President Simons vaart op stilte, niet op draagvlak

door

President Jennifer Simons heeft politiek gezien de wind mee, maar die gunstigepositie is fragiel. Niet omdat de economie aantrekt of het koopkrachtverlies wordtgecompenseerd, maar omdat maatschappelijke druk opvallend afwezig blijft.Ingewijden signaleren dat burgers geen animo hebben voor straatprotesten vooreen beter bestaan, ondanks het feit dat vrijwel iedere burger reëel inkomen heeftingeleverd en de prijzen blijven stijgen. Deze passiviteit is geen instemming, maarvermoeidheid. Dat onderscheid is cruciaal.

De president heeft expliciet aangegeven dat er geen ruimte is voorloonsverhogingen. Daarmee verschuift de druk automatisch naar devakbeweging. Vakbonden functioneren traditioneel als schokdemper tussenbeleid en samenleving, maar die rol wordt problematisch wanneer de achterbanstructureel armer wordt. Een politieke expert wijst erop dat bonden in zo’ncontext niet sturen op mobilisatie, maar op uitstel. Dat kan tijdelijk werken,zolang de legitimiteit intern overeind blijft. Zodra leden het gevoel krijgen dat hunleiding slecht beleid legitimeert, kantelt die dynamiek abrupt.

Ook binnen de regeringspartij NDP bestaan zichtbare spanningen. Ontevredenkaders en gemarginaliseerde stromingen vormen een latent risico. Historischgezien is het niet ongebruikelijk dat interne oppositie externe acties faciliteert oflegitimeert wanneer dat strategisch uitkomt. De verwijzing naar de val van JulesWijdenbosch is in dat opzicht geen retoriek, maar een waarschuwing:straatmobilisatie ontstaat zelden spontaan, maar via politieke kanalen.De formele oppositie, de VHP, speelt hierin nauwelijks een rol. Massamobilisatiepast niet in haar politieke cultuur en interne leiderschapsstrijd verlamt haarorganisatorisch vermogen. Dat creëert een vacuüm waarin onvrede niet wordtgekanaliseerd, maar opstapelt.

De huidige rust is dus geen bewijs van draagvlak, maar van uitgesteldeconfrontatie. President Simons kan deze periode benutten voor structurelecorrecties. Doet zij dat niet, dan blijft slechts één conclusie over: politiekestabiliteit zonder sociaal perspectief is per definitie tijdelijk.