Pappen en nathouden

door

PRESIDENT JENNIFER SIMONS lijkt zorgvuldig te werken aan een reputatie van ‘het staatshoofd van pappen en nathouden’. In het jaartje sinds haar aantreden probeert ze de verschillende partijen en groepen in het land tevreden te houden met kruimels, halve toezeggingen en vage beloften, maar in de praktijk gebeurt er heel weinig.

De onderwijsgevenden bijvoorbeeld komen steeds meer tot het besef dat ze via hun versnipperde vakbonden uiteindelijk nauwelijks iets hebben binnengesleept met hun recente stakingsacties en moeten vooralsnog blijven pinaren. In de gezondheidszorg is het ook nog altijd kommer en kwel; meer geld voor het personeel is er niet, terwijl via Volksgezondheid wel allerlei verpleegkundigen uit het buitenland (onder meer de Filipijnen) worden gehaald.

“Alle goede voornemens van president Jennifer Simons ten spijt, lukt het ook haar regering niet een aantal van de urgente problemen in het land op te lossen“

Zelfs op de Spoedeisende Hulp (SEH) staat het water de dienstverleners tot aan de lippen. Dat is ook geen nieuws; iedereen die daar – en in een groot deel van de rest van het Academisch Ziekenhuis Paramaribo komt – weet hoe de zorg daar tekort schiet. Vorige week ontstond er echter paniek in de samenleving nadat de medici ‘code zwart hadden afgegeven voor de afdeling, terwijl de directie dat vervolgens in alle toonaarden ontkende.

Feit is en blijft dat structurele oplossingen om verbeteringen in het ziekenhuis aan te brengen uitblijven en men zoveel mogelijk probeert met pappen en nathouden de boel draaiende te houden. En dat is eigenlijk het verhaal met vrijwel alles in Suriname; beleidmakers en bestuurders staan labiel langs de zijlijn totdat ergens de bom (dreigt te) barst(en), waarna de lapmiddelen tevoorschijn worden gehaald om de indruk te wekken dat er gewerkt wordt aan de problemen, terwijl er in feite helemaal niets gebeurt.

Een absoluut staaltje van hoe de samenleving voor de gek wordt gehouden is de kwestie van de asfaltering van de Van ’t Hogerhuysstraat, die al jarenlang een gatenkaas is en een doorn kostbare doorn in het oog van menig weggebruiker die zijn of haar voertuig daar kapot rijdt. Ministers en zelfs de vicepresident hebben herhaaldelijk geroepen dat de weg opgelapt zal worden, maar voorlopig is het vooral een feest voor monteurs die veel geld verdienen aan het repareren van stuk gereden auto’s.

Ten aanzien van de wateroverlast die het land momenteel weer op veel plekken teistert, vliegen de verwijten over en weer in de samenleving en vooral tussen politici. En zo zijn er tal van andere heikele zaken die om een daadkrachtige oplossing schreeuwen, zoals bijvoorbeeld de berging van het wrak van de Goslar in de Surinamerivier, dat ook al jaren vooruit wordt geschoven.

Of wat te denken van het conflict rond de heffing voor Guyanese schepen op de Corantijn, de zich al jaren voorslepende ruzie met de buren over de visvergunningen die verstrekt zouden worden of – veel ouder – de kwestie-Tigri? Dit is allemaal door opeenvolgende regeerders op de lange baan geschoven, waardoor de onaangename onzekerheid voortduurt.

Alle goede voornemens van president Jennifer Simons ten spijt, lukt het ook haar regering niet een aantal van de urgente problemen in het land op te lossen. Hopelijk slaagt De Nationale Assemblee er tijdens de lopende begrotingsbehandeling van 2026 in een paar maatregelen af te dwingen en daar ook middelen voor vrij te maken. Zodat er eindelijk eens duidelijkheid ontstaat. Want van al dat pappen en nathouden, wordt niemand gelukkiger.