PARANOÏDE OVER SAFE CITY CAMERA’S

De aanhouding van twee verdachten van een gewelddadige straatroof op een 78-jarige man in het centrum van Paramaribo, laat weinig ruimte voor discussie: het Safe City-camerasysteem werkt. Dankzij camerabeelden kon de politie niet alleen de daders identificeren, maar ook hun volledige vluchtroute reconstrueren. Zonder dit netwerk was de kans groot geweest dat de zaak was blijven steken in een aangifte zonder gevolg. Voor het slachtoffer had dat betekend: letsel, verlies en geen gerechtigheid.
Maar precies op dat punt moet het ongemakkelijke gesprek beginnen. Want Safe City werkt, ja. Alleen is de vraag niet langer óf het systeem effectief is, maar hoe betrouwbaar het is, wie het werkelijk beheert en hoeveel informatie wij als samenleving prijsgeven zonder dat daar een breed publiek debat of transparant kader tegenover staat.
Het China-aid Road Monitoring Project, waarbij vorig jaar bekend werd dat 650 camera’s op meer dan honderd locaties in Suriname zijn geïnstalleerd, werd gepresenteerd als een belangrijke stap in de versterking van de nationale veiligheid. Technisch gezien klopt dat. Meer zicht vergroot de pakkans en kan criminaliteit afremmen. Maar veiligheid draait niet alleen om wat je ziet, het gaat ook om wie kijkt, wie bewaart en wie toegang heeft tot die gegevens.
China’s rol in dit project is geen incident. De financiering via het China-aid Fund en de uitvoering door Chinese staatsbedrijven zoals de China Railway Construction Electrification Bureau Group passen in het bredere Belt and Road Initiative. Wereldwijd gebruikt China infrastructuurprojecten om economische én strategische invloed op te bouwen. Dat gaat niet alleen om havens, wegen of energie, maar steeds vaker om digitale en beveiligingsinfrastructuur. Bewakingscamera’s zijn geen neutrale objecten. Ze verzamelen enorme hoeveelheden data over bewegingen, gedrag en dagelijkse patronen van burgers. Gecombineerd in een Command Center ontstaat een gedetailleerd beeld van het stadsleven. Zonder harde wettelijke waarborgen, onafhankelijke audits en volledige transparantie over databeheer blijft onduidelijk wie die informatie beheert en of buitenlandse partijen daar direct of indirect toegang toe hebben. Veel van de gebruikte technologie is gesloten, met broncodes en beveiligingsprotocollen die niet inzichtelijk zijn voor lokale autoriteiten. Dat maakt controle moeilijk en vergroot de risico’s op cyberinfiltratie of ongeautoriseerd gebruik. Die zorgen worden extra relevant wanneer men bedenkt dat ook het nationale telecommunicatiebedrijf in hoge mate technologisch en financieel verweven is met Chinese leveranciers. De vraag wie uiteindelijk de digitale ruggengraat van Suriname beheert, is daarmee geen complottheorie, maar een legitieme beleidsvraag. Tegen deze achtergrond krijgen recente veiligheidsincidenten een zwaardere betekenis. De minister van Justitie en Politie, Harish Monorath, maakte in januari melding van meerdere gevallen van opzettelijke brandstichting, waaronder bij Openbare Werken, de Melkcentrale Paramaribo en het scholencomplex HAVO 1. Daarnaast werden twee belangrijke kabels van het Command Center doelgericht doorgesneden, waardoor zeven Safe City-camera’s uitvielen op strategische kruispunten in Paramaribo. Ook het directoraat e-Government sloeg alarm na herhaalde vernielingen aan het cameranetwerk.
Dat Safe City wordt gesaboteerd, bewijst ironisch genoeg dat het systeem effectief is. Wat niets oplevert, wordt niet aangevallen. Maar het legt ook bloot hoe kwetsbaar deze infrastructuur is. Niet alleen fysiek, maar ook institutioneel. Een beveiligingssysteem dat misdaad helpt oplossen, maar zelf onvoldoende beschermd en gecontroleerd is, ondermijnt het vertrouwen van burgers en handhavers. Daar komt nog een geopolitieke laag bij. De voormalige Amerikaanse ambassadeur Robert Faucher, waarschuwde in september 2025 openlijk voor de risico’s van het gebruik van Chinese technologie in grootschalige surveillancesystemen. Volgens hem vormt de afhankelijkheid van leveranciers zoals Huawei een gevaar voor cybersecurity en privacy, zeker wanneer het gaat om netwerken die een hele stad bestrijken. Bij een data-lek of ongeautoriseerde toegang zijn de gevolgen niet abstract, maar direct voelbaar voor burgers.
Dit alles raakt aan een fundamentele soevereiniteitskwestie. Wanneer essentiële nationale infrastructuur wordt gebouwd, onderhouden en geüpdatet met buitenlandse technologie en expertise, ontstaat afhankelijkheid. In een wereld waarin geopolitieke belangen steeds scherper tegenover elkaar staan, kan die afhankelijkheid worden ingezet als drukmiddel. Veiligheid die extern wordt beheerd, is nooit volledig soeverein.
Dat betekent niet dat Suriname internationale samenwerking moet afwijzen. Integendeel. Maar samenwerking vraagt om balans, spreiding en volwassen beleid. Door met meerdere partners te werken, bij voorkeur via beursgenoteerde bedrijven met transparantie- en compliance verplichtingen, verkleint de staat het risico van eenzijdige invloed. Tegelijk is stevige wetgeving nodig rond privacy, databeheer en toezicht, zodat burgers weten wie meekijkt, waarom en onder welke voorwaarden.
Safe City laat zien dat technologie kan bijdragen aan veiligheid. Maar steeds meer Surinamers voelen een ongemakkelijke spanning: de politie kijkt mee, maar mogelijk ook anderen. Het gevoel dat ‘China is watching us’ bekruipt ons en kan ook worden weggezet als paranoia, maar dat zou de aanleiding moeten zijn voor een open debat en duidelijke keuzes.
The post PARANOÏDE OVER SAFE CITY CAMERA’S ..

...