierin een gedeelde verantwoordelijkheid. Door mensen uit te lachen of figuurlijk weg te zetten, creëren we zelf een omgeving waarin zwijgen veiliger lijkt dan spreken. Die houding vloeit voort uit onwetendheid. Veel Surinamers weten niet, welke diensten het Psychiatrisch Centrum Suriname (PCS) aanbiedt of wat psychische zorg werkelijk inhoudt. Wie bij het PCS aanklopt, wordt nog te vaak gezien als ‘gek’, terwijl het in werkelijkheid gaat om mensen, die de moed hebben hun problemen onder ogen te zien en aan een specialist voor te leggen.
Die onwetendheid heeft gevolgen. Niet alleen voor individuen die zonder hulp blijven rondlopen met psychische klachten, maar ook voor gezinnen, werkplekken en de samenleving als geheel. Psychische problemen verdwijnen niet door ze te negeren, of belachelijk te maken, ze worden juist groter en complexer.
Als samenleving moeten we erkennen dat mentale gezondheid net zo belangrijk is als fysieke gezondheid. Niemand schaamt zich voor een bezoek aan de huisarts bij lichamelijke pijn. Waarom zouden we dan anders omgaan met emotionele of psychische pijn? Het normaliseren van psychische zorg begint bij respect, empathie en juiste informatie.
De taboe rond psychische hulpvragen in Suriname, moet worden doorbroken. Dat vraagt om voorlichting, open gesprekken en een cultuur waarin mensen zich veilig voelen om hulp te zoeken. Want pas wanneer we stoppen met uitlachen, beschimpen en beginnen met meer begrip voor de hulpzoekenden, maken we ruimte voor herstel en voor een gezondere samenleving voor iedereen.
The post PSYCHISCHE HULP VRAGEN MAG GEEN TABOE BLIJVEN OF ZIJN ..
- Hoe Iran Starlink stoorde en hoe Iraniërs proberen dit te o…..
- Monorath waarschuwt voor verscherpte controle op mensensmok…..
- Column: Eendracht maakt macht..
- Vacature Republic Bank..
- Perry Madjzah Lievendag – Rahamal..
- DNV’ers al vier jaar verstoken van voedingsgelden; achterst…..
- VS stopt tijdelijk immigrantvisa uit 75 landen; Suriname en…..
- Waarom meten we met twee maten in Suriname?..
- 319 kilo cocaïne aangetroffen in Nederland in container met…..
- Bee heeft geen last van coalitiespanningen..
- 61 verkeersdoden komt door asociale gedrag van weggebruiker…..
- Regering wil brug over Corantijnrivier nog bouwen..
- Wereldbank verhoogt groeiverwachting 2026, waarschuwt voor …..
- Gemengd politieteam arresteert twee mannen voor diefstal va…..
- LVV brengt landbouw tot leven op J.E. Dennertschool met pra…..
- Rusland heeft onvoldoende informatie over case Rozenhout; c…..
- Zorg voor kinderen die stotteren wordt versterkt..
- Verdachte in Pikin Saron-zaak: ‘We werden gepest’..
- Sterke resultaten Staatsolie en offshore projecten markeren…..
- EITI: ‘Staatsinkomsten uit olie en mijnbouw onvoldoende ope…..
- Fernandes Bakkerij voorziet ruim 300 winkels in Guyana van …..