POLITIEKE RAADSLEDEN

door

Zowel minister Landveld van Transport, Communicatie en Toerisme, als president Simons, hebben in vraaggesprekken naar waarheid geantwoord, dat de politiek mede bepaalt, wie als raadslid wordt benoemd in raden van commissarissen en raden van toezicht van parastatale organisaties. Niet politiek in beleidsmatige zin, maar keiharde partijpolitiek. Onder de honderden slapende en actieve parastatalen, hoeft dat niet altijd een groot probleem te zijn. Maar naarmate de bemensing van raden een feit wordt, blijkt het dat het niet gaat om een berg aan technocraten met wat politieke vriendjes ertussen, maar om een berg aan politieke vriendjes met wat technocraten ertussen. Had Staatsolie meer profijt gehad van een registeraccountant, een praktizerende advocaat, een geoloog of een petrochemicus? Het is niet dat onder de vorige regering partijpolitiek geen enkele rol gespeeld heeft, maar in het geval van de grootste staatsbedrijven, de grotere banken en de nutsbedrijven, kwam partijpolitiek niet op de eerste plaats en kon er toch wel een redelijk verhaal gehouden worden voor bijna ieder raadslid van de vooraanstaande organisaties. Waar politieke keuzes in het benoemingsbeleid toe leiden, is binnen minder dan een jaar na het aanzitten van de regering, al meer dan duidelijk. Toezicht en bestuur hebben niet weten te voorkomen dat voor de zoveelste keer bij het SZF een scheve schaats gereden wordt en de voorzitter van de NDP Jongeren Denktank, onder de neuzen van gerenommeerde advocaten als mede-raadsleden, bij de TAS voor vergaderruimte betaald aan zichzelf of zijn eigen huishouden. De olifant in de kamer is natuurlijk het feit dat de supercoalitie alleen op papier onder leiding staat van Simons, net zoals de NDP ook op papier alleen onder leiding staat van Simons.
Zowel als NDP-voorzitster als in haar hoedanigheid van president van de Republiek Suriname, is het benoemen en ontslaan grotendeels een papieren prerogatief. De halfgoden van de berm moeten hun zegen geven, waarna maar liefst elf voorzitters van elf politieke partijen hun akkoord moeten geven, voordat haar handtekening behoorlijk onder een benoeming terechtkomt. Tijdens de verkiezingen hebben de kleinere partijen de vraag, waar hun bestuurstoppers vandaan zouden komen, voortdurend omzeild met loze kreten als ‘profielschetsen’ en ‘databanken’. Vervolgens heeft president Simons nog enige schone schijn gemaakt met sollicitatieprocedures. Inmiddels is men moe van het doen alsof en wordt er gewoon toegegeven, dat raden politiek ingevuld worden en dat dit niet op korte termijn zal veranderen. De resultaten zijn zorgwekkend en de vooruitzichten maar al te familiair.
The post POLITIEKE RAADSLEDEN ..