Overmacht of onmacht?

door

DAT UROLOGISCHE INGREPEN in het Academisch Ziekenhuis Paramaribo (AZP) voorlopig zijn uitgesteld, is volgens een verklaring van de instelling zelf te wijten aan een ‘overmachtssituatie’. Het is een term die maar al te vaak wordt gebezigd – overigens, niet alleen door AZP – en waarmee men juridisch gezien wil zeggen dat de situatie buiten hun schuld om is ontstaan en zij daar níet voor verantwoordelijk zijn. A no mi dus.

En daar wringt nou net de schoen, want de directie is wel degelijk verantwoordelijk voor het reilen en zeilen in het ziekenhuis en met name de patiëntenzorg. Het is de taak die ze willens en wetens ooit op zich heeft genomen en waarvoor de directieleden zeer vorstelijk worden betaald. Dat die taak nu wordt verzaakt, valt haar wel degelijk aan te rekenen. Het is beschamend dat de directie keer op keer zich achter allerlei smoesjes verschuilt omdat ze vaak basale zaken niet kan garanderen.

Terwijl van alle kanten leningen zijn aangegaan en donaties binnen zijn gekomen, glijdt het AZP steeds verder af door de tekortschietende zorg

Hoe kan er worden gesteld dat er sprake is van een overmachtssituatie als je zelf de zaakjes niet op orde hebt en het vooral jouw schuld is dat dingen in de soep lopen? Voorbeelden van overmacht zijn natuurgeweld (zoals een orkaan), oorlog of epidemieën. Niet situaties die voortkomen uit de eigen, pure onmacht. Daar zijn de leidinggevenden en de beleidsmakers voor aansprakelijk en niemand anders. Maar zij hebben nog nooit de verantwoordelijkheid genomen voor hun falen. En toch zitten ze er nog steeds.

Er gaat al een hele tijd van alles mis in het AZP en de directie en opeenvolgende ministers van Volksgezondheid waren niet bij machte enige verbetering in de situatie te brengen. Integendeel, terwijl van alle kanten leningen zijn aangegaan en donaties binnen zijn gekomen, glijdt het AZP steeds verder af door de tekortschietende zorg.

Natuurlijk is het zo dat de overheid al jaren haar verplichtingen grotendeels niet of te laat nakomt. Daardoor zit het ziekenhuis continu in zwaar weer en kan het slechts met heel veel moeite de eindjes aan elkaar knopen. Maar daarbij worden kennelijk de verkeerde prioriteiten gesteld en kunnen de echt noodzakelijke aankopen en investeringen niet worden verricht.

Daar zijn nu de urologie-patiënten de dupe van. Je zal maar met spoed aan je urinewegen moeten worden geopereerd in verband met een zeer pijnlijke infectie. Die kan nu niet doorgaan. Dit is echt geen overmachtssituatie. Maar toch komen de directie en de minister van Volksgezondheid opnieuw ongeschonden met deze aangedragen drogreden weg. De Nationale Assemblee mort wel wat, maar dat is zoals altijd voor de schijn en zal geen resultaten opleveren.

Op de afdeling urologie duurt de penibele situatie ondertussen voort. Volgens het ziekenhuis wordt er “intensief gewerkt aan het oplossen van de ontstane knelpunten”. De verwachting is daardoor dat patiënten minimaal nog twee weken hun pijnen moeten (ver)dragen.