PERCEELSTOP GERUISLOOS VOORBIJ

Grond is sinds de oudheid een politiek heet hangijzer. In Suriname is dat niet anders. Eenvoudige veteranen en migranten kregen voorafgaand aan oorlogen en veldslagen, de belofte op een stuk land, om vervolgens jarenlang te wachten of op hun oude dag weg te kwijnen zonder inlossing. Ondertussen groeiden de landerijen van politici door en door. Wat ooit een belofte van rechtvaardigheid was, werd een instrument van macht en bevoordeling en bleef eeuwen zo. Suriname ontwikkelde zich al onder de kolonisator langs dezelfde lijnen. Geen wonder dat de wijken en districten met de hokjesgeest en liniaal tot etnische enclaves gemaakt werden, die later etnicitieit via de stembus jarenlang via het kiesstelsel, als belemmering voor eenwording en nationale ontwikkeling, in stand hielden.
President Jennifer Simons beloofde voor en tijdens de verkiezingen herhaaldelijk een einde aan de willekeur. Grond moest ontwikkeling brengen, niet langer in de handen van een selecte groep belanden die er niets mee deed. Tijdens uitreikingen in Nickerie en Coronie in juli 2026 herhaalde zij dat de regering werkt aan nieuwe wetgeving: duidelijke bestemmingen, plannen die uitgevoerd moeten worden, strengere controle op ongebruikte grond die terugvalt aan de staat, en eenvoudigere overdracht via notaris en Domeinen, zonder jarenlange ministeriële handtekeningen. Misbruik van de veertigjarige grondhuurtermijn moest stoppen. De president en minister Stanley Soeropawiro van GBB presenteerden zich als degenen die de puinhoop van decennia zouden opruimen.
Maar was nieuwe wetgeving wel nodig? Of was het voldoende geweest om het systeem dat de voorlopers van de NDP bij decreet in 1982 al hadden voorzien, eindelijk volledig in werking te brengen? De Grondkamer, ingesteld bij Decreet Grondkamer, had precies de taak geschillen te beslechten, overeenkomsten te toetsen en de rechten van grondgebruikers te beschermen tegen zowel particulieren als de overheid. Die kamer is nooit geoperationaliseerd. Decennia later bleef het bij papieren. Een deskundige Grondkamer benoemen was genoeg geweest. In plaats daarvan hoorden we weer beloften van hervorming. Wat stoort, is dat ook deze president en deze minister doorgaan met de lege huls van “grondpapieren”. Het zijn veelal bereidverklaringen: een tussenstap waarna nog een lang traject volgt, dat niet altijd tot een daadwerkelijk perceel leidt. Toch zorgen zij er persoonlijk voor met naam en toenaam aanwezig te zijn bij de uitreiking. Alsof de uitgifte van domeingrond een persoonlijke gunst is in plaats van een administratieve handeling die aan een balie ergens bij een overheidsdienst, hoort plaats te vinden. Stel je voor: de president wacht jou bij de notaris op met een bosje bloemen, omdat je een eigendomsperceel hebt gekocht. Of de minister leest je op de gang de les over hoe snel je de fundering moet storten of het balkon moet afbouwen. Absurd. Uitgifte van staatsgrond behoort net zo transactioneel en objectief te zijn. En dan de harde realiteit. De perceelstop is geruisloos voorbij. In juli 2026 — slechts weken geleden — tekende volgens gelekte documentatie op Social Media, de minister voor de zoveelste dubbele uitgifte. Sociale media legden het bloot: één perceel, twee begunstigden. Dit is geen vergissing van een ambtenaar aan de balie. Dit is een ministeriële handtekening onder een klassieke dubbele uitgifte, precies het misbruik dat hij en de president beloofd hebben, te willen stoppen.
De beloften van transparantie en zorgvuldigheid klinken hol wanneer men de praktijk de oude patronen herhaalt. Grond blijft een cynisch politiek speelveld. Gewone burgers wachten van hun jeugd tot hun pensioen nog steeds. De arealen van de machtigen groeien echter ongestoord verder. De perceelstop is niet stilzwijgend verlopen. Hij is gewoon genegeerd, het onderzoek heeft niets noemenswaardig opgeleverd en in beleid en regels is niets merkbaars veranderd, terwijl wij alweer afstevenen op de helft van de regeertermijn van deze bewindslieden.
The post PERCEELSTOP GERUISLOOS VOORBIJ ..

...