Politiek leiderschap VHP en NDP

door

DE TWEE GROOTSTE politieke partijen in Suriname gaan door een uitdagende tijd. Waar de VHP noodgedwongen een nieuwe voorzitter zal moeten kiezen en daarmee mogelijk een nieuwe koers moet varen, gaat de NDP door een leiderschapscrisis. Ramon Abrahams houdt vast aan een oude Bouterse-formule en president Jennifer Geerlings-Simons lijkt langzaamaan weg te manoeuvreren van het Bouterse-tijdperk. Dat wordt haar niet in dank afgenomen.

De VHP staat met het overleden van Chandrikapersad Santokhi voor de onvermijdelijke keus een nieuwe leider te kiezen. Naar verluidt staan daar twee kandidaten tegenover elkaar. Dat is een gezonde zaak. Een keus hebben, maakt dat kandidaten zich beter moeten presenteren en dat leden zich duidelijk moeten uitspreken. Daar kan de partij alleen maar van groeien. Althans, dan kan alleen wanneer na de verkiezingen de geleden gesloten worden.

Het beeld van een groep koningsgieren – beter bekend als opete – gereed om de prooi dat de laatste adem aan het uit ademen is aan te vallen, lijkt evident

De VHP is door woelige verkiezingen gegaan. Op de dag van de verkiezingen waren Santokhi en de partij ervan overtuigd dat zij de verkiezingen zouden winnen. Dat optimisme werd gedeeld met sponsors en kosten noch moeite werden gespaard om de kiezer over de brug te krijgen. Dat werd helaas geen succes, de VHP werd de enige partij in de oppositie.

We gaan niet doen als vreemde in Jeruzalem: er komt veel geld aan met offshore olie, de VHP bestaat vanouds uit grote ondernemers en die willen hun ‘investering in de verkiezingscampagne’ terugverdiene. Dus de doorwinterde topondernemer Armand Achaibersing lijkt een favoriet te zijn. Achaibersing had enkele jaren geleden mede door privé omstandigheden afstand genomen van de politiek. Het wachten is kennelijk voorbij.

In de NDP speelt een andersoortige situatie, maar er zijn veel gelijkenissen. Simons houdt enkele van de ‘grote geesten’ zoals Abrahams buiten de ‘besluitvorming’ van de partij. De gedachte is dat wie ondersteund heeft in de afgelopen jaren, dus ook ingezet moet worden. Dat inzetten heeft soms meer weg van ‘verdienen’, maar dat kan niet hard gemaakt worden.

Toch is het duidelijk dat de ontevredenheid over de mindere betrokkenheid van bepaalde partijleden groot is. Romano Meriba heeft de partij met veel tamtam ‘zomaar’ verlaten, gaat naar verluidt een partij met de zoon van Desi Bouterse oprichten. Faizel Abdoelgafoer maakt duidelijk dat hij wel belangstelling heeft voor het voorzitterschap van de NDP. Het beeld van een groep koningsgieren – beter bekend als opete – gereed om de prooi dat de laatste adem aan het uit ademen is aan te vallen, lijkt evident.

Zowel binnen de NDP als de VHP ruiken ‘aanverwanten’ dat er groot geld te verdienen valt de komende verkiezingen en als Simons het niet uitzit, veel eerder. Offshore geld kan de nu al vermogenden maken tot oliesjeiks en daar gaat iedereen kennelijk van zweven. Met goede regelgeving en leiderschap hadden we de kans dat deze ‘oliesjeiks in spe’ het geld voor zichzelf zouden houden, kunnen minimaliseren. Die kans hebben we tot nu toe laten varen en ondanks de dreiging evident is, lijkt er maar geen haast te zijn.