PAWIROREDJO STELT PARLEMENTAIR VOLWASSEN VRAGEN INZAKE SZF

door

Na weken van kinderachtig politiek gekibbel, toont De Nationale Assemblee eindelijk wat politieke volwassenheid. In plaats van bijnamen en scheldwoorden te gebruiken of het op de persoon te spelen, maakt het lid Pawiroredjo, gebruik van een van de traditionele taken van het parlement, namelijk het bevragen van de uitvoerende macht. Hij breekt daarmee met de jarenlange ongezonde politieke debatcultuur, coalitiediscipline ten nadele van de belangen van het volk en een zekere terughoudendheid in de kritische controle.
Een gedetailleerde brief met concrete vragen aan president Jennifer Simons over de gang van zaken bij het Staatsziekenfonds (SZF), geeft blijk van dossierkennis, analyse van de actualiteiten en een stap in de richting van rekenschap en zelfs rentmeesterschap, als het gaat om gemeenschapsmiddelen en volksgezondheid. Onder andere loonsverhogingen, gebruik van dienstvoertuigen, de relatie tot contractspartijen en het selectiebeleid qua vastgoedlocaties, zijn onderwerpen van de gerichte vraagstelling.
In de Surinaamse politieke traditie waren schriftelijke vragen lange tijd onderbenut. Debatten in de assemblee draaien vaak om grote politieke statements, vingerwijzigingen of stemmen conform coalitieafspraken. Met deze wijze van bevraging laat Pawiroredjo zien, dat een individueel assembleelid, ook vanuit een coalitiefractie, proactief kan opereren als waakhond van het publieke belang. Het is een evolutie naar de Britse en Nederlandse kamervragenpraktijk, waarbij ministers en zelfs de regeringsleiders, gehouden zijn tot het geven tijdige, volledige antwoorden. Dit versterkt de controlerende functie van het parlement zonder meteen te vervallen in confrontatie, moties van wantrouwen of het verbreken van samenwerkingen.
Nog interessanter is de subtiele activering van het enquêterecht. De grondwet kent De Nationale Assemblee expliciet het recht van onderzoek toe, nader te regelen bij wet, wat nooit behoorlijk gebeurd is. Hoewel een volledige enquêtecommissie nog steeds op een nadere wettelijke uitwerking wacht, creëren gedetailleerde ‘assembleevragen’ als deze, de feitelijke en politieke basis voor zo’n stap. Wanneer antwoorden ontwijkend of onvolledig blijken, ligt een formeel enquêtevoorstel voor de hand. Pawiroredjo activeert dus niet alleen het recht op openbaarheid van informatie, maar bouwt ook een dossier op dat later kan leiden tot diepgaand onderzoek.
Dat is slim parlementair vakmanschap: geen grote poëtische woorden, maar een gestage opbouw van accountability. Deze aanpak is extra waardevol in de gezondheidssector, waar burgers dagelijks de gevolgen ondervinden van tekorten en mogelijke onregelmatigheden. Door te focussen op good governance, aansprakelijkheid en efficiëntie, toont Pawiroredjo dat parlementaire controle geen partijkwestie hoeft te zijn, maar een staatsrechtelijke plicht. Het zou een aanzet moeten zijn voor een bredere beweging waarin assembleeleden steeds vaker gebruikmaken van bestaande instrumenten, om de uitvoerende macht te binden aan transparantie.
The post PAWIROREDJO STELT PARLEMENTAIR VOLWASSEN VRAGEN INZAKE SZF ..