Politieke benoemingen

door

IN SURINAME IS het nooit saai. Terwijl de samenleving nog niet is bekomen van een dispuut over de vergoedingen van de volksvertegenwoordiging en de rechterlijke macht dienen zich de volgende schandalen aan. Directeur Rudrakanth Oemraw van het Staatsziekenfonds (SZF), die pas in oktober werd aangesteld, is gevraagd om voorlopig thuis te blijven, zodat gedane aantijgingen kunnen worden onderzocht.

Een ander schandaal is dat van Donaghy Malone, die eveneens in oktober 2025 bij de Telecommunicatie Autoriteit Suriname (TAS) als president-commissaris aan de slag mocht. Nog geen halfjaar later ligt die toezichthouder in de clinch met de directeur en liggen de bewijzen op straat. Hoewel Malone zich krachtig heeft verweerd en hij de directeur beschuldigt van gebrek aan feitelijke onderbouwing, juridische grondslag en proportionaliteit, roert hij op geen enkel moment het moreel-ethische dilemma die in zijn zaak speelt aan.

Wanneer – blijkens de woorden van Landveld – niet eens meer de moeite wordt genomen om te proberen gekwalificeerde mensen aan te stellen, dan is het hek van de dam.

Want het levert wel een conflict of interest op wanneer de voorzitter van de raad bij gebrek aan vergaderruimte de locatie van zijn partner kiest. Hij geeft zelf aan dat het tarief marktconform is en dus ook elders had kunnen worden betaald. Er zijn locaties zat waar wordt ingespeeld op de behoefte die kleine en grote groepen hebben om discreet bij elkaar te komen.

Maar het absolute hoogtepunt van deze week was wel minister Raymond Landveld van Transport, Communicatie en Toerisme. De bewindsman, die heeft gewerkt bij een toonaangevende internationale organisatie als de Verenigde Naties, meldt dat het een realiteit is dat benoemingen binnen raad van commissarissen politiek zijn en dat de mensen daarna zullen worden opgeleid om naar behoren te kunnen functioneren.

De minister schijnt te denken dat het bestuurlijke van het land en de zeer zwakke instituten de luxe van tijd hebben. Want als functionarissen geen idee hebben wat van ze wordt verwacht of weten wat hun functie precies inhoudt dat kan zelfs zonder opzet een bestuurlijke impasse ontstaan. Dat lijkt het geval te zijn bij de TAS, waar de toezichthouder schijnt te denken dat hij recht heeft op een dienstauto.

Het schrijnende is dat dit onder alle regeringen gebeurt. Bij het SZF bijvoorbeeld is van alles fout gegaan in de afgelopen jaren en zijn directeuren ten minste twee keer vervangen. Hetzelfde is gebeurd bij de Regionale Gezondheidsdienst en bij het ministerie van Sociale Zaken en Volkshuisvesting. Maar wanneer – blijkens de woorden van Landveld – niet eens meer de moeite wordt genomen om te proberen gekwalificeerde mensen aan te stellen, dan is het hek van de dam.

Wie de geschiedenis van Suriname bestudeert, staat versteld van hoe erg politiek favoritisme het land meerdere malen fataal is geworden in het beleidscentrum. Als niet nu – vijftig jaar na de onafhankelijkheid – het tij wordt gekeerd wanneer zal dat wel worden gedaan? De uitspraak van Landveld toont aan dat de boot in ieder geval nog steeds op het verloren spoor zit.