OW missive gezocht, vonnis gevonden

Het ministerie van Openbare Werken (OW) zoekt plots de comptabel juiste weg nu de rechter in december helder heeft geoordeeld dat 52 werknemers recht hebben op achterstallig loon. De juridische verplichting ligt vast, maar de administratie doet alsof zij nog steeds verdwaald is in het woud van missives, beschikkingen en vermeende wettelijke drempels. Wat eerder onmogelijk heette, blijkt na het vonnis opeens slechts “complex”.

De minister legt uit dat uitbetaling zonder papierwerk niet kan, terwijl precies dat papierwerk jarenlang werd gebruikt als schild om betaling uit te stellen. De rechtszaak maakte zichtbaar dat procedure hier geen bescherming van de schatkist was, maar een instrument om werknemers brodeloos te maken. De ironie is dat hetzelfde ministerie dat de wet inroept, nu door diezelfde wet wordt ingehaald.

Het satire waardige element is niet het zoeken naar een correcte route, maar het late ontwaken. Juridische adviezen die de impasse legitimeerden, blijken waardeloos zodra een rechter spreekt. Dan resteert geen beleidsruimte, slechts uitvoeringsplicht. Dat heet geen bestuurlijke zorgvuldigheid, maar uitgestelde verantwoordelijkheid.

De werknemers wachten niet op verontschuldigingen of knielende symboliek. Zij wachten op betaling. “A no mie werkt hier niet” is geen slogan, maar een samenvatting van de rechtsstaat. Na het vonnis is er geen administratief mistgordijn meer. Alleen nog een openstaande rekening

...